Nifty Fifty (z ang. „sprytna pięćdziesiątka”) – luźno zdefiniowana grupa spółek publicznych notowanych na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych (NYSE), które w latach 60. i 70. XX wieku cieszyły się wielką popularnością wśród inwestorów. Wysoka, w stosunku do generowanych zysków, kapitalizacja giełdowa tych przedsiębiorstw, wynikająca z dużego popytu na ich akcje, uległa drastycznemu załamaniu podczas kryzysu giełdowego lat 1973–1974.
Przedsiębiorstwa zaliczane do grupy Nifty Fifty cechowały się wieloma pożądanymi przez inwestorów atrybutami – miały dobrą kondycję finansową, wysoką rentowność, ponadprzeciętne tempo wzrostu przychodów, zajmowały dominującą pozycję w swojej branży. Wiele z nich, m.in. The Coca-Cola Company, Avon, General Electric, McDonald’s, Xerox, IBM czy The Walt Disney Company, cieszyło się w Stanach Zjednoczonych powszechną rozpoznawalnością.
Wśród inwestorów instytucjonalnych dominował pogląd, że akcje tych spółek stanowią atrakcyjną inwestycję bez względu na ich bieżącą cenę. Popularnością cieszyła się strategia buy and hold, tj. zakup akcji z myślą o ich długoterminowym trzymaniu. Jej przejawem był slogan, że były to inwestycje „(wymagające tylko) jednej decyzji” (one-decision stocks) – tj. co do ich zakupu, nie zaś, jak w przypadku wielu innych inwestycji, sprzedaży. Okresem kulminacyjnym była hossa lat 1970–1973, bezpośrednio poprzedzająca krach giełdowy.
Rezultatem dużego zainteresowania inwestorów była nadzwyczaj wysoka, w stosunku do generowanych zysków netto, kapitalizacja rynkowa tych spółek. W grudniu 1972 roku wskaźnik P/E, określający stosunek ceny pojedynczej akcji do zysku netto przypadającego na tę akcję, był dla większości tych spółek ponad dwukrotnie wyższy niż średnia dla indeksu S&P 500, która wynosiła wówczas 19,2. Rekordowe wartości wskaźnik ten osiągnął dla przedsiębiorstw Polaroid (90,7) i McDonald’s (85,7).
Podczas kryzysu giełdowego w latach 1973–1974 ceny akcji spółek Nifty Fifty uległy drastycznemu załamaniu. Wśród spółek, które odnotowały największe spadki cen akcji znalazły się Xerox (71%), Avon (86%) i Polaroid (91%).
Przykład Nifty Fifty był w późniejszych latach wielokrotnie przytaczany przez ekonomistów jako ilustracja znaczenia wyceny w analizie atrakcyjności inwestycji. Niektórzy ekonomiści, jak Jeremy Siegel w latach 90. XX wieku, podważali jednak tę interpretację, wskazując, że długoterminowe wyniki spółek mogły uzasadniać wysokie wyceny. Analiza obejmująca okres 1972–2001 (29 lat), przeprowadzona przez Jeffa Fesenmaiera i Gary′ego Smitha dla różnie skomponowanych portfeli inwestycyjnych opartych na akcjach spółek Nifty Fifty, wykazała średnią roczną stopę zwrotu wynoszącą od 9,23% do 13,11%, w większości przypadków jednak niższą niż średnia dla tego okresu dla indeksu S&P 500 (12,01%). Wyłączając akcje Wal-Martu, który osiągnął w tym okresie nadzwyczaj wysoką stopę zwrotu 26,96%, najwyższa uzyskana stopa zwrotu wśród analizowanych portfeli wyniosła 11,85%.
Nie istnieje jedna, powszechnie uznana lista przedsiębiorstw tworzących Nifty Fifty. Własne listy opublikowały m.in. instytucje Morgan Guaranty Trust oraz Kidder Peabody. Jedynie 24 spółki pojawiają się na obu tych listach:
Na liście opublikowanej przez Morgan Guaranty Trust dodatkowo uwzględnione zostały:
Na liście opublikowanej przez Kidder Peabody pojawiły się zaś: