Historia
2005–2007: Mother, Touch Up
Zespół został założony przez Ryana Guldemonda, który wówczas uczęszczał do szkoły muzycznej, a w ramach sprzeciwu do intelektualnego podejścia do muzyki zaczął pisać teksty do piosenek skupionych na wokalu z częstymi harmoniami głosowymi. Element ten stał się z czasem często powtarzającym motywem w utworach zespołu.
Pomysłem stworzenia grupy muzycznej zainteresowała się siostra Ryana, Molly Guldemond, która dołączyła do kapeli na prośbę brata, a następnie zaprosiła do składu swoją znajomą wokalistkę Debrę-Jean Creelman. Trio występowało jako grupa akustyczna do momentu dołączenia basisty Jeremiego Page’a i perkusisty Kentona Loewena.
Kapela zaczęła grać pod nazwą Mother, którą wymyślił Guldemond podczas występu zespołu na wydarzeniu open mic po tym, jak jeden z widzów koncertu zapytał o nazwę grupy. 4 lutego 2005 ukazała się płyta z nagraniami koncertowymi zespołu pt. Live Off The Floor. Kapela jesienią 2005 wydała niezależnie debiutancki album pt. Mother, który powstał we współpracy z producentem muzycznym Howardem Redekoppem.
Grupa latem 2006 wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Jazzowej w Montrealu. Muzycy po występie na festiwalu POP Montreal spotkali się z przedstawicielami wytwórni Last Gang Records, którzy zaproponowali im kontrakt na cztery albumy. Zespół w tym okresie zmienił nazwę na Mother Mother po tym, jak wytwórnia, z którą współpracowali, zasugerowała tę zmianę, aby uniknąć problemów z prawami autorskimi.
27 lutego 2007 ukazała się reedycja debiutanckiej płyty zespołu pod zmienionym tytułem Touch Up, zawierająca dwa premierowe utwory (zastępujące cztery inne) i różniącą się od oryginału okładkę.
2008–2012: O My Heart, Eureka, The Sticks
Muzycy w 2008 wydali album pt. O My Heart. Debra-Jean Creelman w tym samym okresie opuściła zespół, aby rozwijać karierę solową. Jej miejsce zajęła Jasmin Parkin, która w zespole była wokalistką i grała na keyboardzie. Grupę opuścił również perkusista Kenton Loewen, którego następcą został Ali Siadat.
Grupa w nowym składzie wydała 15 marca 2011 album pt. Eureka, który dotarł do ósmego miejsca na liście Billboard Canadian Albums. W późniejszych wydaniach albumu znalazły się na nim dwa bonusowe utwory: „In the Wings” i „Carve a Name”. Spółka Kraft Foods w styczniu 2012 wypuściła serię reklam z wykorzystaniem utworu zespołu – „Bright Idea”.
Muzycy w lipcu 2012 wydali singlem „Let's Fall in Love”, którym zapowiedzieli swoją kolejną płytę. We wrześniu tego samego roku wydali album pt. The Sticks, na którym znalazł się także m.in. utwór „Bit By Bit” wyróżniony certyfikatem złotej płyty w Kanadzie. Zespół jesienią tego samego roku odbył trasę koncertową, która obejmowała występy m.in. w Toronto, Halifax i Victorii.
2013–2019: Very Good Bad Thing, No Culture, Dance And Cry
Muzycy w 2014 podpisali kontrakt z wytwórnią Universal Music Canada, pod którego szyldem 4 listopada tego samego roku wydali album pt. Very Good Bad Thing, powstały we współpracy z producentem Gavinem Brownem. Płytę promowali singlem „Get Out The Way”.
W 2016 grupę opuścił Jeremy Page, wieloletni basista zespołu. Pozostali muzycy 4 listopada tego samego roku wydali „The Drugs”, pierwszy z trzech singli zapowiadający ich kolejny album. Na początku 2017 koncertowali w Kanadzie, grając utwory z albumu No Culture, który wydali 10 lutego tego samego roku.
2 listopada 2018 wydali album pt. Dance And Cry, który stworzyli we współpracy Benem Caplanem. 12 stycznia 2019 występem w Phoenix rozpoczęli trasę koncertową, podczas której grali piosenki z albumu.
Od 2020: Inside, Grief Chapter, Nostalgia
Pod koniec 2020 utwory z albumu O My Heart, m.in. „Hayloft”, „Arms Tonite” i „Wrecking Ball”, zyskały nową falę popularności za sprawą platformy TikTok. Pierwsza z piosenek w tym okresie uzyskała certyfikaty sprzedaży w USA (platynowa płyta) i Wielkiej Brytanii (złota płyta). Muzyka zespołu spotkała się z pozytywnym odbiorem wśród osób ze społeczności LGBT, zwłaszcza osób niebinarnych i transpłciowych, ponieważ zespół w swoich tekstach często porusza temat przypisywania ról ze względu na płeć. Wokalista Ryan Guldemond w wywiadzie z czasopismem „Rolling Stone” w wypowiedzi odnośnie do nagłej popularności dawnych utworów grupy, stwierdził: "Była to muzyka pełna harmonii o charakterze unisex, a także ekscentrycznych, niecodziennych i odważnych tekstów. Być może nadszedł właśnie odpowiedni moment, aby ludzie zrozumieli tę muzykę".
Rok 2020 miał być dla grupy rokiem przerwy od tworzenia muzyki, ale zespół zyskał nową energię twórczą w związku z wybuchem pandemii COVID-19. Efektem tej pracy był wydany 25 czerwca 2021 album pt. Inside. Mimo ponownej współpracy z Howardem Redekoppem, który działał z zespołem przy produkcji indierockowego albumu O My Heart i tworzeniu piosenki „Hayloft II”, część melodyjna albumu wpasowywała się bardziej w brzmienia zbliżone do synthrocka czy electropopu, w odróżnieniu do indierockowych brzmień O My Heart. Singiel „Hayloft II” w późniejszych latach zyskał certyfikaty sprzedaży w: Kanadzie (platynowa płyta), Wielkiej Brytanii (srebrna płyta), Polsce (złota płyta) i USA (złota płyta).
Muzycy w 2022 odbyli trasę koncertową, która obejmowała występy w Kandzie i 10 państwach europejskich. W listopadzie 2023 zapowiedzieli wydanie kolejnej płyty. 16 lutego 2024 nakładem wytwórni Warner Music Group wydali album pt. Grief Chapter. 15 listopada tego samego roku premierę miał ich album internetowy pt. DEMMOS zawierający 20 wcześniej niepublikowanych demo.
6 czerwca 2025 wydali album pt. Nostalgia w ramach obchodów 20-lecia zespołu.
