Lives Outgrown

Historia

7 lutego 2024 roku Beth Gibbons zapowiedziała na 17 maja wydanie swojego solowego debiutanckiego albumu. Udostępniła jednocześnie pierwszy singel, „Floating on a Moment”, któremu towarzyszył teledysk wyreżyserowany przez Tony’ego Ourslera. Premiera albumu miała miejsce 11 lat po tym, jak został on po raz pierwszy zapowiedziany. Ostatnim jej wydawnictwem był album z interpretacjami utworów Henryka Góreckiego z 2019 roku, a wcześniej – ostatni album Portishead, Third.

Album wyprodukowali wspólnie Gibbons i James Ford (z Simian Mobile Disco). Ford zagrał poza tym na licznych instrumentach: gitarach, cymbałach, instrumentach klawiszowych, instrumentach dętych drewnianych, dętych blaszanych, a nawet na pile muzycznej. W niektórych utworach wystąpił ponadto perkusista Lee Harris (z Talk Talk), który wykorzystał w charakterze instrumentów pudełka i sprzęt kuchenny. Gibbons natomiast po raz pierwszy w swojej karierze wykorzystała wokal wspierający.

Muzyka

Lives Outgrown stanowi zwieńczenie dekady pisania piosenek przez Gibbons. Ich tematyka to rozmyślania artystki o macierzyństwie, niepokoju, menopauzie i śmierci – „wielu pożegnań bliskich i przyjaciół w ciągu ostatnich kilku lat” – jak stwierdziła w oświadczeniu, wyjaśniając: „zdałam sobie sprawę, jak wygląda życie bez nadziei. I to był smutek, którego nigdy nie czułam”.

Lista utworów (CD)

Lista i informacje według Discogs:

1.	Tell Me Who You Are Today	3:56
2.	Floating On A Moment	5:26
3.	Burden Of Life	3:35
4.	Lost Changes	5:42
5.	Rewind	4:47
6.	Reaching Out	4:15
7.	Oceans	3:44
8.	For Sale	4:25
9.	Beyond The Sun	3:54
10.	Whispering Love	6:12
		45:56

Autorzy

• Beth Gibbons – utwory: 2, 4, 6, 7, 8, 10
• Beth Gibbons i Lee Harris – utwory: 1, 3, 5, 9

Muzycy

• Beth Gibbons – gitara akustyczna, śpiew, chórki, wokoder
• James Ford – wokal wspierający, fisharmonia, melotron, wibrafon, fortepian, kontrabas, gitara akustyczna, gitara barytonowa, gitara basowa, cymbały, organy Hammonda, flet, magnetofon, perkusja, wiolonczela, elektryczna gitara hawajska, klarnet basowy, werbel, trąbka, puzon, piła
• Lee Harris – perkusja, instrumenty perkusyjne, daf, melotron, gwizdek
• Howard Jacobs – saksofon basowy, saksofon tenorowy, klarnet, instrumenty perkusyjne, bęben, mizmar

Opinie krytyków

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	86/100
AnyDecentMusic?	8.4/10
Metacritic	88/100
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic
The Arts Desk
Beats Per Minute	83%
Exclaim!	8/10
Far Out Magazine
God Is in the TV	8/10
The Guardian
The Irish Times
laut.de
The Line of Best Fit	7/10
Loud And Quiet	9/10
musicOMH
Mojo
The Needle Drop	9/10
NME
Northern Transmissions	6.9/10
The Observer
Paste	10/10
Pitchfork	8.0/10
PopMatters	8/10
Record Collector
The Skinny
Slant Magazine
Spectrum Culture	85%
Spill Magazine
Uncut	9/10
Under the Radar	8/10

Album otrzymał następujące oceny średnie w serwisach agregujących recenzje: 86/100 w Album of the Year (na podstawie 25 recenzji krytycznych), 8.4/10 w AnyDecentMusic? (na podstawie 25 recenzji) i 88/100 w Metacritic z komentarzem „powszechne uznanie” (na podstawie 21 recenzji).

Matt Mitchell z Paste dał albumowi najwyższą ocenę z usasadnieniem, że „pierwsza solowa płyta Beth Gibbons to surowe, wypieszczone instrumentarium, które współgra z otwartymi przestrzeniami. Czasami jest piękna, czasami poszarpana i niepokojąca”. Beth Gibbons „wykorzystuje kręte, eleganckie poczucie smutku, szaleństwa i żalu, które istnieją we wszystkich zakątkach tej płyty i można je znaleźć wczoraj, dziś i jutro w nas samych (…) I jeśli Dummy brzmiał, jakby pochodził z innej planety, to Lives Outgrown brzmi, jakby pochodził właśnie stąd, właśnie teraz, właśnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowaliśmy” – zauważył autor.

Zdaniem Heather Phares z AllMusic Gibbons w Lives Outgrown „wykorzystuje niespokojną kontemplację, która zdefiniowała jej sztukę, aby skonfrontować się z faktem, że życie wcale nie jest ponadczasowe. Album ten (…) jest przesiąknięty emocjonalnymi i fizycznymi realiami życia wystarczająco długo, aby przynieść życie na świat i zobaczyć, jak odchodzi”. W podsumowaniu recenzentka stwierdziła, że Lives Outgrown pokazuje, „iż muzyka Gibbons staje się wraz z upływem lat coraz bogatsza, ponieważ artystka bada proces starzenia się z urzekającym pięknem i zdecydowaną szczerością”.

W podobnym kierunku zmierzała ocena Laury Barton z magazynu Uncut. Stwierdziła ona, iż „wiek średni może być również wyraźnie pouczającym okresem w życiu kobiety; etapem, na którym często staje się bardziej podobna do siebie niż do tego, czego oczekują od niej inni. Z tego wyrasta świetne pisanie piosenek. Na swojej pierwszej solowej płycie Beth Gibbons eksploruje dokładnie ten teren, jego macierzyństwo, niepokój, menopauzę, śmiertelność; jego czasami oszałamiającą trajektorię”.

W ocenie Siobhán Kane z dziennika The Irish Times Gibbons „skierowała smutek i traumę w medytację o metamorfozach, która jest zarówno jasna, jak i rozrzewniona”. Metamorfozy nasunęły recenzentce skojarzenia z Owidiuszem, biorąc pod uwagę, że jego poemat narracyjny badał "pierwotny chaos" tego, czym jest życie i umieranie.

Anthony Fantano stwierdził, że album Gibbons jest „absolutnie wspaniały i poruszający”.

Według Alexisa Petridisa z dziennika The Guardian piosenki Gibbons „siedzą w jesiennym mroku, ale od czasu do czasu są pokryte ciepłem i światłem”, zaś „Lives Outgrown, będący ucieczką od mrocznych chwil wieku średniego, jest czasami wymagający, często piękny i niezmiennie porywający”. Kitty Empire z siostrzanego The Observer oceniła, że album Gibbons „jest ripostą na śmiercionośną strzałę czasu, (...) na utratę bliskich, związków, zdrowia, owulacji”.

Zdaniem Toma Beedhama z magazynu Exclaim! „przesłanie piosenek Gibbons uzupełnia panoramiczną instrumentację eliptycznym impresjonizmem, który wydaje się być uwięziony poza przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, oceniając to wszystko z [perspektywy] chwilowo udręczonego lotu ptaka”.

Rohan Chakraborty ze Spill Magazine zauważył, że album Gibbons jest „zwycięskim świadectwem tego, że jej głos jest jednym z najważniejszych w historii współczesnej muzyki – zarówno pod względem lirycznym, jak i dźwiękowym”.

„Po ponad trzydziestu latach od muzycznego debiutu Beth Gibbons, jej pierwszy solowy album zawiera obfitą mieszankę poezji i psychodelii, z domieszką folku i pięknie wykończoną jej oszałamiającym głosem” – oceniła Emily Stark z magazynu God Is in the TV dodając: ”Trudno się oprzeć, by nie wrócić po drugą płytę”.

Ben Cardew z magazynu Pitchfork analizując wpływy muzyczne debiutanckiego albumu Gibbons zauważył, że „melodie niekończącej się melancholii i teksty o dobitnej głębi, przypominające współpracę Gibbons z Portishead i (krótko) z Rustin Manem (jej duet z Paulem Webbem z Talk Talk), odzwierciedlają okres autorefleksji piosenkarki. Lives Outgrown ma momenty miażdżącej wiarygodności, gdy porusza tematy takie jak macierzyństwo, lęk i menopauza”.

„Lives Outgrown to znużona, ale stanowcza przesyłka z drugiej połowy egzystencji” – stwierdził Gary Knight z magazynu Under the Radar dodając, że jest to „głęboko odczuwalne i bogato przekazane dzieło, które pomimo swojej ciężkiej natury (i nieodłącznych osobistych prób, które je zainspirowały) nie jest depresyjne. W końcu jest to ktoś, kto kiedyś śpiewał, u progu wieku średniego: «Bóg wie, jak uwielbiam życie»”.

Christopher Patterson z Northern Transmissions ocenił, że debiutancki solowy album Gibbons „to całkiem interesujące dzieło. Jest to przyjemny album, który rozwija się dzięki unikalnemu stylowi i brzmieniu, które naśladują, jak może sugerować grafika i tytuł, spojrzenie na życie Gibbons i jego wiele warstw”.

Według Charlesa Lyons-Burta ze Slant Magazine Lives Outgrown „prezentuje artystę, którego zdolności zostały ostro szlifowane, z umiejętnością przekazywania wszystkich skomplikowanych, drażliwych emocji życiowych”.

Listy tygodniowe

Klasyfikacje