Pierwsze informacje na temat wsi pochodzą z 1277 w związku z ustaleniem granic wsi Karlikowo. W 1342 wieś wymieniana przy rozgraniczaniu dóbr klasztoru żarnowieckiego. Lubocino było majątkiem rycerskim na prawie polskim, gniazdem rodowym rodziny Lubockich, do której należało w latach 1429-1624. Kolejnymi właścicielami wsi byli:
W 1903 wieś rozparcelowano, gdy przeszła we władanie państwa pruskiego.
Podczas zaboru pruskiego wieś nosiła nazwę niemieckąLubezin. Podczas okupacji niemieckiej nazwa Lubezin w 1942 została przez nazistowskich propagandystów niemieckich (w ramach szerokiej akcji odkaszubiania i odpolszczania nazw niemieckiego lebensraumu) zweryfikowana jako zbyt kaszubska i przemianowana na nowo wymyśloną i bardziej niemiecką – Laubheim.
Gaz łupkowy
W Lubocinie w latach 2010-2013 PGNiG wykonało trzy otwory rozpoznawcze za gazem o nazwie: Lubocino–1 i za gazem z łupków o nazwach: Lubocino–2H, Lubocino–3H. Na otworze Lubocino–1 o głębokości 3051 m uzyskano przypływ gazu.
Religia
Po 1340 we wsi został wybudowany kościół św. Sebastiana filialny parafii z Krokowej, który w 1580 stał się kościołem luterańskim. W 1667 Piotr Czapski w wyniku interwencji biskupa Madalińskiego, zwraca kościół katolikom. W XVIII wieku kościół popadł w ruinę. W 1789 wieś liczyła siedem domostw. Od 1946 wieś należy do ponownie erygowanej parafii rzymskokatolickiej w Tyłowie należącej do dekanatu Żarnowiecarchidiecezji gdańskiej.
Zabytki
Zespół dworsko-parkowy z XIX wieku wybudowany przez Rodenackerów. Dwór jest parterowy, murowany, z cegły, na podmurówce z ociosanego kamienia, przykryty dwuspadowym dachem. Na początku XX wieku rozbudowano go o zachodnie skrzydło. Dwór otacza park. Po II wojnie światowej w dworze mieści się szkoła podstawowa.
Dzwonnica ze zrujnowanego kościoła, znajdująca się na starym, przykościelnym cmentarzu.
54°43′34″N 18°08′26″E/54,726111 18,140556
