


Paracelsus – dramat poetycki Roberta Browninga, opublikowany w 1835. Utwór opowiada o Paracelsusie, czyli Phillippusie Aureolusie Theophrastusie Bombastusie von Hohenheim, renesansowym lekarzu i przyrodniku. Tematem jest głód wiedzy i charakterystyczne dla renesansu dążenie do rozumowego opanowania świata. W przeciwieństwie do późniejszego Sordella spotkał się z życzliwym przyjęciem. Utwór jest napisany wierszem białym (blank verse).
Come close to me, dear friends; still closer; thus!
Close to the heart which, though long time roll by
Ere it again beat quicker, pressed to yours,
As now it beats — perchance a long, long time —
At least henceforth your memories shall make
Quiet and fragrant as befits their home.
Dramat nie był tłumaczony w całości na język polski, ale Antoni Lange przełożył jego krótki fragment. To jeden z pierwszych przekładów twórczości Browninga na język polski.
Miłość w mem sercu nie była dość wielką,
By śledzić słaby jej zaczątek w duszy,
Nienawiść uznać za miłości maskę,
W złem widzieć dobre, w rozpaczy nadzieję,
Współczuć niedoli swych bliźnich, być dumnym
Z ich połowicznych prawd, z ich słabych dążeń,
Z ich walk o prawdę, z ich ubogich złudzeń
I z ich przesądów, strachów, trosk i zwątpień...
Bo wszystko to ma w duszy pewną zacność -
Pomimo błędu - i mimo słabości
Dąży ku górze jako te podziemne
Rośliny, które nie widziały słońca,
Lecz marzą o niem, zgadują, gdzie świeci,
I jak umieją, tak się pną ku niemu!
Wszystkiego tego jam nie znał, a przeto
Upadłem...
Po kilkudziesięciu latach Pieśń Paracelsusa przetłumaczył Juliusz Żuławski.