Maxwell Caulfield

Maxwell Caulfield
Ilustracja
Maxwell Caulfield (2010)
Imię i nazwisko

Maxwell Newby

Data i miejsce urodzenia

23 listopada 1959
Duffield (Derbyshire)

Zawód

aktor

Współmałżonek

Juliet Mills (od 1980)

Lata aktywności

od 1981

Multimedia w Wikimedia Commons

Maxwell Caulfield, właśc. Maxwell Newby (ur. 23 listopada 1959 w Duffield) – angielsko-amerykański aktor telewizyjny, teatralny i filmowy. Pseudonim artystyczny zaczerpnął od nazwiska głównego bohatera Holdena Caulfielda z powieści J.D. Salingera Buszujący w zbożu.

Życiorys

Wczesne lata

Urodził się w Duffield, choć później twierdził, że urodził się w Glasgow, co podobno miało to być „bardziej interesujące”. Jest synem Oriole Maclaine i Petera Nelby’ego Maclaine’a. Dorastał z przyrodnim bratem, Marcusem.

Kiedy miał 15 lat jego ojczym, amerykański wykładowca Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych w Parris Island, wyrzucił go z domu. Dorabiał jako tancerz go-go w Windmill Theatre w Londynie. W 1978 przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych i otrzymał zieloną kartę.

Kariera sceniczna

Zadebiutował występem na nowojorskiej scenie w spektaklu Hot Rock Hotel (1978). Za występ w spektaklu Klasowy wróg (Class Enemy) w Player’s Theater w West Village w 1980 odebrał nagrodę Theater World Award. W 1979 zadebiutował na Broadwayu w podwójnej roli jako Derek i Cuthbert w komedii Kiedyś katolik z Rachel Roberts. Następnie pojawił się na scenie off-Broadwayu Cherry Lane Theater w roli włóczęgi w sztuce Joego Ortona Zabawiając pana Sloane’a (Entertaining Mr. Sloane, 1981).

Zagrał Petera w spektaklu Saloniki (1985) w The Public Theater, gdzie wystąpił całkowicie rozebrany przez ponad 40 minut z Jessicą Tandy. Zagrał w broadwayowskim przedstawieniu J.B. Priestleya Pan inspektor przyszedł (An Inspector Calls, 1992). Sukces odniósł w przedstawieniach: Człowiek słoń (The Elephant Man) Josepha Merricka, Schadzka (Tryst) w Promenade Theater (2006), Nasza prowadząca pani (Our Leading Lady) na City Center z Manhattan Theater Club, Chicago jako Billy Flynn w Cambridge Theatre w Londynie, Loot w Mark Taper Forum w Los Angeles i Moja noc z Reg na scenie off-Broadwayu.

W 2007 powrócił na Broadway w roli Billy’ego Flynna w musicalu Chicago. W marcu 2015 zagrał Felixa Ungera w klasycznej komedii Neila Simona The Odd Couple w Laguna Playhouse w Południowej Kalifornii.

Kariera ekranowa

W 1967 pod pseudonimem Maxwell Findlater wystąpił w roli Teda w filmie Harolda Pintera Wypadek (Accident) z Stanleyem Bakerem, Dirkiem Bogarde’em, Michaelem Yorkiem i Alexandrem Knoxem.

Z nieskazitelnym wyglądem „ładnego chłopca” musiał udowodnić, że jest aktorem, podczas gdy często był obsadzany w rolach przystojnych drugoplanowych głównych bohaterów. Przełomową rolę kinową miała być postać kujona w muzycznym sequelu Grease 2 (1982) z Michelle Pfeiffer, ale film zebrał niepochlebne recenzje i przyniósł klęskę finansową. Był na okładce magazynów „Interview” (w marcu 1982) i „After Dark” (we wrześniu 1982).

Pomimo świetnej roli młodocianego przestępcy w realistycznym dramacie kryminalnym Chłopcy z sąsiedztwa (The Boys Next Door, 1985) obok Charliego Sheena, zasłynął jako nieokrzesany i impulsywny Miles Colby w operze mydlanej ABC Dynastia (Dynasty, 1985–1986) i spin-off Dynastia Colbych (The Colbys, 1985–1987) i sequelu Aaron Spelling Productions Dynastia: Pojednanie (Dynasty: The Reunion, 1991).

Zagrał w kinowych produkcjach klasy B, np. jako wokalista rockowy w Empire Records (1995), jak też w filmach telewizyjnych, m.in. jako londyńskie piosenkarz Alain Marais w ekranizacji bestsellerowej powieści Judith Krantz CBS Póki się znów nie spotkamy (Till We Meet Again, 1989) oraz w serialu BBC Na sygnale (Casualty, 2003–2004).

Życie prywatne

2 grudnia 1980 poślubił starszą o 18 lat aktorkę Juliet Mills, z którą wystąpił w sztuce Bernarda Pomerance’a Człowiek słoń (The Elephant Man, 1980) w Palm Beach na Florydzie. Jest ojczymem Seana Alquista i Melissy Miklendy.

5 września 1991 stał się obywatelem Stanów Zjednoczonych.

Filmografia

Filmy

  • 1982: Grease 2 jako Michael Carrington
  • 1984: Elektryczne sny (Electric Dreams) jako Bill
  • 1985: Chłopcy z sąsiedztwa (The Boys Next Door) jako Roy Alston
  • 1986: Ponadnaturalne (The Supernaturals) jako szeregowy Ray Ellis
  • 1989: Gry umysłu (Mind Games) jako Eric Garrison
  • 1990: Fatalny klimat (Fatal Sky) jako George Abbott
  • 1990: Wygnaniec (Exiled in America) jako Joe Moore
  • 1991: Zmierzch: Wampiry w odwrocie (Sundown: The Vampire in Retreat) jako Shane
  • 1991: Taniec ze śmiercią (Dance with Death) jako Shaughnessy
  • 1992: Zwierzęcy instynkt (Animal Instincts) jako David Cole
  • 1992: Gabinet figur woskowych 2: Zagubieni w czasie (Waxwork II: Lost in Time) jako Mickey
  • 1993: Gettysburg jako pułkownik Strong Vincent
  • 1993: Bez odwrotu (No Escape No Return) jako William Robert Sloan
  • 1993: Dziewczyna z kalendarza (Calendar Girl) jako mężczyzna w płaszczu kąpielowym
  • 1993: Nieproszony gość (Alien Intruder) jako Nick
  • 1993: Europejska Noc (In a Moment of Passion) jako Victor Brandt
  • 1993: Północny świadek (Midnight Witness) jako Garland
  • 1994: Pewna Grace (Inevitable Grace)
  • 1995: Empire Records jako Rex Manning
  • 1996: Spider-Man: Grzechy ojców (Spider-Man: Sins of the Fathers) jako Alistair Smythe (głos)
  • 1996: Zdobycz jaguara (Prey of the Jaguar) jako Derek Leigh
  • 1996: Miasteczko Oblivion 2 (Oblivion 2: Backlash) jako Sweeney
  • 1997: Prawdziwa blondynka (The Real Blonde) jako Bob
  • 1997: Człowiek, który wiedział za mało (The Man Who Knew Too Little) jako brytyjski agent
  • 1997: Niebiańscy kochankowie (Divine Lovers) jako Jeff Thompson
  • 1999: Więcej dla miłości (More to Love) jako Barry Gordon
  • 1999: Wróżka (Dazzle) jako Tom
  • 1999: Plamka (Smut)
  • 2000: Lokator doskonały (The Perfect Tenant) jako Daniel Summer
  • 2000: Ponadnocna sensacja (Overnight Sensation) jako Mark Connor
  • 2000: Zatopieni (Submerged) jako Jim Carpenter
  • 2001: Hit (The Hit) jako Keith
  • 2001: Twarzą w twarz z wrogiem (Facing the Enemy) jako Harlan Moss
  • 2006: Psia miłość symfonii (Dog Lover’s Symphony) jako Tom
  • 2007: Śnieżny książę (The Snow Prince)
  • 2007: Śniące miasto (Nightmare City 2035) jako Alex Mcdowell
  • 2009: Dire Wolf jako szeryf Parker
  • 2013: The Right Regrets (film krótkometrażowy) jako Chris Wickham
  • 2015: Those Who Wander jako Rex
  • 2022: Love Accidentally jako Craig
  • 2022: Butlers in Love jako Mr. Wiloughby
  • 2023: Craft Me a Romance jako Alfred

Filmy TV

  • 1983: Koniec podróży (Journey’s End) jako kapitan Stanhope
  • 1984: Parada (The Parade) jako Jeff
  • 1990: Blue Bayou jako Phil Serulla
  • 1991: Dynastia: Pojednanie (Dynasty: The Reunion) jako Miles Colby
  • 1996: Ojciec chrzestny wie najlepiej (The Rockford Files: Godfather Knows Best) jako Ian Levin
  • 2000: Zaginiony przedmiot (Missing Pieces) jako Stuart
  • 2004: Smocza burza (Dragon Storm) jako Silas
  • 2006: Wielkie trzęsienie ziemi w San Francisco (The Great San Francisco Earthquake) jako Mayor Schmitz
  • 2006: Krzyk skrzydlatego węża (Cry of the Winged Serpent) jako Griffin
  • 2015: Wymarzony książę (A Prince for Christmas) jako król
  • 2015: Nie jestem gotowa na Święta (I’m Not Ready for Christmas) jako Greydon Dupois
  • 2024: Świąteczni dżentelmeni (The Merry Gentlemen) jako Danny

Seriale TV

Gry komputerowe

  • 2002: 007: Nocny ogień (007: Nightfire) jako James Bond (głos)

Nagrody

Rok Nagroda Kategoria Tytuł
1979 Theatre World Award Najlepszy występ Class Enemy
1982 Złota statuetka Bravo Otto, nagroda dwutygodnika „Bravo” Gwiazdor filmowy roku –

Przypisy

  1. ↑ Maxwell Caulfield. Listal. [dostęp 2015-12-11]. (ang.).
  2. ↑ Results for England & Wales Births 1837-2006. findmypast.co.uk. [dostęp 2017-09-22]. (ang.).
  3. ↑ Brian Beacom, Maxwell’s a star... but he’s not from the Gorbals, „Glasgow Times”, 13 sierpnia 2014 [dostęp 2024-12-18] (ang.).
  4. ↑ Personalidade: Maxwell Caulfield (Reino Unido). InterFilmes.com. [dostęp 2017-09-22]. (port.).
  5. ↑ Maxwell Caulfield Biography (1959-). Film Reference. [dostęp 2015-12-11]. (ang.).
  6. ↑ Caulfield, Maxwell 1959-. Encyclopedia.com. [dostęp 2015-12-11]. (ang.).
  7. ↑ Sandra Brennan: Maxwell Caulfield Biography. AllMovie. [dostęp 2021-09-12]. (ang.).
  8. ↑ Maxwell Caulfield. Internet Broadway Database. [dostęp 2021-09-12]. (ang.).
  9. ↑ Review of „The Entertaining Mr. Sloane”, „The New York Times”, 4 września 1981 [dostęp 2024-12-18] (ang.).
  10. ↑ Maxwell Caulfield Theatre Credits. Broadwayworld.com. [dostęp 2015-12-11]. (ang.).
  11. ↑ Salonika. Hunks, 23 listopada 2013. [dostęp 2021-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-12)]. (ang.).
  12. ↑ How the charming Maxwell Caulfield slipped up on Grease 2, „Yorkshire Post” [dostęp 2015-12-11] [zarchiwizowane z adresu 2018-06-20] (ang.).
  13. ↑ Maxwell Caulfield. Internet Off-Broadway Database. [dostęp 2021-09-12]. (ang.).
  14. ↑ Jeremy Kinser: Maxwell Caulfield On Gay Parties, Aging In Hollywood, His New Play And ‘Grease 2’. Queerty.com, 2015-03-04. [dostęp 2015-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-20)]. (ang.).
  15. ↑ Maxwell Caulfield (23 de Novembro de 1959). Filmow. [dostęp 2017-09-22]. (port.).
  16. ↑ Joseph F. Panarello: Maxwell Caulfield Bares His Soul. Broadway World, 18 kwietnia 2006. [dostęp 2024-12-11]. (ang.).
  17. ↑ Maxwell Caulfield. LiamBluett. [dostęp 2021-09-12]. (ang.).
  18. ↑ Maxwell Caulfield Shirtless. PeepersTV. [dostęp 2015-12-11]. (ang.).
  19. ↑ Maxwell Caulfield. Rotten Tomatoes. [dostęp 2015-12-11]. (ang.).
  20. ↑ Maxwell Caulfield: Dozens of Times He Was Hot. Gr8er Days. [dostęp 2021-09-11]. (ang.).
  21. ↑ Maxwell Caulfield - Bio, Facts, Family. Famous Birthdays. [dostęp 2015-12-11]. (ang.).
  22. ↑ Maxwell Caulfield. MYmovies. [dostęp 2015-12-11]. (wł.).
  23. ↑ Katherine Hassell (2019-02-08), Share or comment on this article: Juliet Mills and Maxwell Caulfield have confounded the critics with their 38-year marriage, „Daily Mail” [dostęp 2020-03-27] (ang.).
  24. ↑ Maxwell Caulfield & Juliet Mills, „People” [dostęp 2015-12-11] [zarchiwizowane z adresu 2015-12-22] (ang.).
  25. ↑ Maxwell Caulfield Awards. Internet Broadway Database. [dostęp 2024-12-18]. (ang.).
  26. ↑ Die Otto – Sieger 1982. bravo-archiv.de. [dostęp 2024-12-18]. (niem.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne