| Data i miejsce urodzenia |
12 października 1913 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 grudnia 1992 |
| Profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: etyka, filozofia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Profesura | |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek rzeczywisty |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
        | |
Marek Fritzhand (ur. 12 października 1913 w Buczaczu, zm. 2 grudnia 1992 w Warszawie) – polski filozof marksistowski i etyk, profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego.
Urodził się w Buczaczu, w rodzinie nauczyciela gimnazjalnego. Ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie jego nauczycielami byli m.in. Kazimierz Ajdukiewicz i Roman Ingarden. W 1936 uzyskał tytuł magistra na podstawie napisanej pod kierunkiem R. Ingardena pracy pt. Pojęcie dobra i zła u Schelera i Hartmanna. Po studiach przez pewien czas był bezrobotny, a przed wybuchem wojny pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej.
Podczas II wojny światowej stracił całą rodzinę z rąk hitlerowców. Po zajęciu wschodnich terenów RP przez ZSRR początkowo wcielono go do Armii Czerwonej. Od 1943 służył w Wojsku Polskim. W 1944 należał do korpusu oficerów polityczno-wychowawczych 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W wojsku pozostawał do 1948. Ze służby odszedł w stopniu podpułkownika.
W 1950 podjął pracę w Uniwersytecie Warszawskim w kierowanej przez Adama Schaffa Katedrze Filozofii. W 1951 na podstawie przygotowanej pod kierunkiem Tadeusza Kotarbińskiego rozprawy pt. O powinnościach i normach moralnych otrzymał w UW stopień naukowy doktora. W 1954 został w Uniwersytecie Warszawskim profesorem nadzwyczajnym, a w 1965 profesorem zwyczajnym. W 1962 objął kierownictwo Katedry Etyki UW.
W 1952 został członkiem korespondentem, a w 1961 członkiem rzeczywistym PAN. W latach 1972–1980 był przewodniczącym Komitetu Nauk Filozoficznych Polskiej Akademii Nauk.
Od 1944 należał do PPR, a od 1948 do PZPR. Od 1982 był członkiem Rady Naukowej Instytutu Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu.
Był założycielem drugiego, po amerykańskiej „Ethics”, czasopisma naukowego specjalnie poświęconego teoretycznym i normatywnym zagadnieniom etyki „Etyka”. Wychowawca kilku pokoleń adeptów i profesorów etyki w Polsce. Przyjmuje się, że do jego uczniów należą m.in.: Henryk Jankowski, Stanisław Soldenhoff, Jacek Hołówka i Zbigniew Szawarski.
Jego działalność naukowa przyczyniła się do rozwoju i utrwalenia w Polsce (ale nie tylko, jako że jego prace były tłumaczone na wiele języków świata) zainteresowań etyką marksistowską. Jako jeden z pierwszych wprowadził w Polsce na szerszą skalę problematykę metaetyki (wówczas odrzucaną przez oficjalny marksizm).
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A II-5-20).