Marta Flantz

Marta Flantz
Ilustracja
Marta Flantz (1934)
Data urodzenia

1885

Data śmierci

1938

Zawód

aktorka, reżyserka

Multimedia w Wikimedia Commons
Reklama filmu Moralność pani Dulskiej (1930), na pierwszym planie Marta Flantz

Marta Flantz, także Flanz (ur. 1885, zm. 1938) – polska aktorka niemieckojęzyczna i reżyserka filmowa.

Życiorys

Urodziła się w 1885. Uczyła się aktorstwa w Wiedniu u Maksa Reinhardta; grała po niemiecku. Była żoną reżysera Bolesława Landa. Wraz z Niną Niovillą, Stanisławą Perzanowską (współreżyserką filmu Jego wielka miłość; 1936) i Wandą Jakubowską była jedną z czterech kobiet, które podjęły się reżyserii pełnometrażowych filmów fabularnych w Polsce okresu międzywojennego.

W 1929 zagrała tytułową rolę w obrazie Moralność pani Dulskiej (1930) – pierwszym polskim filmie dźwiękowym, adaptacji dramatu Gabrieli Zapolskiej o tym samym tytule. Flantz była również współreżyserką zdjęć dźwiękowych. Ponieważ grała po niemiecku, jej rolę zdubbingowano. Kreację Flantz krytycy oceniali pozytywnie.

W latach 30. dołączyła do firmy producenckiej Leo-Film prowadzonej przez Marię Hirszbein. W 1933 do kin wszedł obraz Prokurator Alicja Horn, do którego Flantz razem z Bolesławem Landem napisali scenariusz na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Wraz z Michałem Waszyńskim zajęła się również reżyserią filmu. Dwa lata później już sama wyreżyserowała komedię romantyczną Kochaj tylko mnie produkcji Leo-Film. W rolach głównych wystąpili: debiutantka Lidia Wysocka, Kazimierz Junosza-Stępowski, Michał Znicz, Witold Zacharewicz i Helena Grossówna. Film opowiadał o perypetiach miłosnych gwiazdy teatru.

Marta Flantz zmarła w 1938.

Twórczość

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Marta Flantz [online], FilmPolski [dostęp 2020-12-12] (pol.).
  2. 1 2 3 4 5 6 Grażyna Stachówna, A Wormwood Wreath: Polish Women's Cinema, [w:] Janina Falkowska, Marek Haltof (red.), The New Polish Cinema, Flicks Books, 2003, s. 99–100, ISBN 1-86236-002-2.
  3. 1 2 Tadeusz Lubelski, Historia kina polskiego: twórcy, filmy, konteksty, Katowice: Videograf, s. 75, ISBN 978-83-7183-666-4.
  4. 1 2 Marek Haltof, Kino polskie, Gdańsk: Słowo/obraz terytoria, 2004, s. 38, ISBN 83-89405-38-5.
  5. ↑ Jerzy Maśnicki, Kamil Stepan, 1930. Dyrektorzy Herszfinkel i Land organizują pierwszy polski dźwiękowiec, [w:] Historia kina polskiego, Tadeusz Lubelski, Konrad J. Zarębski (red.), wyd. 2, uzup., Warszawa: Fundacja Kino, 2007, s. 30, ISBN 978-83-922850-2-1.
  6. 1 2 3 Krzysztof Tomasik, Polskie reżyserki filmowe 1919-2002, „Kultura i Historia”, 4, 2004, ISSN 1642-9826 [dostęp 2020-12-12].
  7. 1 2 3 4 Moralność pani Dulskiej (1929) [online], Nitrofilm.pl [dostęp 2020-12-12] (pol.).
  8. ↑ Zasłużona placówka polskiej wytwórczości filmowej, „Wiadomości Filmowe”, 2 (2), 15 stycznia 1934, s. 3.
  9. ↑ Prokurator Alicja Horn (1933) [online], Nitrofilm.pl [dostęp 2020-12-12] (pol.).
  10. ↑ Jerzy Semilski, Kochaj tylko mnie, [w:] Leksykon polskich filmów fabularnych, Jan Słodowski (red.), wyd. 2, Warszawa: Wiedza i Życie, 1997, s. 300–301, ISBN 83-7184-928-1.

Linki zewnętrzne