Życiorys
W okresie międzywojennym związany z Polską Partią Socjalistyczną, był sekretarzem okręgowym PPS na Lubelszczyźnie i redaktorem tygodnika „Jutro Polski”. Przewodniczył radzie nadzorczej „Społem” i radzie okręgowej LSS „Społem”. Przed wojną i w czasie okupacji pracował w wydziale opieki społecznej zarządu miejskiego Lublina. We wrześniu 1939 zastępca komendanta Obywatelskiej Straży Bezpieczeństwa.
W okresie II wojny światowej zaangażowany w konspirację w ramach Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość. W 1944 mianowany konspiracyjnym wiceprezydentem Lublina, 23 lipca 1944 podczas bitwy o Lublin i akcji „Burza” przejął dowodzenie za nieobecnego Romana Ślaskiego, zostając prezydentem miasta. Zajmował się m.in. zabezpieczaniem mienia i rozdzielaniem pomocy dla mieszkańców. Równocześnie po wyzwoleniu Lublina 24 lipca 1944 rozpoczęła funkcjonowanie administracja podległa Polskiemu Komitetowi Wyzwolenia Narodowego, formalnie powołała ona na prezydenta Tadeusza Kadurę 30 lipca 1944 wbrew protestom Chojnowskiego. 31 lipca 1944 usunięty ze stanowiska przez Wojewódzką Radę Narodową w Lublinie. Był przeciwny współpracy z komunistami, 3 października 1944 aresztowany i osadzony w budynku WUBP w Lublinie, a po kilku dniach przeniesiony na Zamek Lubelski. 23 listopada 1944 zwolniony po podpisaniu deklaracji o wycofaniu się z działalności publicznej.
Po wojnie prześladowany i zwalniany z pracy ze względu na swoją przeszłość. Osiadł w Szczecinie, był współtwórcą Przedsiębiorstwa Robót Instalacyjno-Montażowych w Szczecinie, gdzie pracował do przejścia na emeryturę w 1975. W latach 90. związany z odtworzoną PPS-WRN.
Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.
