Historia
Pierwsza wzmianka wymieniająca Orelec (tamtejszy folwark) to lustracja starosty sanockiego z 1580. Przypuszcza się, że wieś została założona na początku XVI wieku na prawie wołoskim. Nazwa wsi pochodzi od słowa oreł i ma oznaczać miejsce życia orłów.
W XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej w Orelcu byli: Józef Jordan (lata 50.), Kajetan Dominikowski (lata 60.), Izak Kanner (lata 70.), August Ścibor-Rylski (lata 80.), Bolesław Zatorski (pocz. lat 90.), Tzikos Perikles (koniec lat 90.). W XX wieku właścicielami byli: ponownie Bolesław Zatorski (pierwsza dekada), Ch. Richter (druga dekada).
Z Orelca pochodzili:
W okresie II Rzeczypospolitej w Orelcu działały: koło oddziału Związku Szlachty Zagrodowej (w 1938 liczące 36 członków), TSL (w 1938 licząca 26 członków), koło gospodyń (w 1939 liczące 18 członkiń), kółko rolnicze (w 19389 liczące 50 członków).
W okresie PRL w Orelcu funkcjonowała Gromadzka Rada Narodowa (w połowie lat 50. jej przewodniczącym był Pawłowski). W latach 80. we wsi działało leśne gospodarstwo szkółkarskie oraz tzw. „sierociniec dla dzikich zwierząt”.
W 1964 we wsi wybudowano nową szkołę (dyrektorem był Tadeusz Śnieżek). W wyborach parlamentarnych w 1989 do Senatu RP I kadencji kandydował w okręgu krośnieńskim nauczyciel i dyrektor Szkoły Podstawowej w Orelcu, Stanisław Orłowski.
W pobliżu wsi znajduje się pomnik przyrody: Kamień Orelecki, wychodnia skalna o wysokości 4 m nazywany też Sercem Złej Macochy. Z kamieniem wiąże się legenda.
p.jpg)
49°26′38″N 22°26′53″E/49,443889 22,448056
