| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| doktor nauk społecznych | |
| Specjalność: statystyka, ekonometria, metodologia nauk społecznych, metody ilościowe i jakościowe, socjologia opinii publicznej | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
13 października 2014 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
Marcin Zarzecki (ur. 2 czerwca 1977 w Bartoszycach) – polski socjolog, teolog, metodolog nauk społecznych i ewaluator, nauczyciel akademicki, urzędnik publiczny, członek Rady Polityki Pieniężnej w kadencji 2025–2031.
W 2003 ukończył studia teologiczne oraz socjologiczne na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W 2014, na podstawie rozprawy Propaganda jako model działania komunikacyjnego. Studium z zakresu socjologii interpretatywnej, uzyskał na tej uczelni stopień doktora nauk społecznych w dyscyplinie socjologia. Ukończył kurs dla kandydatów na członków Rad Nadzorczych w IBD Business School. Został certyfikowanym ekspertem z zakresu analizy danych.
Został wykładowcą UKSW, zajmując stanowisko adiunkta w Instytucie Socjologii tego uniwersytetu. Od 2014 został kierownikiem Laboratorium Metod Numerycznych i Analiz Statystycznych w Centrum Cyfrowej Nauki i Technologii UKSW. W latach 2016–2018 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Ewaluacyjnego (od 2014 zasiadał w Zarządzie Głównym PTE, a od 2018 jest wiceprezesem Towarzystwa). W kadencjach 2007–2011 był członkiem Zarządu Głównego OW Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. Od 2012 działa w Towarzystwie Naukowym Franciszka Salezego. Współzałożyciel oraz wicekierownik Pracowni Badawczej Polski Pomiar Postaw i Wartości. Recenzent periodyków „Statistics in Transition” oraz „Journal of Modern Science”.
W latach 2015–2016 był zastępcą dyrektora Instytutu Socjologii UKSW. W latach 2016–2019 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych tej uczelni. W 2020 został kierownikiem Zakładu Metodologii Badań i Analiz Socjologicznych, a w 2024 stanął na czele Zakładu Metodologii Badań Społecznych i Statystyki w Instytucie Nauk Socjologicznych na Wydziale Społeczno-Ekonomicznym UKSW w Warszawie. Do 2022 był wykładowcą w Krajowej Szkole Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego. Prowadził także wykłady m.in. w Katholische Universität Eichstätt-Ingolstadt.
W kadencji 2016–2023 z nominacji Prezes Rady Ministrów wchodził w skład Rady Instytutu Zachodniego im. Zygmunta Wojciechowskiego w Poznaniu. Do 2023 zasiadał w Radzie Instytutu Strat Wojennych im. Jana Karskiego. W 2016 został także członkiem zespołu konsultacyjnego ds. badań społecznych w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. 26 października 2016 został powołany przez minister rodziny, pracy i polityki społecznej do Rady Zatrudnienia Socjalnego w Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Nominowany przez ministra inwestycji i rozwoju na członka Rady Dostępności. W 2022 powołany przez Ministra Edukacji i Nauki na eksperta Komisji Ewaluacji Nauki. Był ekspertem Fundacji Rozwoju Przemysłu Przyszłości, Narodowego Centrum Kultury oraz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. W 2022 zasiadł w Radzie Programowej Ewaluacyjnego Think Tanku PTE. W kadencji 2022–2024 był członkiem Komitetu Polityki Naukowej przy MEiN. Wchodził także w skład Komisji Ewaluacji Nauki w kadencji 2023–2027. Został również członkiem Zespołu Ekspertów Programu „Regionalna Inicjatywa Doskonałości” w kadencji 2023-2027. Był także członkiem Rady Doradczej Victims of Communism Museum w Waszyngtonie. Był także powoływany w skład zespołu doradczego do oceny wniosków o przyznanie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców w Ministerstwie Edukacji i Nauki, Narodowej Rady Profilaktyki Zdrowotnej, Rady do Spraw Cyfryzacji IV kadencji, Zespołu Doradczego ds. Ewaluacji Programów Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, zespołu do spraw Medalu „Zasłużony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas” MEiN, Zespołu Społeczno-Ekonomicznego Rady ds. COVID-19 w KPRM, zespołu do spraw rozwoju systemu oświaty oraz systemu szkolnictwa wyższego i nauki w MEiN i zespołu doradczego do spraw programu MEiN pod nazwą „Rozwój czasopism naukowych”.
W 2019 objął stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Własności Intelektualnej i Mediów Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W latach 2019–2024 sprawował funkcję prezesa zarządu Polskiej Fundacji Narodowej. Jako prezes PFN był współproducentem lub mecenasem filmów: "Walka o głos" (dokument, reż. R. Pustak, 2020), „Śmierć Zygielbojma” (fabularny, reż. R. Brylski, 2021), „Raport Pileckiego” (fabularny, reż. K. Łukaszewicz, 2023), „Chłopi” (fabularny, reż. Dorota Kobiela i Hugh Welchman, 2023), „Chopin. Nie boję się ciemności” (dokumentalny, reż. J. Kaczmarek, 2022), „Skarbek” (ang. „The Partisan”) (fabularny, reż. J. Marquand, 2024). Był także kuratorem wystaw: „24.02” (Autor Maciej Biedrzycki, Galeria Kordegarda, Warszawa; Vilniaus kultūros ir dvasingumo centras, Wilno; PHoto España 2023, Centro Cultural Galileo, Madrid; Polijas Republikas vēstniecība Latvijā un Rīgas Dome, Riga; l'Université de Lille, Lille ). „La familia Ulma. Muerte por humanidad” en la Catedral Magistral de los Santos Justo y Pastor de Alcalá de Henares, Spain. Zasiadał w jury nagrody Young Design Instytutu Wzornictwa Przemysłowego oraz w jury Międzynarodowego Konkursu Filmów Dokumentalnych NNW. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego rady nadzorczej Radia Poznań. W 2024 został zastępcą dyrektora Biura Przystanków Historia w Instytucie Pamięci Narodowej.
W grudniu 2025 prezydent Karol Nawrocki powołał go na członka Rady Polityki Pieniężnej na okres sześcioletniej kadencji.