| Patagotitan | |||
| Carballido et al., 2017 | |||
| Okres istnienia: 101 mln lat temu | |||
 Kość udowa | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Nadrząd | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| (bez rangi) | tytanozaury | ||
| (bez rangi) | Eutitanosauria | ||
| (bez rangi) | Lognkosauria | ||
| Rodzaj |
Patagotitan | ||
| Gatunki | |||
| |||
Patagotitan – rodzaj wymarłego dinozaura z grupy zauropodów.
Patagotitan zalicza się do tytanozaurów, zróżnicowanej grupy zauropodów, która powstała w jurze późnej i rozwijała się dalej w kredzie. Wśród tytanozaurów zalicza się go do Eutitanosauria i do mniejszego kladu Lognkosauria.
Rodzaj opisany został przez Carballido i współpracowników w 2017 na łamach Proceedings of the Royal Society B. Nazwa rodzajowa odwołuje się swym pierwszym członem Patago- do Patagonii w Ameryce Południowej, na terenie której znaleziono szczątki dinozaura. Drugi człon tejże nazwy titan bierze swój źródłosłów z greki od określenia przejmujących lękiem mitologicznych synów Uranosa i Gai, zbuntowanych przeciw ojcu i strąconych do Tartaru. Odniesienie to ma wedle autorów symbolizować siłę i ogromną wielkość nowo opisywanego stworzenia. Z kolei epitet gatunkowy jedynego wyróżnianego gatunku mayorum honoruje rodzinę Mayo, której badacze chcieli w ten sposób podziękować za gościnność okazaną podczas prowadzenia przez nich wykopalisk.
Autorzy pracy ustanawiającej nowy rodzaj umieścili go zarazem na drzewie rodowym Titanosauria, konkretnie w Eutitanosauria (uproszczono):
| Eutitanosauria |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Patagotitan był w momencie odkrycia największym znanym tytanozaurem, a także największym zauropodem i dinozaurem zarazem. Jego masę szacuje się na 69 ± 17 ton. Jak zauważają autorzy, jest to o 15% więcej niż w poprzednim największym oszacowaniu masy tytanozaura tą samą metodą, poczynionym dla rodzaju Dreadnoughtus.
Znalezione szczątki należą do najbardziej kompletnych wśród tytanozaurów. Znaleziono przynajmniej 6 okazów tego zwierzęcia, zmarłych najprawdopodobniej w miejscu, gdzie je odkryto. Wszystkie znaleziono w tym samym kamieniołomie, na terenie formacji Cerro Barcino, którą datuje się na koniec albu, 101,62 ± 0,18 milionów lat temu. Warstwa, w której znajdowały się skamieliny, miała prawie trzy i pół metra grubości. Budowały ją piaskowce i mułowce.
Holotyp znajduje się w posiadaniu Museo Paleontologico Egidio Feruglio w Trelew na terenie Argentyny. Oznaczono go MPEF-PV 3400. Składają się nań liczne kręgi (przedni i 2 środkowe szyjne, 3 przednie, 2 środkowe i 2 dystalne grzbietowe, 6 ogonowych wraz z trzema szewronami), żebra, obie płyty mostka, kość łopatkowo-krucza, obie kości łonowe i udowe. Oprócz holotypu ustanowiono również paratypy. Prawdopodobnie są to okazy młode, które padły przy zbiorniku wodnym. Lokalizacja typowa opisana została jako La Flecha w argentyńskiej prowincji Chubut.
Rodzaj skał, wśród których znaleziono zwierzęta, wskazuje na równinę zalewową. Znalezione osobniki to okazy młodociane, prawdopodobnie gromadziły się wokół zbiornika wodnego i zmarły w jego otoczeniu. Autorzy zwracają uwagę, że obecnie w podobny sposób umierają słonie.
| Infrarzędy dinozaurów | |
|---|---|
| Era dinozaurów | |
| Dyscypliny powiązane |
