Messalianie

Messalianie, inaczej euchici, obydwa słowa (pierwsze syryjskie, drugie greckie) mają to samo znaczenie: „ludzie modlitwy”. Wyznawcy radykalnego mistycyzmu, wyrażający protest przeciw istniejącemu porządkowi społecznemu i hierarchicznemu Kościołowi. Na ich potrzeby została stworzona doktryna chrześcijańska zwana messalianizmem. Według niej „chrześcijanie powinni gardzić pracą i sakramentami, ponieważ są to środki nieskuteczne dla osiągnięcia doświadczenia łaski, a widzenie Boga można osiągnąć tylko przez ascezę”. Doktryna ta powstała w drugiej połowie IV wieku na terenie Azji Mniejszej, Palestyny i Syrii[potrzebny przypis]. Kościół katolicki miał negatywny stosunek do messalian. Potępiał ich na synodach i przez sobór w Efezie (431 r.), a w konsekwencji doprowadził do ich wytępienia. Choć jeszcze w VI wieku spotykano messalian na terenach objętych działaniem kościoła nestoriańskiego.

Mesalianizm

Wikipedia:Weryfikowalność
Ta sekcja od 2009-12 wymaga zweryfikowania podanych informacji.
Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w sekcji mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tej sekcji.

Mesalianizm to chrześcijański ruch religijny rozwijający się w połowie IV w. głównie na terenie Azji Mniejszej i Syrii. Według jego zwolenników z powodu grzechu Adama w duszy ludzkiej zamieszkał diabeł, którego można wypędzić praktykując wytrwałe modlitwy i praktyki ascetyczne. Mesalianie byli ascetami żyjącymi w ubóstwie, celibacie i poście, którzy odrzucali sakramenty i hierarchię Kościoła, konieczność pracy i głosili, że oglądają Boga cielesnymi oczyma. Praktyki mesalianistyczne potępił w 431 roku III Sobór powszechny w Efezie. Większość pism tej sekty przypisywano św. Makaremu z Egiptu (ok. 300 — ok. 390). Mesalianie wywarli w połowie V w. wpływ ideowy na tzw. akojmatów (akoimetoi czuwających), mnichów, którzy osiedlili się ostatecznie w okolicach Konstantynopola.

Przypisy

  1. ↑ Słownik herezji w Kościele katolickim, red. H. Masson, przeł. Bożena Sęk, Katowice 1993, s. 118.
  2. ↑ Mały słownik teologiczny, red. Karl Rahuer, przeł. T. Mierzkowski, Warszawa 1996, s.276
  3. ↑ Вайсилов 1977 ↓, s. 50.

Bibliografia