Marcin Zarzecki

Marcin Zarzecki
Data i miejsce urodzenia

2 czerwca 1977
Bartoszyce

doktor nauk społecznych
Specjalność: statystyka, ekonometria, metodologia nauk społecznych, metody ilościowe i jakościowe, socjologia opinii publicznej
Alma Mater

Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

Doktorat

13 października 2014

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal Komisji Edukacji Narodowej Srebrny Medal Reipublicae Memoriae Meritum Srebrny Medal „Zasłużony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas”

Marcin Zarzecki (ur. 2 czerwca 1977 w Bartoszycach) – polski socjolog, teolog, metodolog nauk społecznych i ewaluator, nauczyciel akademicki, urzędnik publiczny, członek Rady Polityki Pieniężnej w kadencji 2025–2031.

Życiorys

W 2003 ukończył studia teologiczne oraz socjologiczne na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W 2014, na podstawie rozprawy Propaganda jako model działania komunikacyjnego. Studium z zakresu socjologii interpretatywnej, uzyskał na tej uczelni stopień doktora nauk społecznych w dyscyplinie socjologia. Ukończył kurs dla kandydatów na członków Rad Nadzorczych w IBD Business School. Został certyfikowanym ekspertem z zakresu analizy danych.

Został wykładowcą UKSW, zajmując stanowisko adiunkta w Instytucie Socjologii tego uniwersytetu. Od 2014 został kierownikiem Laboratorium Metod Numerycznych i Analiz Statystycznych w Centrum Cyfrowej Nauki i Technologii UKSW. W latach 2016–2018 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Ewaluacyjnego (od 2014 zasiadał w Zarządzie Głównym PTE, a od 2018 jest wiceprezesem Towarzystwa). W kadencjach 2007–2011 był członkiem Zarządu Głównego OW Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. Od 2012 działa w Towarzystwie Naukowym Franciszka Salezego. Współzałożyciel oraz wicekierownik Pracowni Badawczej Polski Pomiar Postaw i Wartości. Recenzent periodyków „Statistics in Transition” oraz „Journal of Modern Science”.

W latach 2015–2016 był zastępcą dyrektora Instytutu Socjologii UKSW. W latach 2016–2019 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych tej uczelni. W 2020 został kierownikiem Zakładu Metodologii Badań i Analiz Socjologicznych, a w 2024 stanął na czele Zakładu Metodologii Badań Społecznych i Statystyki w Instytucie Nauk Socjologicznych na Wydziale Społeczno-Ekonomicznym UKSW w Warszawie. Do 2022 był wykładowcą w Krajowej Szkole Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego. Prowadził także wykłady m.in. w Katholische Universität Eichstätt-Ingolstadt.

W kadencji 2016–2023 z nominacji Prezes Rady Ministrów wchodził w skład Rady Instytutu Zachodniego im. Zygmunta Wojciechowskiego w Poznaniu. Do 2023 zasiadał w Radzie Instytutu Strat Wojennych im. Jana Karskiego. W 2016 został także członkiem zespołu konsultacyjnego ds. badań społecznych w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. 26 października 2016 został powołany przez minister rodziny, pracy i polityki społecznej do Rady Zatrudnienia Socjalnego w Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Nominowany przez ministra inwestycji i rozwoju na członka Rady Dostępności. W 2022 powołany przez Ministra Edukacji i Nauki na eksperta Komisji Ewaluacji Nauki. Był ekspertem Fundacji Rozwoju Przemysłu Przyszłości, Narodowego Centrum Kultury oraz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. W 2022 zasiadł w Radzie Programowej Ewaluacyjnego Think Tanku PTE. W kadencji 2022–2024 był członkiem Komitetu Polityki Naukowej przy MEiN. Wchodził także w skład Komisji Ewaluacji Nauki w kadencji 2023–2027. Został również członkiem Zespołu Ekspertów Programu „Regionalna Inicjatywa Doskonałości” w kadencji 2023-2027. Był także członkiem Rady Doradczej Victims of Communism Museum w Waszyngtonie. Był także powoływany w skład zespołu doradczego do oceny wniosków o przyznanie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców w Ministerstwie Edukacji i Nauki, Narodowej Rady Profilaktyki Zdrowotnej, Rady do Spraw Cyfryzacji IV kadencji, Zespołu Doradczego ds. Ewaluacji Programów Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, zespołu do spraw Medalu „Zasłużony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas” MEiN, Zespołu Społeczno-Ekonomicznego Rady ds. COVID-19 w KPRM, zespołu do spraw rozwoju systemu oświaty oraz systemu szkolnictwa wyższego i nauki w MEiN i zespołu doradczego do spraw programu MEiN pod nazwą „Rozwój czasopism naukowych”.

W 2019 objął stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Własności Intelektualnej i Mediów Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W latach 2019–2024 sprawował funkcję prezesa zarządu Polskiej Fundacji Narodowej. Jako prezes PFN był współproducentem lub mecenasem filmów: "Walka o głos" (dokument, reż. R. Pustak, 2020), „Śmierć Zygielbojma” (fabularny, reż. R. Brylski, 2021), „Raport Pileckiego” (fabularny, reż. K. Łukaszewicz, 2023), „Chłopi” (fabularny, reż. Dorota Kobiela i Hugh Welchman, 2023), „Chopin. Nie boję się ciemności” (dokumentalny, reż. J. Kaczmarek, 2022), „Skarbek” (ang. „The Partisan”) (fabularny, reż. J. Marquand, 2024). Był także kuratorem wystaw: „24.02” (Autor Maciej Biedrzycki, Galeria Kordegarda, Warszawa; Vilniaus kultūros ir dvasingumo centras, Wilno; PHoto España 2023, Centro Cultural Galileo, Madrid; Polijas Republikas vēstniecība Latvijā un Rīgas Dome, Riga; l'Université de Lille, Lille ). „La familia Ulma. Muerte por humanidad” en la Catedral Magistral de los Santos Justo y Pastor de Alcalá de Henares, Spain. Zasiadał w jury nagrody Young Design Instytutu Wzornictwa Przemysłowego oraz w jury Międzynarodowego Konkursu Filmów Dokumentalnych NNW. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego rady nadzorczej Radia Poznań. W 2024 został zastępcą dyrektora Biura Przystanków Historia w Instytucie Pamięci Narodowej.

W grudniu 2025 prezydent Karol Nawrocki powołał go na członka Rady Polityki Pieniężnej na okres sześcioletniej kadencji.

Medale i nagrody

Wybrane publikacje