Pif Gadget

Vaillant (1945–1965)

Pierwszy numer magazynu „Vaillant” ukazał się krótko po zakończeniu II wojny światowej. Pismo było kontynuacją nielegalnie wydawanego w czasie okupacji magazynu „Le Jeune Patriote”, za którego redakcję odpowiadała Francuska Partia Komunistyczna. W początkowym okresie dominowały w nim komiksy o silnym wydźwięku patriotycznym i powojennym, co znajdowało odzwierciedlenie również w podtytule pisma: Le Jeune Patriote.

Jednym z przykładów wczesnych komiksów był Fifi, Gars du Maquis autorstwa Michela Debonne’a i Rogera Lécureux, zilustrowany przez Auguste’a Liquoisa i Raymonda Cazanave’a.

W 1945 do zespołu dołączył Raymond Poïvet, twórca długoletniej serii science fiction Les Pionniers de l’Espérance, która była publikowana przez około 30 lat i stała się jedną z najpopularniejszych w historii magazynu.

W kolejnych latach z Vaillant związani byli m.in.:

• Rémy Bourlès(inne języki) (Bob Mallard),
• René Bastard(inne języki) (Nasdine Hodja, Yves le Loup),
• Lucien Nortier(inne języki) (Capitaine Cormoran, Sam Billie Bill),
• Eugène Gire(inne języki) (humorystyczne serie R. Hudi, La Pension Radicelle, À Babord),
• José Cabrero Arnal, twórca popularnej serii zwierzęcej Placid et Muzo.

Dynamiczny rozwój magazynu doprowadził do zwiększenia objętości: z 8 do 16 stron w 1950, a następnie do 32 stron w 1956. Pozwoliło to na debiut kolejnych autorów, m.in. Paula Gillona, Jeana-Claude’a Foresta, Jeana Cézarda(inne języki) oraz Jeana Tabary’ego, twórcy serii Totoche.

Pomimo problemów finansowych w 1959, które wymusiły czasowe zmniejszenie objętości, magazyn utrzymał swoją pozycję. W 1960 powrócono do formatu 32-stronicowego.

Od 1952 na łamach „Vaillant” ukazywała się seria Pif le chien autorstwa José Cabrero Arnala, która szybko stała się jedną z najpopularniejszych w magazynie. W związku z jej sukcesem w 1965 pismo zmieniło nazwę na „Vaillant, le Journal de Pif”.

Pif Gadget (1969–1982)

24 lutego 1969 magazyn został przemianowany na „Pif Gadget”. Zmiana nazwy wiązała się z nową formułą wydawniczą – do każdego numeru dołączano gadżet lub zabawkę.

Okres ten charakteryzował się odejściem od długich, ciągłych narracji na rzecz krótszych form komiksowych. Wprowadzono wiele nowych serii, m.in.:

• Le Concombre Masqué (Nikita Mandryka),
• Rahan (André Chéret, Roger Lécureux),
• Corto Maltese (Hugo Pratt),
• Loup Noir (Kline),
• La Jungle en Folie (Mic Delinx(inne języki), Christian Godard(inne języki)),
• Fanfan la Tulipe (Lucien Nortier, Christian Gaty(inne języki)).

W latach 70. XX wieku popularność magazynu zaczęła spadać. Coraz częściej publikowano adaptacje seriali telewizyjnych, co zdaniem krytyków wpłynęło na obniżenie poziomu artystycznego. Mimo to powstały wtedy także cenione serie, takie jak Masquerouge, Capitaine Apache czy Cythère l’Apprentie Sorcière.

„Le Nouveau Pif” i zakończenie wydawania (1982–1992)

W 1982 magazyn został przemianowany na „Le Nouveau Pif”. Pomimo ambitnej nazwy, zmiana nie przyniosła oczekiwanej poprawy sytuacji. Na łamach pisma zaczęły pojawiać się przedruki znanych serii z innych wydawnictw, m.in. Ptyś i Bill oraz Gaston.

Mimo współpracy z uznanymi autorami, takimi jak Paul Gillon czy François Corteggiani, magazyn zakończył działalność w 1992.

Reaktywacja (2004–2009)

W latach 2004–2009 ukazywała się nowa wersja „Pif Gadget”. Publikowano w niej zarówno nowe historie Pif le Chien (rysunki: Bernard Ciccolini, scenariusz: Richard Médioni), jak i przedruki klasycznych serii z wcześniejszych dekad.