Jego szczątki odkryto w regionie Karoo na terenie obecnej Afryki Południowej, która w owym czasie wchodziła w skład superkontynentu o nazwie Pangea. Na odkryte skamieniałości składały się głównie czaszki zwierzęcia (w dużej liczbie) oraz towarzyszące im elementy szkieletu postkranialnego. Nazwę Moschops nadał mu Robert Broom w roku 1911.
Budowa
Było to zwierzę duże, o baryłkowatym tułowiu, mierzące około 5 metrów długości i 2 wysokości. Masa jego ciała wynosiła 700-1000 kg.
Poruszał się na 4 kończynach.
Na uwagę zasługuje dość krótka czaszka zwierzęcia, mająca charakterystyczne, dziesięciocentymetrowej grubości zgrubienie. Służyło być może w walkach prowadzonych między poszczególnymi osobnikami. Masywnością czaszki odznaczali się także inni przedstawiciele rodziny Tapinocephalidae do której należał Moschops, jak Struthiocephalus.
Dłutowate zęby wskazują na roślinną dietę zwierzęcia.
Kończyny przednie były lekko rozchylone na boki, podczas gdy tylne ułożone były pionowo.
Według Roberta Bakkera był przynajmniej częściowo stałocieplny (terapsydy stanowiły jeden z dwóch rzędów tzw. gadów ssakokształtnych, i to ten bardziej zaawansowany ewolucyjnie, z którego bezpośrednio pochodzą stałocieplne ssaki).
Moschopsy żyły w stadach, być może dla obrony przed takimi zwierzętami jak tytanozuch czy Lycaenops.
Obecnie wyróżnia się dwa gatunki poświadczone dobrze przez materiał kostny: M. capensis i M. koupensis. Niewykluczone jednak, że różnice między nimi świadczą raczej o istnieniu dymorfizmu płciowego w obrębie pojedynczego gatunku. Dwa inne wyszczególnione gatunki: M. whaitsi i M. oweni bazują na bardzo wątpliwych przesłankach.
