Mette-Marit

Religia

Została ochrzczona w wierze luterańskiej.

Jest matką chrzestną przynajmniej dwóch osób:

• książę Krystian Waldemar Henryk Jan z Danii (ur. 2005), syn pary królewskiej Danii;
• Oskar Karol Olaf, książę Skanii (ur. 2016), syn księcia Västergötlandu i księżnej koronnej Szwecji.

Edukacja

W latach 2002–2003 kontynuowała swoją edukację w Londynie na SOAS, Uniwersytecie Londyńskim.

W 2012 ukończyła studia na Norwegian Business School.

Wizyty dyplomatyczne

•  Wielka Brytania – w maju 2001, jako narzeczona księcia Haakona, brała udział w dyplomatycznej wizycie królowej Elżbiety II;
•  Rosja – w październiku 2003 Mette-Marit razem z mężem udała się do Moskwy i Sankt Petersburga;
•  Włochy – we wrześniu 2004 w Oslo przebywał prezydent Włoch z żoną;
•  Japonia – w maju 2005 uczestniczyła w wizycie do Norwegii cesarza i cesarzowej Japonii;
•  Polska – w maju 2005 para książęca i królowa Norwegii przybyli do Polski; zostali powitani przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, odwiedzili Warszawę i Kraków;
•  Wielka Brytania – w październiku 2005 norweska rodzina królewska przebywała z wizytą w Wielkiej Brytanii z okazji setnej rocznicy uzyskania przez Norwegię niepodległości od Szwecji;
•  Korea Południowa – w maju 2007 Haakon i Mette-Marit odbywali wizytę dyplomatyczną do tego kraju;
•  Meksyk – w marcu 2009 para książęca udała się z wyprawą stanową do Meksyku;
•  Rosja – w kwietniu 2010 w Oslo przebywał prezydent państwa z żoną;
•  Holandia – w czerwcu 2010 do Norwegii przybyli przedstawiciele holenderskiej rodziny królewskiej;
•  Szwajcaria – w październiku 2010 brała udział w dyplomatycznej wizycie prezydent tego kraju;
•  Litwa – w kwietniu 2011 w Norwegii gościła prezydent kraju;
•  Ghana – w kwietniu 2011 para książęca udała się z wizytą do Ghany;
•  Luksemburg – w maju 2011 księżna uczestniczyła w oficjalnej wizycie do Norwegii wielkiego księcia i wielkiej księżnej;
•  Południowa Afryka – w sierpniu 2011 do Oslo przyjechała delegacja z Republiki Południowej Afryki;
•  Wielka Brytania – w marcu 2012 do Oslo przybyli książę Walii i księżna Kornwalii;
•  Finlandia – w październiku 2012 gościła w Oslo prezydenta, pierwszą damę i premiera Finlandii;
•  Wietnam – w marcu 2014 księżna i książę przebywali z oficjalną wizytą w państwie;
•  Indie – w październiku 2014 do Oslo przyjechał prezydent Indii;
•  Wielka Brytania – w lutym 2018 gościła w kraju księcia i księżną Cambridge.

Patronaty

• Jest patronem Norweskiego Czerwonego Krzyża.
• Jest patronem festiwalu filmowego Amandus, w którym wzięła udział w 2010 i 2017.

Związki z innymi rodzinami królewskimi

Była gościem ceremonii zaślubin: księcia Konstantyna z Holandii z Laurencją Brinkhorst (Haga, 2001), Willema-Aleksandra, księcia Oranii z Maksymą Zorreguiettą (Amsterdam, 2002), Filipa, księcia Asturii z Letycją Ortiz Rocasolano (Madryt, 2004), Fryderyka, księcia koronnego Danii z Marią Donaldson (Kopenhaga 2004), księcia Joachima z Danii z Marią Cavallier (Mogeltonder, 2008), Daniela Westlinga z Wiktorią, księżną koronną Szwecji (Sztokholm, 2010), Alberta II, księcia Monako z Charlene Wittstock (Monako, 2011), Wilhelma, dziedzicznego wielkiego księcia Luksemburga z hrabianką Stefanią de Lannoy (Luksemburg, 2012), Christophera O’Neill z Magdaleną, księżną Hälsinglandu i Gästriklandu (Sztokholm, 2013) i Karola Filipa, księcia Värmlandu z Zofią Hellqvist (Sztokholm 2015).

Reprezentowała dwór norweski w czasie uroczystości pogrzebowych: Klausa, księcia Niderlandów (Delft, 2002), hrabiego Fleminga z Rosenborga (Kopenhaga, 2002) i księcia Karola Bernadotte (Daneryd, 2003).

Jest matką chrzestną między innymi księcia Krystiana z Danii i Oskara, księcia Skanii.

Media

W maju 2003 razem z mężem wzięła udział w sesji zdjęciowej dla „Vanity Fair”, której autorem był Mario Testino.

W sierpniu 2006 zrealizowano program dokumentalny, skupiony wokół życia księżnej, zatytułowany The Cinderella of Our Time. Program wyemitowała norweska stacja TV2.

Życie przed związkiem z księciem

Związek Mette-Marit z następcą norweskiego tronu wywołał kontrowersje z powodu tego, że nie miała ona szlacheckiego pochodzenia, była samotną matką, jej poprzedni partner zamieszany był w handel narkotykami, a dodatkowo zamieszkała z Haakonem jeszcze przed ślubem. W sierpniu 2001 Tjessem przeprosiła przyszłych poddanych za swoje działania z przeszłości.

Kontakty z Jeffreyem Epsteinem

4 grudnia 2019 księżna wydała oświadczenie, w którym przyznała, że żałuje swoich kontaktów z Jeffreyem Epsteinem, amerykańskim biznesmenem oskarżonym o przestępstwa seksualne. Dodała, że spotykała się z nim kilkakrotnie w latach 2011–2013, nie była świadoma popełnianych przez niego przestępstw i zerwała ich kontakt w 2013 (co udowodniono jej później jako kłamstwo).

W styczniu 2026, na kilka dni przed rozpoczęciem procesu jej syna, ujawniono nowe dokumenty, w których księżna wymieniona została ponad tysiąc razy w kontaktach z Epsteinem. W ich treści znalazły się informacje, że już w 2011 Mette-Marit wyszukiwała informacji o Epsteinie za pomocą wyszukiwarki Google i przyznała w korespondencji, że nie wyglądają one dobrze. W mailach wymienianych z Amerykaninem księżna skarżyła się na znudzenie obowiązkami w rodzinie królewskiej, dyskutowała o zdjęciach nagiej kobiety, które chciała dać w prezencie swojemu piętnastoletniemu synowi; o polowaniu na żonę przez Epsteina; wymieniała również wiadomości o treści intymnej, w tym opisywała kontakty z mężczyzną, który sprawił, że poczuła się najpiękniejszą kobietą na świecie. W 2012 skrytykowała wesele Wilhelma, następcy tronu Luksemburga z hrabianką Stefanią de Lannoy, określając je jako nudne. Mette-Marit spotkała się z Epsteinem co najmniej kilka razy i gościła w jego rezydencji w Palm Beach jeszcze co najmniej w 2013.

19 marca 2026 księżna wraz z mężem udzielili wywiadu, w którym opowiedziała o swojej relacji z Epsteinem. Powiedziała, że została zmanipulowana i żałuje tej relacji.

Wskutek ujawnionych informacji w 2026 wiele organizacji zrezygnowało ze współpracy z księżną lub utraciła w nich patronaty.

Pierwszym członkiem rodzin królewskich, którego znajomość z Epsteinem została ujawniona, był Andrzej, książę Yorku, syn brytyjskiej królowej Elżbiety II. Ostatecznie jako konsekwencję wydarzeń z tym związanych w 2025 utracił szlachecki tytuł księcia Yorku i został zmuszony do wycofania się z działalności w rodzinie królewskiej.

Konflikty syna z prawem

W 2017 jej starszy syn, Marius Borg Høiby, został ukarany grzywną w wysokości 4000 koron norweskich za posiadanie kokainy.

Do 2024 co najmniej kilkakrotnie był aresztowany jako podejrzany o przemoc, posiadanie narkotyków i łamanie zakazu zbliżania się. W listopadzie oskarżony został o przemoc w bliskim związku, prowadzenie pojazdu bez ważnego prawa jazdy i łamanie zakazu zbliżania się.

18 sierpnia 2025 został oskarżony przez prokuratora o dokonanie czterech zgwałceń i 34 dodatkowe przestępstwa. Liczba zarzutów wzrosła ostatecznie do 40, jeden z nich został wycofany. Jego proces rozpoczął się w Oslo w lutym 2026; przez ten czas przebywał w areszcie i odmówiono mu możliwości pobytu w domu. Media oskarżyły księżną Mette-Marit o fałszowanie dowodów i manipulowanie świadkami.

15 czerwca 2026 Marius został uznany winnym 34 z 40 zarzutów i skazany na karę czterech lat pozbawienia wolności; dodatkowo musi zapłacić wyznaczoną kwotę ofiarom zgwałceń. Obrońcy Mariusa odwołali się od wyroku.

W lipcu 2026 pozwolono mu na odbywanie kary w formie aresztu domowego w rezydencji królewskiej w Skaugum i opuścił więzienie. Pod koniec sierpnia sfotografowano go w Oslo University Hospital, gdzie odwiedzał ciężko chorego króla Haralda V.

Norweskie

• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Świętego Olafa (2016)
• Medal 100-lecia Domu Królewskiego (2005)
• Medal 100-lecia Olafa V (2003)
• Medal Jubileuszowy Króla Haralda V (2016)
• Order Domowy Haralda V

Zagraniczne

• Order Krzyża Ziemi Maryjnej I klasy (Estonia, 2002)
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (Polska, 2003)
• Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia, 2004)
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 2004)
• Wielka Wstęga Orderu Drogocennej Korony (Japonia, 2005)
• Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja, 2006)
• Krzyz Wielki Orderu Izabeli Karolickiej (Hiszpania, 2006)
• Order Stara Płanina I klasy ze wstęgą (Bułgaria, 2006)
• Wielka Złota na Wstędze Odznaka Honorowa za Zasługi dla Republiki Austrii (2007)
• Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia, 2007)
• Krzyż Wielki Orderu Oranje-Nassau (Holandia, 2010)
• Krzyż Wielki Orderu Witolda Wielkiego (Litwa, 2011)
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Adolfa Nassauskiego (Luksemburg, 2011)
• Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii (Finlandia, 2012)
• Medal Koronacyjny Króla Wilhelma-Aleksandra (Holandia, 2013)
• Order Słonia (Dania, 2014)
• Order Gwiazdy Białej I klasy (Estonia, 2014)
• Krzyż Uznania I klasy (Łotwa, 2015)
• Krzyż Wielki Orderu Sokoła Islandzkiego (Islandia, 2017)