Max Laehr

Max Laehr
Data i miejsce urodzenia

9 listopada 1865
Zehlendorf

Data i miejsce śmierci

22 kwietnia 1936
Malente

Zawód, zajęcie

lekarz psychiatra, radca sanitarny

Narodowość

niemiecka

Tytuł naukowy

profesor tytularny

Alma Mater

Uniwersytet w Tybindze Uniwersytet Ludwika i Maksymiliana w Monachium Uniwersytet Humboldtów w Berlinie

Max Laehr (ur. 9 listopada 1865 w Zehlendorfie, zm. 22 kwietnia 1936 w Malente-Gremsmühlen) – niemiecki lekarz psychiatra, radca sanitarny, profesor tytularny.

Życiorys

Był synem Heinricha Laehra. Studiował medycynę na Uniwersytecie Eberharda i Karola w Tybindze, Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium oraz Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1890 w Monachium. Od 1891 do 1893 był asystentem w klinice psychiatrycznej w Gießen. Od 1893 do 1899 był asystentem w berlińskiej klinice Charité u Friedricha Jolly’ego. W 1896 się habilitował. Od 1899 prowadził prywatną klinikę Haus Schönow w berlińskim Zehlendorfie.

Zmarł w 1936; wspomnienie o nim napisał Julius Hallervorden.

Prace

Przypisy

  1. ↑ Hallervorden J. Max Laehr†. Allgemeine Zeitschrift für Psychiatrie 105, ss. 239-44 (1936)
  2. ↑ Max Laehr, Ueber Sensibilitätsstörungen bei Tabes dorsalis und ihre Localisation, „Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten”, 27 (3), 1895, s. 688–756, DOI: 10.1007/BF02018508, ISSN 0003-9373 (niem.).
  3. ↑ Max Laehr, Ueber Störungen der Schmerz- und Temperaturempfindung in Folge von Erkrankungen des Rückenmarks, „Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten”, 28 (3), 1896, s. 773–874, DOI: 10.1007/BF01988271, ISSN 0003-9373 (niem.).
  4. ↑ M. Laehr, Lepra und Syringomyelie, „Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten”, 30 (1), 1897, s. 323–327, DOI: 10.1007/BF02036442, ISSN 0003-9373 (niem.).
  5. ↑ Max Laehr, Wie sichern wir den Heilerfolg der Anstalten für Nervenkranke?, „Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten”, 40 (1), 1905, s. 212–223, DOI: 10.1007/BF02113886, ISSN 0003-9373 (niem.).

Bibliografia