Leon Bianchi

Leon Bianchi
Leonard
Ilustracja
Leon Bianchi (przed 1934)
podpułkownik dyplomowany saperów podpułkownik dyplomowany saperów
Data i miejsce urodzenia

21 maja 1896
Kraków

Data i miejsce śmierci

6 października 1944
Warburg

Przebieg służby
Lata służby

1914–1944

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

5 pułk piechoty
4 Brygada Saperów
Szefostwo Saperów
Szkoła Podchorążych Inżynierii
batalion mostowy
30 Dywizja Piechoty
Armia „Poznań”

Stanowiska

II oficer sztabu brygady
kierownik referatu
dowódca batalionu
szef sztabu dywizji
dowódca saperów armii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
Obrona Lwowa
wojna polsko-bolszewicka
III powstanie śląskie
II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa nad Bzurą

Odznaczenia

Leon Bianchi (ur. 21 maja 1896 w Krakowie, zm. 6 października 1944 w Dössel, obecnie dzielnica Warburga) – podpułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Jana i Anieli z domu Waniek. Ukończył 7 klas szkoły realnej w Tarnowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Od stycznia 1913 należał do Związku Strzeleckiego. 6 sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich i otrzymał przydział do 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Służąc w Legionach ukończył szkołę podoficerską, a następnie brał udział w walkach frontowych. 5 lipca 1916 został ranny w bitwie pod Kostiuchnówką i przebywał w szpitalu. Po kryzysie przysięgowym, w listopadzie 1917 został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i wysłany na front włoski. Od maja 118 należał do w Polskiej Organizacji Wojskowej, początkowo w Bochni, a następnie w Tarnowie.

1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo, od 5 listopada służył jako oficer kompanii technicznej w 5 pułku piechoty Legionów w Tarnowie, a następnie był adiutantem batalionu w tym samym pułku. W 1919 walczył w obronie Lwowa. Pod koniec 1919 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa” w Warszawie na stanowisko referenta do spraw technicznych, gdzie pełnił służbę do października 1921. Następnie był zastępcą dowódcy batalionu zapasowego 5 pp Leg. W maju 1921 brał udział w III powstaniu śląskim. Od grudnia 1922 był dowódcą kompanii saperów w 28 batalionie Straży Granicznej w Nowogródku. W latach 1923–1924 przebywał w rezerwie z przydziałem do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem. W 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów rezerwowych inżynierii i saperów, i przydzielony do 7 pułku saperów wielkopolskich w Poznaniu. W kwietniu 1925, po ukończeniu IV Kursu Doskonalącego Oficerów Saperów w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie został przeniesiony do 5 pułku saperów w Krakowie. Z dniem 1 lutego 1926 został przemianowany na oficera zawodowego w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Od 1925 roku pełnił służbę w 5 psap. w Krakowie na stanowisku dowódcy batalionu saperów i adiutanta pułku, a od 26 kwietnia 1928 roku kwatermistrza pułku. 27 kwietnia 1929 został wyznaczony na stanowisko II oficera sztabu 4 Brygady Saperów w Krakowie. 31 marca 1930 został przeniesiony do Szefostwa Saperów MSWojsk. w Warszawie na stanowisko kierownika Referatu Ogólnego. 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na dwuletni Kurs 1930–1932. Z dniem 1 października 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Inżynierii na stanowisko dowódcy batalionu szkolnego. W 1934 został przeniesiony do dowództwa 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko szefa sztabu. Od listopada 1936 do 8 lipca 1938 dowodził batalionem mostowym w Kazuniu i częściowo w Twierdzy Modlin. Następnie został przeniesiony do rezerwy personalnej oficerów przy Inspektorze Saperów i przydzielony do składu osobowego inspektora armii „na odcinku Poznań”, gen. dyw. Tadeusza Kutrzeby na stanowisko oficera saperów.

W kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą saperów Armii „Poznań”. Walczył w bitwie nad Bzurą. Dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach VII A Murnau, VI B Dössel (nr jeniecki 4901/IV A). Zmarł 6 października 1944 w wyniku ran odniesionych podczas bombardowania oflagu VI B Dössel. Został pochowany na cmentarzu obozowym (płyta D42).

Był żonaty z Wandą i miał córkę Marię Beatrycię (ur. 20 września 1932).

Awanse

Ordery i odznaczenia