Lubinicko

Lubinicko
wieś
Ilustracja
Pałac w Lubinicku
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Powiat

świebodziński

Gmina

Świebodzin

Liczba ludności (2022)

569

Strefa numeracyjna

68

Kod pocztowy

66-200

Tablice rejestracyjne

FSW

SIMC

0915060

Położenie na mapie gminy Świebodzin
Mapa konturowa gminy Świebodzin, w centrum znajduje się punkt z opisem „Lubinicko”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Lubinicko”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Lubinicko”
Położenie na mapie powiatu świebodzińskiego
Mapa konturowa powiatu świebodzińskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Lubinicko”
Ziemia52°14′13″N 15°34′03″E/52,236944 15,567500
Multimedia w Wikimedia Commons

Lubinicko – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Świebodzin.

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Lubinicko. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia

Lubinicko pojawia się w materiałach źródłowych już w 1241 roku - jako Lubinytzko oraz w 1247 roku jako Lubinizco. Miejscowość pod zlatynizowaną nazwą Lubenitsco zanotowana jest także w łacińskojęzycznym dokumencie Przemysła I z 1256 roku wydanym w Poznaniu. Pierwsze wzmianki dotyczą darowania wsi dla cystersów z Paradyża, nadania zostały potwierdzone przez papieża Innocentego IV. Dość szybko bowiem w 1302 roku opat z Paradyża postanowił wydzierżawić wieś dla rycerza Bogusza von Wezenborga w zamian za ochronę dóbr klasztornych i gwarancję pochówku w Paradyżu. Umowę tę potwierdził w 1304 roku książę Henryk III głogowski. Po śmierci Wezenborga wieś wróciła do cystersów. Następne informacje mówią o obowiązkach feudalnych na rzecz Świebodzina, które ciążyły na mieszkańcach Lubinicka. Cystersi najprawdopodobniej utracili wpływy w Lubinicku gdy opat Mateusz II zastawił wieś w 1558 roku, by opłacić cesarski podatek na wojnę z Turkami. Od początku XVII wieku Lubinicko wielokrotnie zmienia właścicieli. W okresie narodzin protestantyzmu Lubinicko było jednym z najaktywniejszych ośrodków nowej religii w okolicy, często stanowiło azyl dla prześladowanych z powodów religijnych mieszkańców Świebodzina. Po 1945 roku w Lubinicku na ziemiach byłego majątku dworskiego założono PGR, w którym zatrudnienie znalazła duża część mieszkańców wsi.

Zabytki

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:

Przypisy

  1. ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-04].
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 672 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 70260.
  4. ↑ "Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski", tom I, Biblioteka Kórnicka, Poznań 1877, str.243.
  5. ↑ Wojciech Strzyżewski (red.), Dzieje Świebodzina, Świebodzin: Muzeum Regionalne w Świebodzinie, 2007, s. 496-498, ISBN 83-922814-3-8, OCLC 173258419 [dostęp 2020-09-26].
  6. ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego – stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 74. [dostęp 2013-02-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-30)].
  7. ↑ Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego. Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, 2010, s. 200-201. ISBN 978-83-931526-0-5.