| ||||
| Miejsce | ||||
|---|---|---|---|---|
| Od |
11 stycznia 2009 | |||
| Do |
18 stycznia 2009 | |||
| Edycja |
35 | |||
| Zwycięzca | ||||
| II miejsce | ||||
| Najwyższy break |
140 | |||
| Breaki 100+ pkt. |
31 | |||
| Liczba uczestników |
18 | |||
| Rozegrane mecze |
17 | |||
| Organizator | ||||
Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11–18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.
W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).
Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego „największe osiągnięcie w snookerze”.
W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.
| Nagroda | |
|---|---|
| Zwycięzca | 150 000 £ |
| Finalista | 75 000 £ |
| Półfinalista | 32 000 £ |
| Ćwierćfinalista | 16 000 £ |
| 1/8 finału | 14 000 £ |
| Runda dzikich kart | 3 500 £ |
| Najwyższy break | 10 000 £ |
| Break maksymalny | 25 000 £ |
| Łączna pula nagród | 482 000 £ |
'
W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w „rundzie dzikich kart” rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.
W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):
Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał „dziką kartę” od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.
| Match | Score | ||
|---|---|---|---|
| WC1 | 2-6 | ||
| WC2 | 6-4 |
| 1/8 finału (Do 6 frame’ów) | Ćwierćfinały (Do 6 frame’ów) | Półfinały (Do 6 frame’ów) | Finał (Do 10 frame’ów) | |||||||||||||||
| Mark Selby | 6 | |||||||||||||||||
| Ricky Walden | 5 | |||||||||||||||||
| Mark Selby | 6 | |||||||||||||||||
| Mark Allen | 5 | |||||||||||||||||
| Ryan Day | 1 | |||||||||||||||||
| Mark Allen | 6 | |||||||||||||||||
| Mark Selby | 6 | |||||||||||||||||
| John Higgins | 2 | |||||||||||||||||
| John Higgins | 6 | |||||||||||||||||
| Marco Fu | 4 | |||||||||||||||||
| John Higgins | 6 | |||||||||||||||||
| Ding Junhui | 4 | |||||||||||||||||
| Shaun Murphy | 4 | |||||||||||||||||
| Ding Junhui | 6 | |||||||||||||||||
| Mark Selby | 8 | |||||||||||||||||
| Ronnie O’Sullivan | 10 | |||||||||||||||||
| Stephen Maguire | 6 | |||||||||||||||||
| Graeme Dott | 5 | |||||||||||||||||
| Stephen Maguire | 6 | |||||||||||||||||
| Neil Robertson | 3 | |||||||||||||||||
| Stephen Hendry | 4 | |||||||||||||||||
| Neil Robertson | 6 | |||||||||||||||||
| Stephen Maguire | 1 | |||||||||||||||||
| Ronnie O’Sullivan | 6 | |||||||||||||||||
| Allister Carter | 6 | |||||||||||||||||
| Peter Ebdon | 0 | |||||||||||||||||
| Allister Carter | 2 | |||||||||||||||||
| Ronnie O’Sullivan | 6 | |||||||||||||||||
| Ronnie O’Sullivan | 6 | |||||||||||||||||
| Joe Perry | 5 | |||||||||||||||||
| Finał: Do 10 wygranych frame’ów Wembley Arena, Londyn, Sędzia: | ||
| 8 – 10 | ||
| Sesja popołudniowa: 28-69 (68), 0-88, 97-4 (82), 1-114 (101), 59-54, 80-0 (76), 69-43 (50), 58 (53)-64 Sesja wieczorna: 62-63, 109-29 (101), 93-0 (89), 114-19 (114), 9-69 (53), 65 (55)-70, 0-110 (110), 76-0 (69), 50-51, 16-71 (55) | ||
| 114 | Najwyższy break | 110 |
| 2 | Breaki stupunktowe | 2 |
| 9 | Breaki notowane | 5 |
| Państwo | Il. zawodników | % zawodników | |
|---|---|---|---|
| Anglia | 7 | 43,75% | |
| Szkocja | 4 | 25,00% | |
| Walia | 1 | 6,25% | |
| Irlandia Północna | 1 | 6,25% | |
| Chiny | 1 | 6,25% | |
| Australia | 1 | 6,25% | |
| Hongkong | 1 | 6,25% | |
| Państwo | Il. zawodników | % zawodników | |
|---|---|---|---|
| Anglia | 3 | 37,50% | |
| Szkocja | 2 | 25,00% | |
| Australia | 1 | 12,50% | |
| Irlandia Północna | 1 | 12,50% | |
| Chiny | 1 | 12,50% |
| Państwo | Il. zawodników | % zawodników | |
|---|---|---|---|
| Anglia | 2 | 50,00% | |
| Szkocja | 2 | 50,00% |
Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce’a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem.
Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.