| Machleida | |||
| Fåhraeus, 1870 | |||
Machleida flagstaffensis | |||
Machleida zofiae | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Machleida | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Machleida nodulosa Fåhraeus, 1870 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Machleida – rodzaj chrząszczy z rodziny czarnuchowatych i podrodziny Pimeliinae. Obejmuje 6 opisanych gatunków.
Chrząszcze o ciele długości od 8 do 15 mm i szerokości od 4 do 9,5 mm. Ubarwienie mają najczęściej brązowawe, rzadziej żółtawe czy czarne. Ciało często pokryte jest grudkami podłoża.
Głowa ma podługowato-owalne, słabo wykrojone występami policzków oczy, a czułki o członie ostatnim tak szerokim jak przedostatni, robiące wrażenie dziesięcioczłonowych mimo obecności członu jedenastego. Krótkie, żółtawe szczecinki w punktach na czole są wyostrzone lub prostokątne i łuskowate. Przednia krawędź nadustka jest szeroko i płytko wykrojona, a przednia krawędź wargi górnej wykrojona mocniej i ostro. Warga dolna odznacza się bródką nasadowo zaokrągloną i zredukowaną, nie zajmującą całej jamy bukalnej. Podbródek jest pośrodku wklęśnięty, zazwyczaj półkolisty, rzadko trójkątny.
Przedplecze cechuje się tęgą rzeźbą główną złożoną z dwóch pośrodkowych żeberek, u większości gatunków zrośniętych pośrodkowo. Poddgięcia przedplecza mają płytkie i z tyłu skrócone bruzdy do chowania czułków. Przód tarczy śródplecza odznacza się głębokim wykrojeniem nasadowym. Pokrywy są najszersze za środkiem długości. Ich powierzchnia urzeźbiona jest dużymi guzami. Epipleury są rozszerzone. Wyrostek międzybiodrowy przedpiersia jest silnie sklepiony, często z podłużną bruzdą czy wklęśnięciem pośrodku. Odnóża mają punktowane i porośnięte szczecinkami uda i golenie oraz walcowate, niespłaszczone stopy. Uda przedniej pary cechują się małym ząbkiem w kącie wierzchołkowo-zewnętrznym.
Piąty z widocznych sternitów odwłoka nie ma bruzdy przy tylnej krawędzi. Czwarty i piąty z widocznych sternitów punktowane i porośnięte szczecinkami są w stopniu przeciętnym do gęstego.
Owady spotykane w górskich zadrzewieniach, nadbrzeżnych lasach mozaikowych, formacjach krzewiastych i namorzynach.
Rodzaj afrotropikalny, endemiczny dla Południowej Afryki.
Takson ten wprowadzony został w 1870 roku przez Olofa I. von Fåhraeusa na łamach „Öfversigt af Kongliga Vetenskaps-Akademiens Förhandlingar”. Autor zaliczył doń wówczas tylko opisaną w tej publikacji M. nodulosa, która tym samy stała się gatunkiem typowym. Po rewizji taksonomicznej przeprowadzonej w 2019 roku przez Marcina J. Kamińskiego, Kojuna Kandę i Aarona D. Smitha do rodzaju zalicza się 6 opisanych gatunków: