| Data i miejsce urodzenia |
11 maja 1926 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 maja 2011 |
| Dziedzina sztuki |
Paul Gillon (ur. 11 maja 1926 w Paryżu, zm. 21 maja 2011 w Amiens) – francuski rysownik komiksowy i ilustrator. Zasłynął zarówno z realistycznych komiksów prasowych, jak i z serii science fiction oraz komiksów o tematyce historycznej i erotycznej.
Swoją karierę rozpoczął bardzo wcześnie – już w wieku czternastu lat przygotowywał ilustracje okładkowe oraz karykatury dla czasopism „Samedi-Soir”, „France Dimanche” i „Gavroche”, rysując postacie związane ze światem muzyki, teatru i kina.
W 1947 dołączył do redakcji pisma „Vaillant”, w którym przejął rysowanie kilku istniejących już serii: Lynx Blanc (po Bobie Simie), Cormoran (po Lucienie Nortierze) oraz Wango (po E.T. Coelho). Scenariusze do tych komiksów tworzyli Roger Lécureux lub Jean Ollivier.
Równocześnie tworzył własne serie, m.in. Fils de Chine (1950–1953) oraz Jérémie (1968). Od 1949 publikował także krótkie historie w takich czasopismach jak „34 Caméra”, „Femmes d'Aujourd’hui”, „Rêves” czy „Radar”.
W 1959 rozpoczął pracę nad codziennym paskiem komiksowym 13, Rue de l'Espoir, publikowanym w dzienniku „France-Soir” do 1972. Scenariusze pisali Jacques i François Gall. Równolegle współpracował z „Le Journal de Mickey”, gdzie tworzył adaptacje telewizyjne i filmowe, m.in. Le Temps des Copains, Le Fantôme de Barbe-Noir, Teva oraz adaptację Notre Dame de Paris.
W 1964 rozpoczął wraz z Jeanem-Claude’em Forestem futurystyczną serię Rozbitkowie czasu. Początkowo ukazywała się ona w magazynie „Chouchou”, a następnie – po jego zamknięciu – w „France-Soir”. Od 1977, w czasopiśmie „Métal Hurlant”, Gillon samodzielnie odpowiadał za scenariusze.
Dla tego samego pisma stworzył również serię Les Léviathans (od 1978) oraz kilka innych historii science fiction.
W 1977 narysował komiks historyczny L'Histoire du Socialisme en France do scenariusza Moliterniego. Osiem lat później jego prace pojawiły się w czasopiśmie „Vécu”, gdzie opublikował Au Nom de tous les Miens według scenariusza Patricka Cothiasa.
Dla magazynu „L’Écho des Savanes” stworzył czteroczęściową, postapokaliptyczną serię erotyczną La Survivante. W tym samym czasopiśmie od 1993 publikował komiksową biografię Jehanne d’Alcy Jehanne, a w 2000 — thriller Le Contrat.
W 1995 oddał hołd Nikicie Mandryce, biorąc udział w albumie zbiorowym Tronches de Concombre.
W połowie lat 90. Gillon wraz z Denisem Lapière’em stworzył dwuczęściowy album La Dernière des Salles Obscures (1996 i 1998, kolekcja „Aire Libre”, Dupuis).
W 2002 wydał kolejny album w tej kolekcji – La Veuve Blanche. W tym samym roku narysował Les Conjurés, siódmy tom cyklu Le Décalogue autorstwa Franka Girouda (wyd. Glénat).
W 2005 dołączył do projektu Girouda Quintett, tworząc drugi tom serii.
W latach 2004–2009 Gillon zilustrował trzy tomy cyklu L’Ordre de Cicéron według scenariusza Richarda Malki (Glénat). Chorował na reumatyzm, ale pozostawał aktywny twórczo aż do końca życia. Zmarł 21 maja 2011 w szpitalu w Amiens.