| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
publicysta |
Otto Heike, ps. „Wilhelm Friedrich” (ur. 11 lutego 1901 w Łodzi, zm. 13 października 1990 w Erkrath) – dziennikarz, działacz mniejszości niemieckiej w Polsce.
Heike był synem garbarza – Friedricha Heike, ukończył rosyjsko-niemiecką szkołę podstawową w Łodzi. W latach 1915–1919 praktykował jako zecer w „Deutsche Lodzer Zeitung” oraz uczył się wieczorowo. W latach 1920–1923 był żołnierzem Wojska Polskiego i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1926 podjął pracę jako redaktor „Deutsche Volkszeitung”, wydawanym przez Niemiecką Socjalistyczną Partię Pracy w Polsce, której został członkiem, a także podjął naukę w Deutsches Institut für Zeitgeschichte w Berlinie. Heike ponadto publikował artykuły nt. historii lokalnej, m.in. nt. historii Chojen, Łodzi i okolic, pisał je m.in. dla: „Freie Presse”, „Neue Lodzer Zeitung” i „Volksfreund”. W 1936 wystąpił z Niemieckiej Socjalistycznej Partii Pracy w Polsce, nawiązując współpracę z Volksverbandem i jego organem prasowym „Freie Presse”. Od stycznia 1939 był redaktorem „Neue Lodzer Zeitung”.
Po wybuchu II wojny światowej został 20 września 1939 mianowany sekretarzem gminy Chojny, a dzięki poparciu Ludwiga Wolffa, został kierownikiem Archiwum Miejskiego w Łodzi (1940–1941). Był autorem listy proskrypcyjnej polskich działaczy politycznych, społecznych i nauczycieli z Chojen, później aresztowanych i zamordowanych w Radogoszczu i obozach koncentracyjnych w ramach IIntelligenzaktion Litzmannstadt. Był także pracownikiem okręgowego zarządu Deutsche Volksliste w rejencji łódzkiej – działał na rzecz zniemczania nazw dzielnic i ulic Łodzi, polskich miejscowości i nazwisk volksdeutschów. We wrześniu 1941 został powołany do wojska.
Pod koniec II wojny światowej przeniósł się z rodziną do Poczdamu, gdzie został Biura Prasy i Statystyki w Państwowym Urzędzie Kryminalnym (Landeskriminalpolizeiamt). W krótkim czasie wyjechał z radzieckiej strefy okupacyjnej, przenosząc się do Hanoweru, a następnie do Bonn, gdzie w latach 1940–1954 był redaktorem miesięcznika „Sopade”, wydawanym przez SPD. Heike był członkiem Komitetu Pomocy dla Ewangelicko-Luterańskich Niemców z Polski Centralnej. W 1949 został współzałożycielem Ziomkostwa Wisły-Warty, w którym pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Federalnego oraz był honorowym członkiem zarządu. Od 1949 był redaktorem czasopisma „Weg und Ziel”. W 1956 został członkiem rady rządowej w Ministerstwie Pracy i Spraw Socjalnych landu Nadrenia Północna-Westfalia – działał w wydziale ds. kultury na terenach wypędzeń, w ramach którego miał na celu zajmować się niemieckimi dobrami kultury na terenach należących do Niemiec przed II wojną światową. Był wówczas także wydawcą rządowego miesięcznika „Der Wegweiser”, wydawanego przez Ministerstwo dla przesiedleńców i uchodźców. W 1961 został awansowany na starszego radcę rządu, a w 1965 dyrektora rządu (niem. Regierungsdirektor). W 1963 wraz z Edmundem Effenbergerem założył Archiwum Niemców z centralnej Polski i Wołynia (niem. Archivs der Deutschen aus Mittelpolen und Wolhynien) w Mönchengladbach. Przyczynił się do zorganizowania patronatu miasta Mönchengladbach nad Niemcami z Polski środkowej i Wołynia.
Zarządzał Domem Niemieckiego Wschodu w Dusseldorfie i był przewodniczącym rady powierniczej nagrody im. Agnes Miegel.
Źródło: Kulturstiftung.