Orang Laut

Orang Laut
Ilustracja
Populacja

blisko 2 tys. (Kepulauan Riau, lata 80.)

Miejsce zamieszkania

Indonezja, Malezja

Język

języki austronezyjskie (dialekty malajskie, indonezyjski), teochew

Grupa

ludy austronezyjskie

Orang Laut – lud malajski zamieszkujący przybrzeżne tereny Indonezji i Malezji, wokół Cieśniny Malakka. Stanowią małą grupę, brak dokładnych danych na temat populacji. Według danych z późnych lat 80. ich liczebność w indonezyjskim kabupatenie Kepulauan Riau wynosi blisko 2 tys.

Bywają rozpatrywani łącznie z Mokenami i Urak Lawoi’ (Urak Lawoik), a także Badżawami. Wraz z nimi należą do grupy tzw. Cyganów Morskich. Orang Laut zasłynęli jako handlarze i piraci.

Posługują się szeregiem języków (lub dialektów) z grupy malajskiej. Miejscowa sytuacja językowa nie została dobrze przebadana. Częsta jest wielojęzyczność. W użyciu są także oficjalne języki indonezyjski i malajski. Wiele osób Orang Laut zna również język teochew, ze względu na kontakty handlowe z ludnością chińską. Mają ograniczony dostęp do edukacji, znaczna ich część to osoby niepiśmienne.

Są odrębni etnicznie i językowo od Badżawów. Sama nazwa orang laut oznacza „ludzie morza” i bywa odnoszona do różnych grup etnicznych w Azji Południowo-Wschodniej. Takie samo znaczenie ma etnonim Urak Lawoi’, którym posługuje się jedna z grup zamieszkujących wyspy południowej Tajlandii. Czasem mianem Orang Laut określa się też Mokenów.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 West 2009 ↓, s. 717.
  2. ↑ Hidayah 2015 ↓, s. 214.
  3. ↑ Andaya 2008 ↓, s. 173–174.
  4. ↑ Andaya 2008 ↓, s. 173.
  5. 1 2 3 Karl Anderbeck, The Malayic-speaking Orang Laut: Dialects and directions for research, „Wacana”, 14 (2), 2012, s. 265–312, DOI: 10.17510/wacana.v14i2.64, ISSN 2407-6899, OCLC 8773625975 [dostęp 2023-04-01] (ang.).
  6. ↑ Chou 2010 ↓, s. 6.
  7. ↑ Chou 2010 ↓, s. 6–7.
  8. ↑ Chou 2010 ↓, s. 7.
  9. ↑ Hein Steinhauer, On the development of Urak Lawoi’ Malay, „Wacana”, 10 (1), 2008, s. 117–143, DOI: 10.17510/wjhi.v10i1.181, ISSN 2407-6899, OCLC 7179442368 [dostęp 2024-08-11] (ang.).
  10. ↑ Barbara S. Nowak, Selung/Moken, [w:] David Levinson (red.), Encyclopedia of World Cultures, t. 5: East and Southeast Asia, Boston: G.K. Hall, 1993, s. 230–233, ISBN 0-8168-8840-X, OCLC 22492614 [dostęp 2024-08-11] (ang.).

Bibliografia