Życiorys
Pochodził z podpoznańskiej rodziny żydowskiej. Jego rodzicami byli Louis Kuczynski i Emma Schlesinger, którzy przenieśli się do Berlina na krótko przed jego narodzinami.
Studiował medycynę i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma i Uniwersytecie w Rostocku. W 1913 roku w Rostocku obronił doktorat na podstawie rozprawy naukowej na temat rzęsistkowicy. Podczas I wojny światowej walczył w armii niemieckiej biorąc udział w kampanii bałkańskiej.
Pod kierunkiem Otto Lubarscha uzyskał w 1919 tytuł doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy na temat riketsji w etiopatogenezie tyfusu. W 1921 habilitował się i został mianowany kierownikiem Zakładu Bakteriologii w Instytucie Patologii w berlińskim Charité. W 1923 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a rok później profesorem zwyczajnym. Od 1924 członek zarządu Instytutu Patologii Charité. Po dojściu nazistów do władzy, pozbawiony zatrudnienia w instytucie, opuścił Niemcy i początkowo przeniósł się do Francji, skąd w 1936 wyjechał do Peru.
Od 1937 roku pracował w Instytucie Medycyny Społecznej Uniwersytetu San Marcos w Limie. W 1940 rząd peruwiański mianował go szefem Urzędu Zdrowia w północno-wschodnim Peru, gdzie koordynował pracę ośrodków leczenia trądu. W maju 1944 roku Kuczynski został mianowany doradcą peruwiańskiego Ministerstwa Zdrowia.
W 1948 roku doszło w Peru do wojskowego zamachu stanu, a Kuczyński został uwięziony pod zarzutem sympatyzowania ze zdelegalizowaną lewicową partią Aprista, jednak szybko został zwolniony. Następnie otworzył własna praktykę lekarską przy ulicy Camaná w centrum Limy.
Prowadził badania antropologiczne w środkowej Azji (1924-26) i Peru (1938-48). Pozostawił cenny zbiór fotografii medycznych.
