 Marian Bogusz, lata 60 | |
| Data i miejsce urodzenia |
25 marca 1920 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 lutego 1980 |
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki |
rysunek, rzeźba, scenografia, malarstwo |
| Muzeum artysty |
Muzeum Regionalne w Pleszewie |
| Odznaczenia | |
 | |
| Strona internetowa | |
Marian Bogusz (ur. 25 marca 1920 w Pleszewie, zm. 12 lutego 1980 w Warszawie) – polski artysta i animator kultury; zajmował się malarstwem, rysunkiem, rzeźbą i scenografią.
Urodził się w rodzinie Tomasza i Marii z domu Grudziak. W 1939 roku zdał maturę w Gimnazjum Humanistycznym im. Staszica w Pleszewie.
Po wybuchu II wojny światowej, jako ochotnik uczestniczył w kampanii wrześniowej, m.in. walczył w bitwie pod Kutnem. Po ucieczce z niewoli niemieckiej pracował jako robotnik i kreślarz techniczny najpierw w Pleszewie, potem w Jarocinie. Później przebywał w Poznaniu, gdzie uczestniczył w konspiracyjnych wykładach architektury i scenografii. W 1941 roku aresztowany, więziony był w Forcie VII, następnie przewieziony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, gdzie przebywał aż do wyzwolenia.
Po wojnie studiował w warszawskiej ASP na kierunku malarstwo w pracowni Jana Cybisa i Jana Sokołowskiego. Początkowo malował abstrakcyjne kompozycje. Pod koniec 1954 roku wraz z Andrzejem Zaborowskim, Zbigniewem Dłubakiem, Barbarą Zbrożyną i Kajetanem Sosnowskim założył Grupę 55. Rok później, w 1956, współorganizował galerię sztuki współczesnej Krzywe Koło przy Klubie Krzywego Koła w Warszawie. W tym okresie sięgał po malarstwo figuratywne stosując takie środki jak deformacja postaci, przedmiotów i architektury, chcąc nadać swoim dziełom sens metaforyczny.
W latach 60. zajął się malarstwem materii koncentrując się na wartościach czysto plastycznych, przy czym interesowała go głównie faktura i barwa. W tym czasie razem z Jerzym Fedorowiczem oraz Ludmiłą Popiel zainicjował I Plener Koszaliński w Osiekach (1963). Współorganizował I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965), uczestnik Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70. Na Opolszczyźnie zainicjował artystyczne sympozja: Łosiów 1973, Górażdże/Krapkowice 1973, Krapkowice 1974, Opole 1974, 1975, Otmuchów 1975. Zainicjował też Lubelskie Spotkania Plastyczne (1976-1978). W czasie I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu stworzył trzy formy przestrzenne, usytuowane przy Alei Tysiąclecia. Rzeźby powstały przy współpracy z Z. Czarneckim, E. Koprykiem, J. Gdeń, S. Szafrańskim, H. Fröhlichem, P. Kosińskim, E. Grzybowińskim.
Był mężem Eulalii z domu Szymańskiej (1914–1990).
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 304-2-8).
Duża część dorobku artysty znajduje się w Muzeum Regionalnym w jego rodzinnym mieście, są to 74 obrazy i 144 prace na papierze. Większość tej kolekcji została przekazana przez żonę artysty, Eulalię Bogusz, która zmarła w 1990 roku.
Źródło:.
