 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Rodzaj | |
| Dane techniczne | |
| Zapalnik | |
| Masa |
6,7 kg |
| Wysokość |
13 cm |
| Średnica |
30,5 cm |
| Korpus | |
| Materiał wybuchowy |
trotyl (5 kg) |
| Użytkownicy | |
| Wehrmacht | |
Pappmine (oznaczenie PAP.Mi. 44) – niemiecka mina przeciwpancerna używana przez Wehrmacht w czasie II wojny światowej, będąca kopią sowieckiej miny TMB-2.
W połowie 1944 roku sytuacja gospodarcza nazistowskich Niemiec była trudna, a ograniczenia posiadanych zasobów, wpłynęły na produkcję uzbrojenia wykonywanego z najprostszych materiałów. Jednym z takich przykładów była bardzo prosta konstrukcyjnie mina przeciwpancerna Pappmine, składająca się głównie z tektury i szkła.
Korpus miny (pokryty farbą dla dodatkowej ochrony) w kształcie spłaszczonego walca o średnicy około 30,5 centymetra i wysokości 13 centymetrów, składał się z trzech części: dolnej połowy korpusu, górnej pokrywy z centralnym otworem i korka, wykonanych z wytrzymałej tektury i zaimpregnowanych specjalną powłoką utrudniającą przedostanie się wody. Korek wkręcano do zewnętrznej powierzchni pokrywy, a samą pokrywę przyklejano do korpusu. Celem korka było zwiększenie wytrzymałości miny, a także zwiększenie jej siły detonacji. Ładunek wybuchowy miny stanowił specjalny cylindryczny blok sprasowanego trotylu, o średnicy 30 centymetrów, wysokości około 10 centymetrów i masie około 5 kilogramów. W środku bloku znajdował się otwór do zainstalowania szklanego detonatora o wysokości 5 centymetrów i średnicy 2,54 centymetra. Detonator nie posiadał żadnych zabezpieczeń i był jedynym środkiem detonacji materiału wybuchowego, przy czym w razie potrzeby mina mogła być używana w połączeniu z innymi rodzajami amunicji jako mina-pułapka. Całkowita masa miny wynosiła 6,7 kilograma.
Pappmine pozbawioną uchwytów transportowych dostarczano na front częściowo uzbrojoną, bez zapalnika. Miner po wykopaniu dołu o odpowiedniej średnicy, umieszczał w nim minę, zdejmował górną pokrywę, a do obudowy wkładał gotowy do użycia zapalnik o nacisku do 350 kilogramów i po założeniu pokrywy maskował ją. Żywotność miny z tektury i szkła wynosiła prawdopodobnie kilka tygodni lub miesięcy, przy czym nawet po zniszczeniu tekturowej obudowy, mina nadal stanowiła zagrożenie dla ludzi i sprzętu. Mogła zniszczyć podwozie wojskowego pojazdu kołowego lub uszkodzić podwozie lekkiego transportera opancerzonego. W przypadku średnich i ciężkich opancerzonych wozów bojowych mina była praktycznie nieszkodliwa, powodując co najwyżej jedynie niewielkie uszkodzenia gąsienic i ewentualnie kół jezdnych.
Mina nie posiadała żadnych elementów wykonanych z metalu, przez co była niewykrywalna dla ówczesnych wykrywaczy min; można ją było znaleźć za pomocą macek saperskich lub psów służbowych. Ze względu na wyjątkowo niską czułość mina była w miarę bezpieczna dla sapera, który ją znalazł. Rozminowanie było proste i polegało na wykręceniu korka i detonatora. W przypadku podejrzenia obecności miny-pułapki, można było ją zniszczyć na miejscu za pomocą materiału wybuchowego. Liczba wyprodukowanych min Pappmine jest nieznana, ale można przypuszczać, że stosunkowo późne rozpoczęcie produkcji w drugiej połowie 1944 roku, uniemożliwiło niemieckim fabrykom produkcję i dostarczanie Wehrmachtowi dużych ilości tej broni. Jest mało prawdopodobne, aby całkowita liczba wyprodukowanych min przekroczyła liczbę kilkudziesięciu tysięcy sztuk.
