Massimo Di Giorgio

lekkoatletyka
Massimo Di Giorgio
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

22 marca 1958
Udine

Wzrost

192 cm

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Halowe mistrzostwa Europy
brązBudapeszt 1983skok wzwyż
Igrzyska śródziemnomorskie
złoto Split 1979 skok wzwyż
Multimedia w Wikimedia Commons

Massimo Di Giorgio (ur. 22 marca 1958 w Udine) – włoski lekkoatleta, specjalista skoku wzwyż, mistrz igrzysk śródziemnomorskich i medalista halowych mistrzostw Europy.

Kariera sportowa

Zajął 4. miejsce w skoku wzwyż na mistrzostwach Europy juniorów w 1975 w Atenach. Na halowych mistrzostwach Europy w 1978 w Mediolanie zajął 15. miejsce, a na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze nie zakwalifikował się do finału. Zajął 9. miejsce na halowych mistrzostwach Europy w 1979 w Wiedniu.

Zwyciężył na igrzyskach śródziemnomorskich w 1979 w Splicie. Na halowych mistrzostwach Europy w 1980 w Sindelfingen zajął 23. miejsce.

Zajął 3. miejsce w finale pucharu Europy w 1981 w Zagrzebiu, a w zawodach pucharu świata w 1981 w Rzymie zajął 6. miejsce. Zajął 8. miejsce na halowych mistrzostwach Europy w 1982 w Mediolanie oraz odpadł w kwalifikacjach na mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach.

Zdobył brązowy medal (ex aequo z Mirosławem Włodarczykiem z Polski) na halowych mistrzostwach Europy w 1983 w Budapeszcie, przegrywając jedynie z reprezentantami Republiki Federalnej Niemiec Carlo Thränhardtem i Gerdem Nagelem.

Był mistrzem Włoch w skoku wzwyż w 1979, 1980 i 1982, a w hali w 1978, 1979, 1982 i 1983, a także halowym mistrzem Francji w 1983.

Pięciokrotnie poprawiał rekord Włoch w skoku wzwyż, doprowadzając go do wyniku 2,30 m, uzyskanego 13 czerwca 1981 w Udine.

Rekordy życiowe Di Giorgio:

Przypisy

  1. 1 2 Massimo Di Giorgio w bazie World Athletics (ang.) [dostęp 2021-11-04].
  2. ↑ European Junior Championships 1975 [online], wjah.co.uk [dostęp 2021-11-04] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-17] (ang.).
  3. ↑ European Athletics U20 Championships Tallinn 2021. Statistics Handbook [online], European Athletics, s. 126 [dostęp 2021-11-04] (ang.).
  4. European Athletics Indoor Championships – Toruń 2021 Statistics Handbook [online], European Athletics [dostęp 2021-11-04] (ang.).
    1. ↑ S. 404.
    2. ↑ S. 407.
    3. ↑ S. 410.
    4. ↑ S. 416–417.
    5. ↑ S. 420.
  5. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook [online], European Athletics [dostęp 2021-11-04] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14] (ang.).
    1. ↑ S. 555.
    2. ↑ S. 563–564.
  6. ↑ 1979 – Split (YUG), 15/29 septembre [online], cijm.org.gr, s. 3 [dostęp 2021-11-04] [zarchiwizowane z adresu 2014-06-24] (fr.).
  7. ↑ European Cup A Final and Super League (Men) [online], GBRAthletics [dostęp 2021-11-04] (ang.).
  8. ↑ 1st IAAF/VTB Bank Continental Cup IAAF Statistics Handbook Split 2010 [online], IAAF, s. 40 [dostęp 2021-11-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-26] (ang.).
  9. ↑ Italian Championships [online], GBRAthletics [dostęp 2021-11-04] (ang.).
  10. ↑ Italian Indoor Championships [online], GBRAthletics [dostęp 2021-11-04] (ang.).
  11. ↑ French Indoor Championships [online], GBRAthletics [dostęp 2021-11-04] (ang.).
  12. ↑ Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 95. ISBN 978-83-62033-30-0. (ang.).
  13. ↑ Massimo Di Giorgio [online], Track and Field Statistics [dostęp 2021-11-04] (ang.).