Lepidothamnus – rodzaj roślin z rodziny zastrzalinowatych (Podocarpaceae). Obejmuje we florze współczesnej trzy gatunki, z których jeden (L. fonkii) jest endemitem południowego Chile i południowej Argentyny, a dwa pozostałe (L. laxifolius i L. intermedius) – Nowej Zelandii (oba gatunki występują na wszystkich trzech największych wyspach: Północnej, Południowej i Stewart). Rośliny te rosną w świeżych i bagiennych siedliskach od nisko położonych nizin po różne zbiorowiska roślinności subalpejskiej (najwyżej bo na wysokości ok. 1200 m n.p.m. notowany jest L. laxifolius, pozostałe dwa sięgają do ok. 900 m n.p.m.).
Znaczenie użytkowe tych roślin jest ograniczone. L. laxifolius bywa sadzony w celu ochrony przed erozją.
Krzewy i niewielkie drzewa. L. intermedius rośnie jako wysoki, wielopniowy krzew lub małe drzewa osiągając do 15 m. Z kolei L. laxifolius należy do najmniejszych roślin spośród nagonasiennych przyjmując formę niewielkich, płożących lub ścielących się na skałach krzewów o pędach sięgających 1 m długości. Także L. fonkii to niski krzew o pędach podnoszących się lub wzniesionych nie wyżej niż do 0,5 m wysokości.
Krótkie, młodociane są równowąskie i odstające, a na pędach starszych stopniowo coraz to bardziej łuskowate, z wyraźnym grzbietem, jajowato-rombowate, silnie przylegające do pędu.
Organy generatywne
Rośliny dwupienne, rzadko jednopienne. Strobile męskie wyrastają pojedynczo na końcach pędów lub bocznie. Strobile żeńskie składają się z 3–5 ścieśnionych łusek, z których tylko jedna lub dwie są płodne. Na nich rozwijają się wyprostowane ku górze, pojedyncze zalążki.
Są prosto wzniesione i dojrzewają w drugim roku rozwoju. Dojrzałe mają kolor czarny lub brązowoczarny i okryte są do 1/4 ich wysokości przez błoniastą osnówkę. Łuski nasienne mięśnieją i dojrzałe przybierają kolor różowy do czerwonego.
Systematyka
Jeden z rodzajów z rodziny zastrzalinowatych (Podocarpaceae). Przez długi czas gatunki tu zaliczane włączane były do szeroko ujmowanego rodzaju obłuszynDacrydium, z którego zostały wyodrębnione w 1982 na podstawie budowy żeńskich organów generatywnych, a później potwierdzono zasadność tego podziału z powodu odrębności stwierdzonych w budowie anatomicznej liści i składzie chemicznym roślin.
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2021-03-26](ang.).
↑M.J.M.M.J.M.ChristenhuszM.J.M.M.J.M. i inni, A new classification and linear sequence of extant gymnosperms, „Phytotaxa”, 19 (1), 2011, s. 55–70, DOI:10.11646/phytotaxa.19.1.3(ang.).
12Lepidothamnus.[w:] Index Nominum Genericorum (ING) [on-line].Smithsonian National Museum of Natural History.[dostęp 2019-11-25].(ang.).
12345Aljos Farjon, Denis Filer:An Atlas of the World's Conifers: An Analysis of their Distribution, Biogeography, Diversity and Conservation Status.BRILL,2013,s.383-384, 453. ISBN90-04-21181-0.
↑Lepidothamnus.[w:] The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2019-2 [on-line].IUCN.[dostęp 2019-11-25].
1234K. Kubitzki (red.):The Families and Genera of Vascular Plants. I. Pteridophytes and Gymnosperms.Berlin, Heidelberg, New York:Springer-Verlag,1990,s.343-344. ISBN3-540-51794-4.