| Limobius | |||
| Schönherr, 1843 | |||
Limobius winkelmanni | |||
Limobius borealis | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Limobius | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Curculio dissimilis Herbst, 1795 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Limobius – rodzaj chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Hyperinae.
Chrząszcze o ciele długości od 2,5 do 4,6 mm. Oskórek całego ciała porośnięty jest gęsto przylegającymi łuskami o kształcie od całobrzegiego przez wcięty po od nasady podzielony na dwa płaty.
Głowa ma owalne lub eliptyczne oczy. Ryjek jest cienki, długi do bardzo długiego, zawsze ponad trzykrotnie dłuższy niż u nasady szeroki, mniej więcej tak długi jak przedplecze, w widoku grzbietowym na wierzchołku powiększony, ku nasadowej ⅓ zwężony, a tamże niemal równoległoboczny, w widoku bocznym lekko zakrzywiony. Czułki u L. winkelmanni mają biczyki siedmioczłonowe, u pozostałych zaś gatunków sześcioczłonowe.
Szerokość przedplecza największa jest pośrodku i tam znacznie większa niż długość. Pokrywy cechują się bardzo wydatnymi kątami barkowymi.
Samicę charakteryzuje odwłok o ósmym sternicie z dość długą apodemą o wyraźnych i długich ramionach bocznych oraz o płytce tegoż sternitu szerokiej, niezbyt mocno zesklerotyzowanej, na szczycie zaopatrzonej w liczne, wyraźne szczecinki. Genitalia samca mają wierzchołek płata środkowego edeagusa (prącia) powiększony i zawsze pozbawiony wystających szczecinek.
Owady te zasiedlają głównie stanowiska suche, w tym stepy, tereny piaszczyste, łąki, przesieki, polany, zbocza i winnice, tolerują jednak także stanowiska umiarkowanie wilgotne na zboczach i w obrębie teras zalewowych. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami żerującymi na bodziszkach i iglicach. Larwy żerują w wewnętrznych częściach pędów kwiatowych i szypułek.
Rodzaj palearktyczny, znany z Europy, Afryki Północnej i zachodniej części Azji, na wschód docierający do Syberii i Iranu. W Polsce występuje tylko L. borealis.
Takson ten wprowadzony został w 1843 roku przez Carla Johana Schönherra. Zalicza się do niego cztery opisane gatunki: