Ród Magnisów wywodzi się z północnych Włoch. Ich pierwotną siedziba było Lurago nad jeziorem Como. Zajmowali się początkowo kupiectwem na terenie Lombardii, w tym Mediolanu, a następnie weszli w skład świty cesarskiej.
Magnisowie zostali sprowadzeni do Rzeszy Niemieckiej w XVI wieku za sprawą Giovanniego Pietra Magniego (1555–1618), który sprawował funkcję nadwornego lekarza cesarskiego. W 1622 zostali zaliczeni w poczet niemieckiej szlachty, otrzymując tytuł Freiherra (niem. wolny pan, baron).
2 czerwca 1637 otrzymali tytuł hrabiów Rzeszy (Reichsgraf). W tym czasie uzyskali wysoką pozycję na dworze nabywając posiadłości na Morawach.
Przez nabycie dóbr na terenie hrabstwa kłodzkiego w 1780 zostali włączeni w obręb szlachty pruskiej. Po II wojnie światowej przenieśli się na zachód Niemiec.
Giovanni Pietro Magni (1555–1618), cesarski lekarz
Maximilian Philipp von Magnis (1685–1738), pan na Straßnitz i Přestavlkach, syn Stepana Ferdinanda von Magnis
Franz Johann von Magnis (1727–1757), pan na Straßnitz, żonaty z Marią Franciszką von Götzen (1721–1780), córką Franza Antona von Götzena (1693–1738)
Anton Alexander von Magnis (1751–1817), pan na Přestavlkach. Odziedziczył po matce Marii von Götzen (zm. 1780) Bożków; syn Franza von Magnis (1727–1757)
Wilhelm von Magnis (1787–1851), posiadacz ziemski, syn Antona von Magnis (1751–1817)
Anton von Magnis (1786–1861), posiadacz ziemski, syn Antona von Magnis (1751–1817)
Philipp von Magnis (29.07.1822-24.07.1857), żonaty z Octavią von Leutrum-Ertingen, syn Antona von Magnis (1786–1861),
Gabriele von Magnis (1896–1976), hrabina, zaangażowana społecznie, córka Antona von Magnis (1862–1944),
Franz Magnis-Suseno (ur. 1936 jako Franz Graf von Magnis), jezuita, rektor Wyższej Szkoły Filozoficznej w Dżakarcie (Indonezja), syn Marii Ferdinanda von Magnis
Antonius Graf von Magnis (1943–1999), ekonomista, dyrektor Heskiego Stowarzyszenia Przedsiębiorców