Mirlitony – w klasyfikacji naukowej podgrupa instrumentów muzycznych z grupy membranofonów. W mirlitonach, jak we wszystkich membranofonach, podstawowym źródłem dźwięków (wibratorem) jest membrana. Jej drgania pobudzane są zadęciem lub falą akustyczną wywołaną śpiewem, nuceniem, wokalizowaniem lub mówieniem. W klasyfikacji praktycznej mirlitony są instrumentami dętymi. Przykładowymi mirlitonami są kazoo, flet eunucha i grzebień z bibułką.
W oryginalnym tekście rewizji klasyfikacji Hornbostela-Sachsa, mirlitony nazwane są „śpiewającymi membranami” (ang. singing membranes). „Kazoo” jest terminem alternatywnym, który w innym znaczeniu określa konkretny instrument – rurkę z umocowaną w niej lub na jej kanale bocznym membraną.
Termin „mirliton” w znaczeniu membranofonu po raz pierwszy pojawił się w 1752 we francuskim słowniku Dictionnaire de Trévoux. Instrumenty odpowiadające współczesnej definicji mirlitonów znane były już w starożytności, wykorzystywane były m.in. w maskach przez aktorów starogreckiego teatru. Podobne maski ze zniekształcającą głos membraną używane były aż do XX wieku przez plemiona zamieszkujące południowe obszary Nigerii. W muzyce rozrywkowej mirlitony wykorzystywane były m.in. w wodewilu i w jazzie.
Współcześnie w Europie najpopularniejszym mirlitonem jest zabawka kazoo.
