Out of Season

Opinie krytyków

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	80/100
Metacritic	83/100
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic
Robert Christgau	B-
Drowned in Sound	8/10
Entertainment Weekly	B+
The Guardian
laut.de
Los Angeles Times
Pitchfork	5.7/10
Rolling Stone
Slant Magazine
Spin	B+
Tiny Mix Tapes
Uncut	9/10

Album zyskał powszechne w uznanie Metacritic na podstawie 21 recenzji krytycznych.

Poszczególni recenzenci zwrócili uwagę na głos i sposób interpretacji Beth Gibbons. Według Davida Peschka z dziennika The Guardian głos wokalistki „jest często niewiarygodnie oszczędny, czasem soczysty”. Piosenkę „Tom the Model” porównał do „Do What You Gotta Do” w interpretacji Niny Simone. Nastrój albumu jego zdaniem „jest rozpaczliwie intymny, przytłaczająco jesienny. Out of Season to cudownie niespokojne słuchanie”. Podobną opinię wyraziła Laura Barton z magazynu Uncut porównując Gibbons do Niny Simone, Billie Holiday i Nicka Drake’a.

Zdaniem redakcji Billboardu „Gibbons jest w doskonałej formie wokalnej. Jej drżący, pełen emocji śpiew uwiarygodnia takie bolesne, pełne smyczków oryginały, jak „Tom the Model” i „Romance” w stylu Billie Holiday. Ten album to „wspaniała wycieczka, która szczególnie dobrze sprawdzi się we wczesnych, rannych godzinach”. Kolejnym recenzentem, który zwrócił uwagę na piosenkę Tom The Model, był Sal Cinquemani ze Slant Magazine. Podkład instrumentalny tej piosenki przywołuje na myśl „filmowe orkiestracje Barrowa i Utleya ze smyczkami, instrumentami dętymi i organami, choć delikatne aranżacje Webba są mniej wyraziste, pozwalając Gibbonso wydobyć na powierzchnię każdy szorstki tik wokalny, każdy skowyt i każdy bolesny tekst. Out of Season to wciąż jeden z najlepszych albumów ubiegłego roku, tego roku lub jakiegokolwiek innego roku...” – stwierdził autor.

Zdaniem Davida Merryweathera z Drowned in Sound głos Gibbons jest na płycie „wszystkim”, a ona sama „mogłaby zaśpiewać słowa z artykułu w The Wire i nadal brzmiałoby to pięknie”. Paul Webb dopasował swoją instrumentację do śpiewanych przez nią piosenek, „mrocznych i czułych medytacji o stracie, samotności i uniesieniu, wkradających się w najgłębsze zakamarki, by drżeć w nocy i czekać na wschód słońca”. Album jest według niego „rozdzierający, a jednocześnie pokrzepiający serce, i nie ma nic lepszego w te mroźne dni niż pozwolić jego przejmującemu pięknu owinąć swoje czułe ramiona wokół duszy”.

W opinii Steve’a Hochmana z Los Angeles Times piosenki albumu, „pomysłowo czerpiące z folku, jazzu, sentymentalnych ballad i klasycznych popowych wzorców pozwalają Gibbons pokazać jeszcze większy [niż w Portishead] zakres umiejętności i emocji.

„Wspaniałość tej płyty jest niemal niesamowita, po raz kolejny ogarnęło mnie to bezsilne uczucie, że nigdy nie będę w stanie oddać muzyki słowami” – oceniła Martina Schmid z magazynu laut.de dając albumowi maksymalną notę 5 gwiazdek. Według Nadine O Regan z magazynu Hot Press „Webb i Gibbons świetnie się uzupełniają; stworzyli dzieło, które przetrwa długo po tym, jak modne dziś płyty pokryją się kurzem w brązowych pudełkach na strychu”.

Listy tygodniowe

Klasyfikacje

• 2. miejsce na liście „Czołowych 10 albumów roku 2003” Slant Magazine
• 78. miejsce na liście „100 najlepszych albumów lat 2000.” Slant Magazine
• 313. miejsce na liście „500 największych albumów wszech czasów” magazynu Uncut