| Dicrostonyx | |||
| Gloger, 1841 | |||
Obrożnik grenlandzki (D. groenlandicus) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
obrożnik | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Mus hudsonius Pallas, 1778 | |||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Rodzaje i gatunki | |||
| |||
Obrożnik (Dicrostonyx) – rodzaj ssaków z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Północnej i Azji.
Długość ciała (bez ogona) 88–160 mm, długość ogona 9–22 mm; masa ciała 35–155 g.
Rodzaj zdefiniował w 1841 roku niemiecki zoolog Constantin Wilhelm Lambert Gloger w książce swojego autorstwa zatytułowanej Podręcznik i przewodnik po historii naturalnej. Gloger w swojej diagnozie nie wymienił żadnego gatunku; na gatunek typowy wyznaczono (późniejsze oznaczenie) obrożnika labradorskiego (D. hudsonius)
Do rodzaju należą następujące występujące współcześnie gatunki zgrupowane w dwóch podrodzajach:
| Podrodzaj | Grafika | Gatunek | Autor i rok opisu | Nazwa zwyczajowa | Podgatunki | Rozmieszczenie geograficzne | Podstawowe wymiary | Status IUCN |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Myolemmus A. Pomel, 1854 |
Dicrostonyx torquatus | (Pallas, 1778) | obrożnik tundrowy | 3 podgatunki | endemit Rosji: Morze Białe na wschód do półwyspów Czukockiego i Kamczatki, Nowa Ziemia i Wyspy Nowosyberyjskie; zakres wysokości: do 1400 m n.p.m. | DC: 8,8–14 cm DO: 1,1–2,1 cm MC: 63–155 g |
LC | |
| Dicrostonyx Gloger, 1841 |
Dicrostonyx groenlandicus | (Traill, 1823) | obrożnik grenlandzki | 6 podgatunków | północno-wschodnia Rosja (Wyspa Wrangla), północno-zachodnie Stany Zjednoczone (Alaska), północna Kanada (północny Jukon na wschód do północnego Nunavut, Archipelag Arktyczny) i Grenlandia | DC: 11,3–15,1 cm DO: 1,1–2,2 cm MC: 52–114 g |
LC | |
| Dicrostonyx richardsoni | C.H. Merriam, 1900 | obrożnik zmienny | gatunek monotypowy | endemit Kanady: południowo-wschodnie Terytoria Północno-Zachodnie do północno-wschodniej Manitoby, na zachód od Zatoki Hudsona | DC: 10,6–13,5 cm DO: 0,9–1,5 cm MC: 35–90 g |
LC | ||
| Dicrostonyx hudsonius | (Pallas, 1778) | obrożnik labradorski | gatunek monotypowy | endemit Kanady: północny Quebec i Labrador (włącznie z Wyspami Belchera i King George); zakres wysokości: do 1000 m n.p.m. | DC: 11,2–16 cm DO: 1,2–2,2 cm MC: 40–90 g |
LC | ||
| Dicrostonyx nunatakensis | Youngman, 1967 | obrożnik górski | gatunek monotypowy | endemit Kanady: skaliste siedliska w górach Ogilvie (północny Jukon); zakres wysokości: 1630–1710 m n.p.m. | DC: 11,7–11,8 cm DO: 1,1–1,2 cm MC: brak danych |
LC | ||
| Dicrostonyx nelsoni | C.H. Merriam, 1900 | obrożnik alaskański | gatunek monotypowy | endemit Stanów Zjednoczonych: zachodnia Alaska, od półwyspu Seward na południe do półwyspu Alaska oraz Wyspa Świętego Wawrzyńca | DC: 12,6–13,5 cm DO: 0,9–1,3 cm MC: 45–72 g |
LC | ||
| Dicrostonyx unalascensis | C.H. Merriam, 1900 | obrożnik wyspowy | gatunek monotypowy | endemit Stanów Zjednoczonych: wyspa Unalaska (Aleuty u wybrzeży Alaski) | DC: brak danych DO: brak danych MC: brak danych |
DD |
Kategorie IUCN: LC – gatunek najmniejszej troski, DD – gatunki o nieokreślonym stopniu zagrożenia.
Opisano również gatunki wymarłe z okresu plejstocenu: