| Data i miejsce urodzenia |
15 sierpnia 1879 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
4 lutego 1935 |
Natan Milejkowski, także Natan Netanjahu (hebr. נתן מיליקובסקי, jid. נתן מיליקאווסקי, ur. 15 sierpnia 1879 w Krewie, zm. 4 lutego 1935 w Jerozolimie) – retor, rabin, działacz syjonistyczny.
Uczył się w jesziwie w Wołożynie. Na początku XX w. był zaangażowany w agitację syjonistyczną na terenie Cesarstwa Rosyjskiego. Był zwolennikiem planu ugandyjskiego. Od 1908 był nauczycielem i dyrektorem Gimnazjum Hebrajskiego Magnusa Kryńskiego w Warszawie. W późniejszym okresie zamieszkiwał w Łodzi, gdzie przebywał podczas I wojny światowej. Był zaangażowany w agitację syjonistyczną w wielu gminach żydowskich w całej Polsce.
W 1920 zamieszkał na stałe w Palestynie, gdzie początkowo był nauczycielem gimnazjum. Działał także jako emisariusz, zbierając fundusze dla Keren Hajesod w Anglii (1924), Stanach Zjednoczonych i Kanadzie (1925–1929). Podczas swojej działalności zasłynął jako mówca, wygłaszający liczne i poruszające przemówienia. Nie był członkiem żadnej organizacji syjonistycznej, co pozwoliło mu na skuteczne zabieganie o podjęcie rozmów między Dawidem Ben Gurionem a Włodzimierzem Żabotyńskim.
Niektóre z jego mów zostały zebrane w tomach The Prophets and the People (1913) i Fołk un land (1929).
Był ojcem historyka Bencijjona Netanjahu (ur. 1910) i dziadek premiera Izraela Binjamin Netanjahu (ur. 1949). Został pochowany na cmentarzu żydowskim na Górze Oliwnej w Jerozolimie.
W 1930 zamieszkał w Tel-Awiwie, gdzie zmienił nazwisko na Netanjahu.