.jpg) Max Wertheimer | |
| Data i miejsce urodzenia |
15 kwietnia 1880 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 października 1943 |
| Profesor | |
| Specjalność: psychologia postaci, filozofia umysłu, | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1903 – filozofia |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Frankfurcki |
Max Wertheimer (ur. 15 kwietnia 1880 w Pradze, zm. 12 października 1943 w New Rochelle, Nowy Jork) – niemiecki psycholog i filozof, jeden z założycieli psychologii Gestalt.
Urodził się w Pradze, w rodzinie mieszczańskiej. Początkowo studiował prawo na Uniwersytecie Praskim, lecz w związku z zainteresowaniem filozofią oraz psychologią przeniósł się na Uniwersytet Berliński. Ostatecznie obronił w 1903 roku doktorat na Uniwersytecie w Würzburgu. Od 1916 do 1925 roku wykładał w Berlinie jako privatdozent, a od 1929 roku na stanowisku profesora na Uniwersytecie Frankfurckim. W 1933 roku, po objęciu władzy przez nazistów opuścił Niemcy i wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Tam też pracę jako wykładowca psychologii na prywatnej uczelni The New School for Social Research, która umożliwiała podjęcie pracy badawczej wygnanym naukowcom. Wykładał również jako profesor wizytujący m.in. na Uniwersytecie Columbia , prowadził również wykłady gościnne na kilku innych uczelniach amerykańskich.
Wyszedł za Annę Caro, para miała czwórkę dzieci.
Od 1910 roku zajmował się głównie psychologią, będąc jednocześnie pracownikiem Instytutu Psychologii na Uniwersytecie Frankfurckim. Zainteresowania badawcze Wertheimera oscylowały wokół problematyki percepcji oraz teorii uczenia się. Współpracował z Wolfgangiem Köhlerem i Kurtem Koffką, prowadząc badania na temat postrzegania iluzji, współtworząc tzw. szkołę berlińską. W 1912 roku opublikował pracę Doświadczalne studia odruchu percepcji, która stanowiła podstawę do opracowania koncepcji psychologii Gestalt. Po emigracji do Stanów Zjednoczonych starał się propagować swoje założenia, będąc prekursorem psychologii postaci, jednocześnie pisząc eseje dotyczące pojęć wolności i demokracji. Pisał głównie artykuły naukowe, pod koniec życia ukończył jedyną książkę Productive Thinking, którą wydano pośmiertnie w 1945 roku.