Sagownica sagowa

Sagownica sagowa
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	rośliny zielone
Nadgromada	rośliny telomowe
Gromada	rośliny naczyniowe
Podgromada	rośliny nasienne
Nadklasa	okrytonasienne
Klasa	Magnoliopsida
Nadrząd	liliopodobne (≡ jednoliścienne)
Rząd	arekowce
Rodzina	arekowate
Rodzaj	sagownica
Gatunek	sagownica sagowa
	Nazwa systematyczna
	Metroxylon sagu Rottb.; Nye Saml. Danske Vid. Selsk. Skr. 2:527. 1783
Synonimy
	Metroxylon rumphii (Willd.) Mart.; Sagus inermis Roxb.; Sagus spinosus Roxb.;
	Metroxylon rumphii (Willd.) Mart.; Sagus inermis Roxb.; Sagus spinosus Roxb.;
	Kategoria zagrożenia (IUCN)
	; najmniejszej troski
	Multimedia w Wikimedia Commons

Sagownica sagowa, sagownica zwyczajna (Metroxylon sagu Rottb.), nazywana także palmą sagową – gatunek rośliny z rodziny arekowatych. Pochodzi z Moluków i Nowej Gwinei, uprawiana głównie w Azji Południowo-Wschodniej. Roślina ważna gospodarczo, w niektórych krajach pozyskiwane z niej sago stanowi podstawowy produkt żywnościowy.

Morfologia

Pokrój: Kłodzina osiąga wysokość do 20 m w uprawie do 10 m. U młodych roślin pokryta cierniami.
Liście: Skupione na szczycie kłodziny, pierzaste, o długości do 7 m. Ogonki liściowe pokryte cierniami, tworzącymi ciemne rzędy.
Kwiaty: Rozdzielnopłciowe, zebrane w bardzo duży kwiatostan, wyrastający ponad pióropusz liści. Kwiaty długości do 1 cm. Roślina kwitnie raz, po 10-15 latach życia, po dojrzeniu owoców kłodzina obumiera.
Owoc: Okrągławe, długości do 8 cm, pokryte żółtawymi łuseczkami. Wewnątrz jedno okrągłe, twarde nasiono.

Zastosowanie

Z rdzenia pozyskiwana jest skrobia (sago). Pień ścina się, rozdrabnia, i wypłukuje skrobię wodą. Roślina przeżywa dzięki podziemnym odrostom. Z jednej rośliny otrzymuje się od 200 do 400 kg rdzenia, z czego około 40% stanowi sago.
Liście wykorzystuje się jako stosunkowo trwałe (do 7 lat) pokrycie dachów.
Odpady powstające przy produkcji sago zużytkowuje się jako pasza dla zwierząt.