NUR-31

NUR-31 Justyna – odległościomierz radiolokacyjny produkcji polskiej, produkowany od 1985 roku.

Dwuwspółrzędny radar 2D określający tylko odległość i azymut obiektów powietrznych, przy współpracy z NUR-41 daje obraz 3D, czyli odległość, azymut i wysokość.

Jest to stacja mobilna, zamontowana na podwoziu czeskiej Tatry (NUR-31 na Tatra 148, NUR-31M na Tatra 815), lub w wersji kontenerowej (NUR-31MK). Radar średniego zasięgu do ok. 160–180 km, na pułapie ok. 27 km. Przy pułapie 100 m zasięg wykrycia wynosi ok. 30 km. Moc stacji wynosi 400 kW a szerokość emitowanych impulsów elektromagnetycznych wynosi 10 μs, pracuje w paśmie L oraz podpasmach C i D.

W radarze znajduje się urządzenie systemu IFF „Supraśl” działające na zasadzie radaru wtórnego, pozwalające na identyfikację wykrytych obiektów powietrznych oraz odbiór sygnałów zagrożenia.

Czas rozwijania i zwijania wynosi 15 minut. W 2025 roku radary NUR-31M i MK nadal znajdowały się w służbie, przeznaczone do zastąpienia przez radary Warta.

Dane techniczne

pasmo pracy L
moc impulsowa 0,28–0,44 MW
czas trwania impulsu 10 μs,
maksymalny zasięg wykrywania 160 km (RA-83 180 km) przy SPO wykrywanego obiektu 1m²
maksymalny pułap wykrywania 27 km
liczba częstotliwości roboczych 8
rozróżnialność w azymucie 3° – 3,5°
rozróżnialność w odległości 150 m
zasilanie:
- napięcie 3 × 230/400 V, 50 Hz
- pobór mocy 18–21 kVA

Antena

paraboliczna o charakterystyce cosec.
polaryzacja sygnałów – pozioma
zysk antenowy > 29 dB (RA-83 > 32 dB)
szerokość wiązki w azymucie 1,85° (RA-83 1,25°)
kąt pokrycia w elewacji 30°
prędkość obrotu 6 obr./min
poziom listków bocznych w azymucie 27 dB
współczynnik szumów odbiornika 5,5 dB
szerokość pasma przestrajania 100 MHz

Gabaryty

wymiary anteny 9000 × 2500 mm
Wymiary wozu odległościomierza:
- długość 10 650 mm
- szerokość 2650 mm
- wysokość(złożona antena) 3500 mm
- waga 21 t,
- prześwit 40 cm

Przypisy

1 2 3 4 5 Mariusz Cielma. Radiolokacyjny parasol Polski. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 7/2021, s. 21, lipiec 2021. Magnum-X.
↑ Tomasz Dmitruk. Rozwój Sił Powietrznych – Wojska Radiotechniczne. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 2/2025, s. 15, luty 2025. Warszawa: Magnum X. ISSN 1230-1655.

Bibliografia

Radiolokacja Koszalin. radiolokacja.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-21)].

Linki zewnętrzne

Dwuwspółrzędny radar średniego zasięgu. [dostęp 2011-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-21)].

[ntw-1] 1 2 3 4 5 Mariusz Cielma. Radiolokacyjny parasol Polski. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 7/2021, s. 21, lipiec 2021. Magnum-X.

[ntw25-2] Tomasz Dmitruk. Rozwój Sił Powietrznych – Wojska Radiotechniczne. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 2/2025, s. 15, luty 2025. Warszawa: Magnum X. ISSN 1230-1655.