| Producent | |
|---|---|
| Wydawca | |
| Seria gier | |
| Reżyser | |
| Projektant |
Kevin Poupard |
| Artysta |
Edouard Caplain |
| Główny programista |
Mathieu Simon |
| Scenarzysta |
Christian Divine |
| Kompozytor | |
| Silnik | |
| Format obrazu |
16:9 |
| Data wydania |
Świat: 27 września 2018 (odcinek 1) |
| Gatunek | |
| Tryby gry | |
| Platforma |
PlayStation 4, Windows, Xbox One, Linux, macOS, Nintendo Switch |
| Strona internetowa | |
Life Is Strange 2 – wydana w latach 2018–2019 epizodyczna komputerowa gra przygodowa, druga odsłona serii Life Is Strange, wyprodukowana przez francuskie studio Dontnod Entertainment i wydana przez Square Enix. Fabuła gry opowiada o pochodzących z rodziny meksykańsko-amerykańskiej braciach, Seanie i Danielu, którzy po tym, jak młodszy z nich odkrywa swoje telekinetyczne zdolności, uciekają przed policją wzdłuż zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. W grze, prowadzonej z perspektywy trzeciej osoby, gracz jako Sean musi podejmować kluczowe decyzje wpływające na dalszy przebieg fabuły, a jednocześnie pełnić rolę zastępczego opiekuna dla Daniela.
Po nieoczekiwanym sukcesie pierwszej części serii, Life Is Strange (2015), prace nad kontynuacją rozpoczęto w 2016 roku, po ukończeniu przez zespół wersji pudełkowej pierwowzoru. Za projekt ponownie odpowiadał główny zespół twórczy oryginału. Twórcy zdecydowali się na strukturę zbliżoną do filmu drogi, w przeciwieństwie do jednej lokacji z pierwszej gry, czerpiąc inspirację z filmów i powieści takich jak Wszystko za życie czy Myszy i ludzie. Choć gra zawiera elementy nadprzyrodzone, jej fabuła w dużej mierze osadzona jest w realiach współczesnego świata, a twórcy wykorzystali tę okazję, by poruszyć aktualne problemy społeczne, takie jak rasizm, przemoc z użyciem broni palnej czy nietolerancja. Grę zapowiedziano w maju 2017 roku, a w czerwcu 2018 roku wydano darmowe demo, The Awesome Adventures of Captain Spirit, wprowadzające graczy w nową scenerię. Pięć odcinków gry ukazywało się między wrześniem 2018 a grudniem 2019 roku na PlayStation 4, Windows i Xbox One, a później także na Linux, macOS i Nintendo Switch.
Gra spotkała się z ogólnie pozytywnym przyjęciem krytyków, którzy chwalili fabułę, relację między Seanem a Danielem oraz warstwę rozgrywki, choć poglądy na temat poruszanych w niej wątków politycznych były podzielone. Krytykowano natomiast rozłożony w czasie harmonogram wydawania odcinków oraz dialogi. Produkcja otrzymała nominacje do wielu branżowych nagród. W maju 2021 roku Dontnod poinformowało o przesunięciu swojego głównego nurtu działalności w stronę tworzenia własnych, autorskich marek. Kolejna odsłona serii, Life Is Strange: True Colors, wyprodukowana przez studio Deck Nine, ukazała się we wrześniu 2021 roku.
W październiku 2016 roku szesnastoletni Sean Diaz mieszka wraz z dziewięcioletnim bratem Danielem oraz ojcem Estebanem (Amador Plascencia) w Seattle, po tym, jak ich matka Karen (Jolene Andersen) odeszła od rodziny wkrótce po narodzinach Daniela. W dniu, w którym rozpoczyna się akcja gry, Sean interweniuje, gdy sąsiad Brett (Robert Shearer) nęka Daniela, przypadkowo raniąc go w obecności przejeżdżającego funkcjonariusza policji. Na miejsce przybiega Esteban, który zostaje postrzelony i zabity przez policjanta. Nagły wybuch niszczy okolicę, a Sean ucieka z Danielem, zanim na miejsce dotrą kolejne patrole. Stawszy się zbiegiem, Sean postanawia zabrać brata do meksykańskiego rodzinnego miasteczka ojca, Puerto Lobos. W okolicach Mount Rainier bracia zostają rozpoznani przez właściciela stacji benzynowej, lecz udaje im się zbiec dzięki pomocy blogera podróżniczego Brody’ego Hollowaya (Bolen Walker). Brody załatwia im nocleg w motelu, gdzie Daniel dowiaduje się o śmierci ojca i wpada w gniew, ujawniając przy tym utajone zdolności telekinetyczne, które były przyczyną eksplozji w Seattle.
Bracia spędzają następny miesiąc w opuszczonej chacie, gdzie Sean pomaga Danielowi trenować jego moce. Gdy Daniel zapada na zdrowiu, Sean postanawia zawieźć go do dziadków ze strony matki, Claire (Nancy Cronig) i Stephena Reynoldsów (John O’Connell), mieszkających w pobliskim Beaver Creek w stanie Oregon. Tam dziadkowie przyjmują braci pod swój dach i mimo obaw zgadzają się ich ukrywać. Daniel zaprzyjaźnia się również z mieszkającym po sąsiedzku, obdarzonym bogatą wyobraźnią chłopcem imieniem Chris (Chandler Mantione), po tym jak ratuje go swoimi mocami przed upadkiem z domku na drzewie; Chris zaczyna wówczas wierzyć, że sam posiada supermoce. Daniel namawia Seana, by włamał się do dawnego pokoju Karen, chcąc dowiedzieć się więcej o matce. Wkrótce na trop braci trafia policja, dzięki zgłoszeniom świadków lub namierzeniu ich kontaktów, jednak Claire, Stephen i Chris pomagają im w ucieczce.
W lutym 2017 roku Sean i Daniel dołączają do podróżujących na gapę koleją towarową Finna (Matthew Gallenstein) i Cassidy (Sarah J. Bartholomew) i razem z nimi zmierzają do Kalifornii, gdzie cała czwórka znajduje płatną pracę na plantacji konopi w hrabstwie Humboldt, u hodowcy imieniem Merrill (Ben Jurand). Sean spędza coraz więcej czasu z nowo poznanymi przyjaciółmi, przez co Daniel czuje się coraz bardziej sfrustrowany i zaniedbany. Pewnego dnia wypłaty Merrill przyłapuje Daniela na węszeniu i zwalnia braci bez wypłacenia im zaległego wynagrodzenia. Daniel przypadkowo zdradza pozostałym swoje moce, a Finn wpada na pomysł, by wykorzystać je do okradzenia Merrilla. W zależności od wyboru gracza, Sean dołącza do Finna i Daniela w planowanym włamaniu do domu Merrilla lub podąża za nimi, gdy odkrywa, że działali za jego plecami. Niezależnie od decyzji napad się nie udaje, a Merrill grozi grupie strzelbą. Ogarnięty paniką i wściekłością Daniel niszczy dom Merrilla swoimi mocami, obezwładniając wszystkich obecnych, a odłamek szkła przebija lewe oko Seana.
Sean budzi się ze śpiączki po dwóch miesiącach, pod nadzorem FBI. Znajduje list od Jacoba (David Valdes), jednego z pracowników plantacji, w którym ten pisze, że odnalazł Daniela po wypadku i zabrał go do Haven Point w stanie Nevada – odizolowanej komuny, w której sam się wychował. Sean ucieka spod nadzoru i udaje się do Haven Point. Odnajduje tam Daniela pod opieką Lisbeth (Victoria Hansen), przywódczyni sekty religijnej, która przedstawia moce chłopca jako boski dar, by zdobywać oddanych wyznawców i podporządkować sobie Daniela. Po nieudanej próbie odzyskania brata Sean spotyka Karen, z którą również skontaktował się wcześniej Jacob. Sean i Karen zaczynają na nowo budować relację i wspólnie z Jacobem opracowują plan ratunku. Ostatecznie udaje im się przekonać Daniela, by z nimi odszedł, a siedziba sekty płonie w pożarze.
Sean, Daniel i Karen wyruszają do odosobnionej społeczności Away w stanie Arizona, gdzie spędzają kolejne siedem tygodni na odpoczynku, zabawie i przygotowaniach do przekroczenia granicy z Meksykiem. Sean zaprzyjaźnia się tam z kilkoma mieszkańcami, w tym z Davidem Madsenem (D.W. McCann) – byłym funkcjonariuszem ochrony z Arcadia Bay w stanie Oregon. Bracia dowiadują się, że władze namierzyły ich lokalizację, lecz Karen umożliwia synom ucieczkę, pozwalając się aresztować. Bracia docierają do bariery granicznej, którą Daniel przełamuje swoimi mocami, jednak zanim zdążają ją przekroczyć, chłopiec zostaje trafiony kulą wystrzeloną przez dwóch członków bojówki obywatelskiej, a całą grupę wkrótce zatrzymuje miejscowa policja.
Następnego ranka, 4 lipca, Daniel wyzwala Seana z przesłuchania i obaj uciekają w kierunku meksykańskiego przejścia granicznego, lecz zastają je zablokowane przez agentów FBI i amerykańskiej straży granicznej. Sean musi zdecydować, czy on i Daniel powinni się poddać, czy też siłowo przebić się przez blokadę, wykorzystując moce Daniela. Wynik tej decyzji zależy od tego, czy Daniel został wychowany w duchu przestrzegania społecznych zasad (wysoka moralność), czy też stawiania siebie i brata ponad wszystko (niska moralność).
Life Is Strange 2 to komputerowa gra przygodowa prowadzona z perspektywy trzeciej osoby. Gracz wciela się w nastoletniego Seana Diaza (w wersji oryginalnej użyczył mu głosu Gonzalo Martin), który wraz z młodszym bratem Danielem (Roman Dean George) ucieka po tragicznym wydarzeniu. W miarę rozwoju fabuły bracia napotykają różnorodne postacie niezależne, z którymi Sean prowadzi rozmowy w oparciu o drzewa dialogowe. Sean staje przed licznymi wyborami, zarówno drobnymi, jak i kluczowymi dla fabuły, które prowadzą do odmiennych rozgałęzień historii. Wiele decyzji Seana uczy Daniela pewnych postaw wobec świata. Ten wpływ jest w tle nieprzerwanie śledzony za pomocą dwóch ukrytych zmiennych: moralności oraz więzi braterskiej. Przykładowo, kradzieże popełniane w obecności Daniela nauczą go kraść, a dodatkowo sprawią, że będzie mniej respektował normy społeczne i innych ludzi. Daniel może również zacząć czuć urazę do Seana, jeśli jego postępowanie nie będzie zgodne z wcześniej wpojonymi mu lekcjami, a jeśli nie uda się utrzymać wzajemnego zaufania, chłopiec może przestać podporządkowywać się osądom starszego brata. Trzymanie się konwencjonalnej etyki i zachowanie braterskiego zaufania nie zawsze da się ze sobą pogodzić. Gra zlicza, jakie wybory podejmowali inni gracze, i pozwala porównać własne decyzje z resztą społeczności. Choć główne punkty fabuły pozostają w zasadzie niezmienne, osobowość Daniela stale ewoluuje w zależności od wyborów Seana, co skutkuje różnorodnymi reakcjami i samodzielnymi działaniami chłopca, a ostatecznie prowadzi do kilku odmiennych zakończeń.
Sean może wchodzić w interakcje z otoczeniem i zbierać przedmioty, które trafiają do jego plecaka i mogą zostać wykorzystane później. Kiedy Sean podnosi jakiś przedmiot, komentuje go, dzięki czemu gracz poznaje jego historię i kontekst świata przedstawionego. Plecak Seana można ozdabiać pamiątkami zbieranymi w trakcie podróży. Podczas eksploracji kolejnych lokacji Sean może również odpocząć w wyznaczonych miejscach oraz szkicować otaczający go krajobraz.
Life Is Strange 2 zostało wyprodukowane przez francuskie studio Dontnod Entertainment we współpracy ze Square Enix External Studios, które rozpoczęło prace nad grą po ukończeniu w 2016 roku wersji pudełkowej pierwszej części serii. Już na wczesnym etapie zdecydowano, że kontynuacja będzie opowiadać o nowej obsadzie bohaterów – reżyser Michel Koch porównywał w 2015 roku serię do seriali telewizyjnych, takich jak True Detective czy American Horror Story. Zespół twórczy uważał, że seria opowiada o zwykłych ludziach, z którymi gracze mogą się utożsamić, a jej fabuła osadzona jest w realiach bliskich doświadczeniom odbiorców. Wprowadzenie nowych bohaterów dawało twórcom możliwość eksperymentowania i poruszenia odmiennych tematów. Według zespołu, historia Max i Chloe – bohaterek pierwszej gry – została już zamknięta. David, postać powracająca z pierwszej odsłony, pojawia się w niewielkiej roli w piątym odcinku. Twórcy zdecydowali się na jego udział, ponieważ przeżywa on wydarzenia z pierwszej gry niezależnie od dokonanych wyborów, dzięki czemu gracze mogą za jego pośrednictwem odnaleźć drobne wskazówki dotyczące losów Max i Chloe. Zespół unikał jednak ujawniania zbyt wielu szczegółów na ten temat, ponieważ pierwsza gra nie ma jednego kanonicznego zakończenia, a nadmierne eksponowanie tych postaci mogłoby rozczarować fanów mocno zaangażowanych w tworzenie fan fiction. Obecność Davida pomaga też połączyć kontynuację z pierwszą częścią bez wprowadzania w błąd nowych odbiorców.
W przeciwieństwie do pierwszej gry, rozgrywającej się w jednym miejscu, Life Is Strange 2 zbudowano na wzór filmu drogi. Twórcy nie chcieli powielać schematu poprzedniczki i dążyli do tego, by kontynuacja znacząco odbiegała od formuły oryginału. Inspiracją były dla nich filmy i powieści, takie jak Wszystko za życie, Stań przy mnie, Myszy i ludzie oraz W drodze. Dontnod przeprowadziło badania terenowe na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, spotykając się z ludźmi i wykonując zdjęcia. Postacie podróżujących na gapę Finna i Cassidy zainspirowane zostały fotografiami Mike’a Brodiego, który sam podróżował koleją towarową, dokumentując napotkanych ludzi, oraz jego książką A Period of Juvenile Prosperity. W szczególności jego cykl zdjęć o dziecku dorastającym w drodze stał się fundamentem dla bohaterów gry, opisywanych jako „wyrzutkowie żyjący na marginesie społeczeństwa”. Twórcy mieli nadzieję, że dzięki poznaniu ich historii gracze przekonają się, iż istnieje wiele różnych sposobów na życie.
Pisanie postaci było wyzwaniem dla głównego scenarzysty Jean-Luca Cano, który wraz z zespołem tworzył historię po francusku, po czym scenariusz trafiał do amerykańskiego scenarzysty Christiana Divine’a, odpowiedzialnego za dopracowanie jego tonu i wiarygodności. W odróżnieniu od pierwszej gry, dającej postaciom sporo czasu na rozwinięcie się, bohaterowie kontynuacji muszą zostać wprowadzeni szybko, ze względu na strukturę filmu drogi. Gracze muszą w krótkim czasie zdecydować, czy mogą zaufać poznawanym osobom. Podobnie jak w pierwszej części, ważną rolę odgrywa symbolika zwierzęca, ponieważ twórcy uważali, że tego rodzaju symbole i metafory pomagają „wnieść coś wizualnego” do odbioru gry.
Jednym z centralnych motywów fabuły jest wychowanie: Sean musi zdecydować, jakim przykładem chce być dla Daniela, który uczy się od niego i naśladuje jego zachowania. Telekineza Daniela nie jest głównym punktem gry, lecz jej obecność pomaga graczom zrozumieć dalekosiężne konsekwencje wpływu, jaki wywierają na drugiego człowieka, gdyż sposób wykorzystania mocy jest bezpośrednio powiązany z lekcjami udzielanymi przez Seana. Zakończenia gry stanowią ostateczne odzwierciedlenie tego, czego Daniel nauczył się od brata w trakcie wszystkich pięciu odcinków. Zespół celowo nie stworzył idealnego zakończenia dla bohaterów, uznając, że w rzeczywistości taki happy end jest praktycznie niemożliwy do osiągnięcia. Aby wątek wychowawczy był wiarygodny, twórcy sięgali po literaturę i materiały napisane przez psychologów i socjologów. Wiele czasu poświęcono również na dopracowanie sztucznej inteligencji sterującej Danielem, tak by chłopiec sprawiał wrażenie „wiarygodnego, rozsądnego, a czasem po prostu uroczego”. Twórcy zdawali sobie sprawę, że relacje między rodzeństwem rzadko bywają idealne i mogą być skomplikowane. Sean, jako nastolatek, pragnie budować własne życie i niechętnie godzi się, by wszystko kręciło się wyłącznie wokół młodszego brata. W trakcie gry gracze muszą nieustannie godzić osobiste zainteresowania Seana, takie jak spędzanie czasu z nowo poznanymi postaciami, z opieką nad Danielem. Zespół długo poszukiwał odpowiedniej równowagi, by relacja między braćmi nie stała się irytująca i by gracze nie zaczęli z czasem czuć niechęci do Seana. Cano czerpał z własnych doświadczeń w relacjach ze starszym bratem i córką, budując więź między Seanem a Danielem oraz wątek wychowawczy w grze.
Ponieważ fabuła osadzona jest w realiach współczesnego świata, twórcy poruszyli w niej różne problemy społeczne, takie jak rasizm, alkoholizm, przemoc z użyciem broni palnej oraz nietolerancja. Choć akcja gry rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, reżyser Raoul Barbet podkreśla, że są to problemy uniwersalne, a ich przedstawienie w grze pozwala graczom odnieść je do własnych doświadczeń. Dodaje, że zespół nie chciał „ugrywkowić trudnego tematu” i starał się, by bohaterowie rozwijali się w sposób naturalny. Supermoce wprowadzono, by nadać fabule poczucie pilności. Twórcy chcieli, aby historia zachęcała graczy do „częstszych rozmów z ludźmi, których spotykają, a którzy różnią się od nich samych”. Mieli też nadzieję, że po zakończeniu gry gracze odczują pewną stratę, wynikającą z utożsamienia się z doświadczeniami Seana i Daniela. Zespół starał się pokazać, że świat bywa brutalny, wierząc, że więź między dwoma bohaterami może zacieśniać się właśnie dzięki wspólnemu stawianiu czoła przeciwnościom. Jednym z głównych wątków gry jest również bezdomność, a twórcy konsultowali się z organizacjami charytatywnymi, by przedstawić ten problem w wiarygodny sposób. W listopadzie 2019 roku Square Enix nawiązało współpracę z organizacją charytatywną Centrepoint w ramach kampanii We Will Be Heard, mającej zwiększać świadomość na temat pomocy dla młodych osób bezdomnych.
Gra wprowadza również szereg usprawnień w warstwie rozgrywki. Gracze nie są już zamykani w przerywnikach filmowych podczas rozmów z postaciami czy interakcji z przedmiotami – Sean może teraz swobodnie poruszać się w trakcie dialogu. Produkcję oparto na silniku Unreal Engine 4, co pozwoliło ulepszyć synchronizację ruchu ust i animację twarzy w porównaniu z oryginałem. Za muzykę ponownie odpowiadał Jonathan Morali. Ścieżka dźwiękowa zawiera zarówno utwory autorskie, jak i licencjonowane, w tym piosenki zespołów Phoenix i The Streets, a także Sufjana Stevensa i First Aid Kit.
Square Enix ogłosiło pracę nad nową grą z serii Life Is Strange 18 maja 2017 roku, publikując krótki materiał wideo. Przed pełną prezentacją gry, 25 czerwca 2018 roku, ukazało się darmowe demo The Awesome Adventures of Captain Spirit, wprowadzające graczy w nową scenerię i przedstawiające postać Chrisa, znaną z późniejszej gry. Oficjalna premiera tytułu odbyła się podczas targów Gamescom 20 sierpnia 2018 roku, kiedy Square Enix ujawniło zarówno grę, jak i datę wydania pierwszego odcinka, utrzymanego w epizodycznym formacie znanym z pierwszej części. Microsoft ogłosił, że pierwszy odcinek trafi do abonamentu Xbox Game Pass na konsolach Xbox w styczniu 2019 roku, a kolejne odcinki miały dołączać sukcesywnie. W marcu 2019 roku Dontnod wyjaśniło, że produkcja gry była bardziej skomplikowana niż w przypadku pierwowzoru z uwagi na strukturę filmu drogi – każdy odcinek wprowadzał nowy zestaw postaci i nowe lokacje. Twórcy nie mogli ponownie wykorzystywać zasobów stworzonych na potrzeby wcześniejszych odcinków i musieli przeprowadzać osobne castingi do każdego z nich. Praca nad kolejnymi epizodami trwała dłużej niż w przypadku pierwszej gry, co skutkowało bardziej rozciągniętym w czasie harmonogramem wydawniczym – zdaniem zespołu mogło to osłabić zaangażowanie graczy w fabułę i bohaterów, co z kolei mogło przełożyć się na chłodniejszy odbiór w porównaniu z pierwszą częścią. Pudełkowe wydania gry ukazały się w Europie 3 grudnia 2019 roku, a w Ameryce Północnej 4 lutego 2020 roku. Studio Feral Interactive wydało wszystkie pięć odcinków na platformy Linux i macOS 19 grudnia 2019 roku. 18 września 2020 roku pierwszy odcinek, Roads, stał się bezpłatny na wszystkich platformach. Wersja na Nintendo Switch ukazała się 2 lutego 2023 roku.
| Odcinek | Tytuł | Data premiery |
|---|---|---|
| 1 | Roads (Drogi) | 27 września 2018 |
| 2 | Rules (Zasady) | 24 stycznia 2019 |
| 3 | Wastelands (Pustkowia) | 9 maja 2019 |
| 4 | Faith (Wiara) | 22 sierpnia 2019 |
| 5 | Wolves (Wilki) | 3 grudnia 2019 |
| Gra | Metacritic |
|---|---|
| Sezon kompletny | PC: 70/100 PS4: 78/100 XONE: 79/100 |
| Odcinek 1: Roads | PC: 80/100 PS4: 81/100 XONE: 80/100 |
| Odcinek 2: Rules | PC: 79/100 PS4: 73/100 XONE: 74/100 |
| Odcinek 3: Wastelands | PC: 78/100 PS4: 75/100 XONE: 73/100 |
| Odcinek 4: Faith | PC: 82/100 PS4: 77/100 XONE: 74/100 |
| Odcinek 5: Wolves | PC: 83/100 PS4: 82/100 XONE: 83/100 |
Gra spotkała się z „ogólnie pozytywnymi recenzjami” – z wyjątkiem wersji na PC, którą przyjęto z „mieszanymi lub przeciętnymi ocenami” – według agregatora recenzji Metacritic. Sposób przedstawienia Amerykanów pochodzenia latynoskiego oraz nawiązania do amerykańskich problemów rasowych były przedmiotem dyskusji w mediach.
Wątki poruszane w grze zostały ogólnie dobrze przyjęte. W recenzji całego sezonu Andrew Webster z „The Verge” opisał grę jako mocne i wciągające doświadczenie, uznając ją za rzadki przykład tytułu mierzącego się z realiami współczesnego życia, określając ją mianem „mocnego komentarza na temat amerykańskiej polityki w bardzo napiętym czasie”. Elise Favis z „The Washington Post” chwaliła wplecenie wątków politycznych, uznając, że wzbogacają one fabułę i skłaniają graczy do empatii wobec bohaterów, dodając, że wnoszą one „niuans do świata gry i odzwierciedlają realne życie innych ludzi we współczesnej Ameryce”. Caty McCarthy z „USgamer” opisała grę jako szczerą próbę Dontnod zmierzenia się ze współczesnymi amerykańskimi problemami społecznymi, choć wyraziła rozczarowanie sposobem ich realizacji, zauważając, że wraz z rozwojem sezonu ich przedstawienie staje się coraz bardziej schematyczne. Alistair Jones z „PC Gamer” uznał, że skupienie się na wątkach politycznych i społecznych odbyło się kosztem centralnych motywów gry, takich jak rodzina i braterstwo. Gita Jackson z Kotaku chwaliła grę za szczerość, zaznaczając, że w każdym odcinku produkcja „błaga, byś zaczął troszczyć się o ludzi, których zwykle się pomija”. Z kolei Joe Juba z „Game Informera” określił postacie poboczne jako stereotypowe, a niektóre spotkania jako „naciągane”.
Fabuła gry również zebrała ogólnie pozytywne recenzje. McCarthy zauważyła, że gra jest najlepsza wtedy, gdy Daniel i Sean budują wzajemną więź, a mimo że ubolewała nad ograniczoną rolą pozostałych bohaterów, potrafiła utożsamić się z przeżyciami braci i z zainteresowaniem śledziła dalszy rozwój wydarzeń. Doceniła też mechanikę opartą na wyborach za jej „namacalność”, ponieważ zachowania i działania Daniela stanowią bezpośrednie odzwierciedlenie decyzji podejmowanych przez Seana. Joshua Rivera, także z Kotaku, nazwał grę „druzgocąco trafnym symulatorem braterstwa” za sprawą jej wychowawczych wątków. Ozzie Mejia z Shacknews uznał wątek wychowawczy za najbardziej wciągający element gry, chwaląc sposób, w jaki drobne decyzje wpływają na zakończenia, i określając to jako znaczące udoskonalenie względem pierwszej części. Tom Phillips z Eurogamera również z przyjemnością prowadził obu bohaterów przez cały sezon, dodając, że każdy wątek fabularny pogłębia i rozwija relację między Danielem a Seanem – jego zdaniem gra „stanowi bardziej intymny i dopracowany powrót studia, które chce mierzyć się z trudnymi tematami za pomocą szczerych postaci”. Dean Takahashi z VentureBeat podobnie chwalił bohaterów i scenerię, uznając ich za wiarygodnych i interesujących, choć zauważył, że osobowość Daniela bywa irytująca. Jones z kolei uznał, że struktura filmu drogi sprawia, iż większość decyzji podejmowanych w danym odcinku traci znaczenie, gdyż bracia wkrótce opuszczają daną lokację, a napotkane postacie zwykle już się nie pojawiają; krytykował też fakt, że główna mechanika rozgrywki w dużej mierze wymyka się spod kontroli gracza.
Webster docenił spokojniejsze sceny obecne w grze i pochwalił Dontnod za znalezienie równowagi między dramatyzmem a chwilami wytchnienia, dodając, że takie tempo czyni grę „potężną, a jednocześnie niewyczerpującą”. Dylan Burns z IGN zgodził się z tą opinią, dodając, że spowolnienie fabuły na rzecz momentów kontemplacji pozwala tworzyć piękne i zapadające w pamięć chwile. Takahashi zauważył jednak, że spokojniejsze fragmenty potrafią być na tyle powolne, że wręcz zatrzymują akcję gry. Jackson zwróciła uwagę na wyraźną poprawę dialogów względem pierwszej gry, choć wciąż dostrzegała w nich „niemal żenującą szczerość” znaną z oryginału, natomiast Mejia chwalił obsadę głosową za wyciągnięcie maksimum z miejscami „ckliwego” scenariusza. Juba zauważył, że dialogi i kreacje aktorskie bywają „sztywne”, choć nie przeszkodziło mu to zaangażować się emocjonalnie w losy Seana i Daniela, chwaląc przy tym Dontnod za stworzenie postaci, z którymi łatwo się utożsamić. Jones uznał, że rozciągnięty w czasie harmonogram odcinków zaszkodził tempu narracji, wskazując, że znaczna część fabuły rozgrywa się poza ekranem, co utrudnia graczom utrzymanie zaangażowania.
Heather Wald z GamesRadar+ określiła pierwszy odcinek jako „powolny start”, którego dobrze skonstruowane momenty „nie do końca się ze sobą spajają”. W recenzji drugiego odcinka Maurice Weber z niemieckiego „GameStar” zauważył, że epizodowi brakuje rozpędu, mimo obecności dramatycznych wątków i trudnych wyborów w odpowiednich momentach; za największy problem gry uznał sukces poprzedniczki, twierdząc, że kontynuacja nie zawsze utrzymuje jej poziom. Elise Favis z „Game Informera” napisała, że trzeci odcinek ma wybuchowe zakończenie, lecz „boleśnie stereotypowych” bohaterów i słabe tempo akcji. Jess McDonell z GameSpot oceniła, że czwarty odcinek wyróżnia się wyjątkowym rozwojem postaci, lecz jego fabuła jest oklepana, a antagonista „płaski”. Serwis JeuxVideo.com napisał, że ostatni odcinek jest mocny i choć zawiera przynajmniej tyle samo kontemplacji, co interaktywności, oscyluje między czystą lekkością a najgorszymi przejawami ludzkiej natury.
Wersja gry na PlayStation 4 uplasowała się na piętnastym miejscu wśród najlepiej sprzedających się gier pudełkowych w pierwszym tygodniu sprzedaży w Japonii, ze sprzedażą 4471 fizycznych egzemplarzy.
Gra otrzymała szereg nominacji do branżowych nagród, w tym m.in. do Golden Joystick Awards i The Game Awards w 2018 roku, a jej pierwszy odcinek został nominowany do nagrody Games for Impact podczas The Game Awards 2018. Na gali BAFTA Games Awards 2019 gra otrzymała nominację w kategorii Game Beyond Entertainment, a rok później, na BAFTA Games Awards 2020, otrzymała pięć nominacji, wygrywając w kategorii najlepszego wykonawcy pierwszoplanowego dla Gonzalo Martina jako Seana Diaza. Podczas francuskich nagród Pégases w 2020 roku gra zdobyła sześć nominacji, wygrywając w kategorii najlepszego projektu narracyjnego. Roman Dean George, odtwórca roli Daniela, otrzymał nagrodę Young Artist Award w kategorii najlepszego młodego aktora głosowego.
| Rok | Nagroda | Kategoria | Wynik | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| 2018 | Ping Awards 2018 | Najlepsza gra konsolowa | Nominacja | |
| Najlepsza grafika | Nominacja | |||
| Najlepszy scenariusz | Nominacja | |||
| Najlepsza ścieżka dźwiękowa | Nominacja | |||
| Golden Joystick Awards | Najlepszy dźwięk | Nominacja | ||
| The Game Awards 2018 | Najlepsza narracja (odcinek 1) | Nominacja | ||
| Games for Impact (odcinek 1) | Nominacja | |||
| 2019 | New York Game Awards 2019 | Nagroda im. Hermana Melville’a za najlepszy scenariusz (odcinek 1) | Nominacja | |
| British Academy Games Awards (15. edycja) | Game Beyond Entertainment | Nominacja | ||
| The Game Awards 2019 | Games for Impact | Nominacja | ||
| 2020 | New York Game Awards 2020 | Nagroda im. Hermana Melville'a za najlepszy scenariusz | Nominacja | |
| Pégases | Najlepsza gra | Nominacja | ||
| Najlepsza gra z przesłaniem | Nominacja | |||
| Najlepszy dźwięk | Nominacja | |||
| Najlepszy projekt narracyjny | Wygrana | |||
| Najlepszy świat gry | Nominacja | |||
| Najlepsza postać | Nominacja | |||
| British Academy Games Awards (16. edycja) | Game Beyond Entertainment (odcinki 2–5) | Nominacja | ||
| Narrative (odcinki 2–5) | Nominacja | |||
| Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Gonzalo Martin jako „Sean Diaz”) (odcinki 2–5) | Wygrana | |||
| Najlepszy aktor drugoplanowy (Jolene Andersen jako „Karen Reynolds”) (odcinki 2–5) | Nominacja | |||
| Najlepszy aktor drugoplanowy (Sarah Bartholomew jako „Cassidy (Lucy Rose Jones)”) (odcinki 2–5) | Nominacja | |||
| Nagrody Games for Change | Największy wpływ | Nominacja | ||
| Young Artists Academy | Młody aktor głosowy (Roman Dean George) | Wygrana |
W wywiadzie z grudnia 2019 roku twórcy z Dontnod wyrazili zainteresowanie dalszym rozwojem serii, zaznaczając, że ponownie postawiliby na nowych bohaterów, jednak podkreślili, że prawa do marki należą do Square Enix i to wydawca podejmuje decyzje o przyszłości serii. Jak wynika z wywiadu z maja 2021 roku, Dontnod przesunęło od tego czasu swój główny nurt działalności w stronę tworzenia własnych, autorskich marek. Kolejna główna odsłona serii, Life Is Strange: True Colors, została wyprodukowana przez studio Deck Nine, twórcę Life Is Strange: Before the Storm, i ukazała się we wrześniu 2021 roku w formie nieepizodycznej.