 Mawson Station - widok lotniczy | |
| Przynależność państwowa | |
|---|---|
| Terytorium zewnętrzne | |
| Data założenia | |
| Liczba personelu |
zimą: 20 |
| Wysokość |
5 m n.p.m. |
| UN/LOCODE |
AQ-MAW |
Położenie na mapie Antarktyki  | |
 67°36′10″S 62°52′23″E/-67,602650 62,873033 | |
| Strona internetowa | |
Mawson Station – całoroczna stacja polarna należąca do Australii, położona na Ziemi Mac Robertsona na Antarktydzie Wschodniej.
Stacja znajduje się na odizolowanym występie skalnym na wybrzeżu kontynentu, nad małą zatoką Horseshoe Harbour, na wysokości ok. 5 m n.p.m. Średnia temperatura powietrza w styczniu (lato) to od -3 do +3 °C, a w sierpniu od -21 do -16 °C. Rekordowe zanotowane temperatury to +11 °C w styczniu i -36 °C w lipcu. Dominuje wiatr katabatyczny ze wschodu i południowego wschodu, jego średnia prędkość to prawie 40 km/h (w porywach do 248 km/h).
Wybrzeże Ziemi Mac Robertsona zostało skartowane przez ekspedycję Douglasa Mawsona, który jest patronem stacji. Na zdjęciach wykonanych w trakcie amerykańskiej Operacji Highjump zauważona została mała zatoka o kształcie podkowy (Horseshoe Harbour), którą uznano za dobre miejsce do założenia stacji polarnej.
Stacja Mawson została otwarta w 1954 roku, jako druga placówka na południe od koła podbiegunowego (po argentyńskiej bazie San Martín) i od tamtego czasu pracuje nieprzerwanie. W pierwszym roku działania dziesięcioosobowy zespół polarników postawił zabudowania mieszkalne, przeznaczone dla zasilania, dwa magazyny i warsztat stolarski. Wraz z rozwojem stacji, w 1956 roku powstał pierwszy hangar dla samolotów na Antarktydzie. Do 1966 roku baza rozrosła się do ponad 50 budynków.
Badacze działający w stacji Mawson prowadzili badania wybrzeża na wschód do Lodowca Szelfowego Amery’ego, obserwacje lotnicze Lodowca Lamberta i Gór Księcia Karola, a także wyprawy na zachód od stacji, na Ziemi Enderby. Prowadzone są także badania z dziedzin fizyki górnej i środkowej atmosfery, fizyki promieni kosmicznych, geomagnetyzmu, sejsmologii, biologii, badań nad zmianami klimatu i medycyny polarnej.
Od początku działalności prowadzono również obserwacje meteorologiczne. Wykorzystywano do nich balon stratosferyczny, którego położenie śledzono z użyciem najpierw teodolitu, a później radaru. Prowadzono pomiary promieniowania słonecznego, mierzono prędkość wiatru, dawniej z użyciem anemometru. W latach 90. XX wieku stacja meteorologiczna była już w pełni zautomatyzowana.
