| Notoxus brachycerus | |||
| (Faldermann, 1837) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
Notoxus brachycerus | ||
| Synonimy | |||
| |||
Notoxus brachycerus – gatunek chrząszcza z rodziny nakwiatkowatych i podrodziny Notoxinae. Zamieszkuje Europę, Maghreb oraz zachodnią i środkową część Azji.
Gatunek ten został opisany po raz pierwszy w 1837 roku przez Franza Faldermanna jako Monoceros brachycerus.
Chrząszcz o ciele długości od 3 do 6 mm, porośniętym przylegającym owłosieniem, a na głowie, przedpleczu i pokrywach także wmieszanymi w nie nielicznymi, półpodniesionymi szczecinkami. Ubarwienie ma jasnobrunatne z czerwonobrunatnymi: głową i przedpleczem oraz czarnobrunatnym odwłokiem i wzorem na pokrywach, złożonym z plamy przytarczkowej, pary plam zabarkowych i zygzakowatej przepaski poprzecznej za środkiem ich długości; plamy zabarkowe mogą się rozlewać na brzegi pokryw lub zlewać z plamą przytarczkową. Przednia krawędź przedplecza wyciągnięta jest ponad głową w duży, szeroki róg o wyraźnie ząbkowanych brzegach. Przy brzegu tylnym przedplecza znajduje się przewężenie z szeroko pośrodku przerwaną przepaską białego owłosienia. Wierzchołki pokryw są zawsze jasne i obu płci zaokrąglone.
Owad o nieznanej bionomii. Imagines spotyka się od maja do lipca na trawach, bylinach i niższych gałęziach wiązów, wierzb i topól. Odwiedzają kwiaty mikołajków, marchwi, wiesiołków i wrotyczy.
Gatunek palearktyczny o subpontyjsko-śródziemnomorskim typie rozsiedlenia. W Europie stwierdzony został w Portugalii, Hiszpanii, Francji, Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Włoszech, Polsce, Czechach, Słowacji, na Węgrzech, Białorusi, Ukrainie, w Mołdawii, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Serbii, Czarnogórze, Bułgarii, Grecji i Rosji. W Afryce podawany jest z Maroka, Algierii i Tunezji. W Azji znany jest z anatolijskiej części Turcji, Libanu, Gruzji, Azerbejdżanu, Kazachstanu i Kirgistanu. W Polsce stwierdzany był w XIX wieku i pierwszej połowie XX wieku na południu kraju i w Puszczy Białowieskiej.