Ozorzyn
| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2021) |
335 |
| Strefa numeracyjna |
+48 63 |
| Kod pocztowy |
62-620 |
| Tablice rejestracyjne |
PKL |
| SIMC |
0281223 |
Położenie na mapie gminy Babiak  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego  | |
Położenie na mapie powiatu kolskiego  | |
 52°20′39″N 18°38′57″E/52,344167 18,649167 | |
Ozorzyn – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kolskim, w gminie Babiak.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Nazwa miejscowości wywodzi się od nazwy własnej Ozora. Według dokumentów historycznych miejscowość w XV wieku zapisywana była jako Ozorzyno, w XVI wieku Osorzyna, Osorzyno, Ozorzyno, Ozorzino, w XVIII wieku Ozorzyno, od XIX wieku Ozorzyn.
Zabytki
Parterowy dwór wybudowany na planie prostokąta, kryty dachem dwuspadowym. Od frontu w piętrowym ryzalicie murowany ganek z głównym wejściem, zwieńczony balkonem (tarasem) z metalowym ogrodzeniem między murowanymi słupkami. Ryzalit zakończony szczytem schodkowym. W otoczeniu park z XIX w. o pow. 2,84 ha.
Przypisy
- ↑ Wieś Ozorzyn w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2023-06-23], liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 915 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 96051.
- ↑ Nazwy miejscowe Polski: historia, pochodzenie, zmiany. Kazimierz Rymut, Barbara Czopek-Kopciuch (red.). T. 8: O-Pn. Kraków: Wydawnictwo Pandit, 2009, s. 256-257. ISBN 978-83-88866-71-5. [dostęp 2026-04-04].
- ↑ Ozorzyn. www.polskiezabytki.pl. [dostęp 2023-05-22].
Bibliografia
- Parki i ogrody zabytkowe w Polsce
Linki zewnętrzne
- Ozorzyn, wś, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 791.
