Leon Kurowski

Leon Kurowski
Data i miejsce urodzenia

3 lutego 1907
Smoleńsk

Data i miejsce śmierci

9 lipca 1998
Warszawa

profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo finansowe
Alma Mater

Uniwersytet Wileński

Doktorat

1937

Profesura

1961

rektor
Uczelnia

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

Okres spraw.

1951–1952

Poprzednik

Karol Koranyi

Następca

Antoni Basiński

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)
Grób Leona Kurowskiego na Cmentarzu Komunalnym Północnym

Leon Kurowski (ur. 21 stycznia?/3 lutego 1907 w Smoleńsku, zm. 9 lipca 1998 w Warszawie) – polski prawnik specjalizujący się w prawie finansowym, profesor nauk prawnych, encyklopedysta.

Życiorys

Pochodził z rodziny prawników, był synem Stanisława i Marii Kurowskich. Uczęszczał do szkół średnich w Smoleńsku i na Kaukazie (1916–1921), a następnie do Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Słonimie (1922–1927). W 1932 roku ukończył studia w zakresie prawa skarbowego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i zatrudnił się na tej uczelni jako starszy asystent przy katedrze skarbowości i statystyki. Równocześnie pracował jako referent w wileńskiej Okręgowej Izbie Kontroli. Wykładał również w Instytucie Nauk Handlowo-Gospodarczych (1934–1938). W 1937 roku uzyskał stopień doktora praw w zakresie skarbowości i administracji, na podstawie rozprawy pt. Podział wydatków budżetowych w zwyczajnym budżecie Polski, której promotorem był Mieczysław Gutkowski (Zofią Gutkowską, wdową po profesorze Gutkowskim, opiekowali się po drugiej wojnie państwo Kurowscy). W latach 1938–1939 odbywał studia nad zagadnieniami budżetowymi w Paryżu, Londynie i Genewie.

Po wybuchu II wojny światowej pracował jako dyrektor Fabryki Papieru w Nowej Wilejce (1940–1941) oraz jako buchalter Fabryki Papieru w Grzegorzewie (1941–1944). Od lipca 1944 był zastępcą prezesa Państwowego Trustu Papierniczego na Litwie.

Od 12 sierpnia 1944 w Krajowej Radzie Narodowej. Od 28 lutego 1945 pełnił funkcję dyrektora Biura Prezydialnego KRN w Lublinie. Od 1 kwietnia 1945 w KRN był członkiem komisji: regulaminowej, spraw zagranicznych i skarbowo-budżetowej. Równocześnie był wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1945–1951 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Skarbu.

30 listopada 1945 został prowizorycznie mianowany na profesora organizowanego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, objął tam stanowisko kierownika Katedry Skarbowości i Prawa Skarbowego (w 1949 roku przemianowanej na Katedrę Finansów). Na UMK pracował do 1953 roku, w latach 1951–1952 pełnił funkcję rektora tej uczelni. W 1946 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1961 profesora zwyczajnego nauk prawnych. Od 1949 do 1977 roku pracował na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1952–1955 był prorektorem, dwukrotnie (1956–1959 oraz 1968–1972) pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UW. Pracował też w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1951–1962), gdzie kierował Katedrą Budżetu Państwa. Wykładał również na Akademii Nauk Politycznych i w Instytucie Finansowym.

Poza pracą naukową profesor pełnił również szereg funkcji jako ekspert w sprawach gospodarczych w kraju i zagranicą. W latach 1959–1965 był ekspertem ONZ przy modernizacji gospodarek: Indonezji, Mali i Republiki Nigru.

Działał w stowarzyszeniach społecznych i naukowych. Był założycielem i prezesem Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej, członkiem, a następnie wiceprezesem (1970–1980) Polskiego Komitetu Współpracy z Alliance française. Był również członkiem towarzystw zagranicznych, m.in. Centro Internazionale di Ricerche e Studi Assicurativi (Rzym), Société de Législation Comparée, Institut International de Finances Publiques (Paryż), Association Internationale du Droit des Assurances, Société Française de Droit Fiscal (Tuluza).

Był mężem Anny z Białobrzeskich (1923–2016).

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym (kwatera E-IV-7-5-8).

Wybrane publikacje

Ordery i odznaczenia