| Lycalopex | |||
| Burmeister, 1854 | |||
Przedstawiciel rodzaju – nibylis andyjski (L. culpaeus) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
nibylis | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Canis magellanicus J.E. Gray, 1847 (= Canis culpaeus G.I. Molina, 1782) | |||
| Synonimy | |||
| |||
| Gatunki | |||
| |||
Nibylis (Lycalopex) – rodzaj ssaków drapieżnych z rodziny psowatych (Canidae).
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej.
Długość ciała samic 48–89 cm, samców 44,5–92,5, długość ogona 11,5–49,3 cm; masa ciała samic 1,8–10 kg, samców 1,9–13,8 kg.
Rodzaj zdefiniował w 1854 roku niemiecki przyrodnik Hermann Burmeister w publikacji własnego autorstwa dotyczącej systematyki brazylijskich zwierząt. Burmeister wymienił dwa gatunki – Canis azarae Wied-Neuwied, 1824 i Canis vetulus Lund, 1842 – nie wskazując gatunku typowego; gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Canis vetulus P.W. Lund, 1842.
Do rodzaju należą następujące żyjące współcześnie gatunki:
| Grafika | Gatunek | Autor i rok opisu | Nazwa zwyczajowa | Podgatunki | Rozmieszczenie geograficzne | Podstawowe wymiary | Status IUCN |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Lycalopex vetulus | (P.W. Lund, 1842) | nibylis siwy | gatunek monotypowy | endemit Brazylii: siedliska cerrado na środkowym obszarze płaskowyżu; zakres wysokości: 90–1100 m n.p.m. | DC: 49–71 cm DO: 25–38 cm MC: 2,5–4 kg |
NT | |
| Lycalopex fulvipes | (W.C.L. Martin, 1837) | nibylis Darwina | gatunek monotypowy | endemit Chile: lasy wyspy Chiloé i przybrzeżne góry (Park Narodowy Nahuelbuta i Cordillera de Oncol); zakres wysokości: 0–1400 m n.p.m. | DC: 48–59 cm DO: 19,5–25 cm MC: 1,8–3,9 kg |
EN | |
| Lycalopex culpaeus | (G.I. Molina, 1782) | nibylis andyjski | 6 podgatunków | wzdłuż Andów i obszarów pagórkowatych od południowej Kolumbii (Uariño), Ekwadoru, Peru, Boliwii, Chile i Argentyny (w tym Sierra de Córdoba) na południe do Ziemi Ognistej; zakres wysokości: do 4800 m n.p.m. | DC: 44–92 cm DO: 30–49 cm MC: 3,4–13,8 kg |
LC | |
| Lycalopex griseus | (J.E. Gray, 1837) | nibylis argentyński | gatunek monotypowy | po obu stronach Andów w południowym Peru, Chile i Argentynie; introdukowany do Ziemi Ognistej; zakres wysokości: do 4000 m n.p.m. | DC: 50–66 cm DO: 11,5–35 cm MC: 2,5–5 kg |
LC | |
| Lycalopex gymnocercus | (G. Fischer, 1814) | nibylis pampasowy | gatunek monotypowy | łąki pampasowe we wschodniej Boliwii, Paragwaju, południowo-wschodniej Brazylii, Urugwaju oraz północnej i środkowej Argentynie; zakres wysokości: 0–3500 m n.p.m. | DC: 50–74 cm DO: 25–41 cm MC: 3–8 kg |
LC | |
| Lycalopex sechurae | (O. Thomas, 1900) | nibylis drobnozębny | gatunek monotypowy | strefy przybrzeżne południowo-zachodniego Ekwadoru i północno-zachodniego Peru (3–12° S); zakres wysokości: 0–1200 m n.p.m. | DC: 50–78 cm DO: 27–34 cm MC: 2,6–4,2 kg |
NT |
Kategorie IUCN: LC – gatunek najmniejszej troski, NT – gatunek bliski zagrożenia, EN – gatunek zagrożony.
Opisano również gatunki wymarłe: