 Paul Scherrer (ok. 1955) | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
3 lutego 1890 |
| Data i miejsce śmierci |
25 września 1969 |
| Specjalność: fizyka | |
| Alma Mater | |
 | |
Paul Hermann Scherrer (ur. 3 lutego 1890 w St. Gallen, zm. 25 września 1969 w Zurychu) – szwajcarski fizyk.
Paul Scherrer w 1908 roku rozpoczął studia na Wydziale Biologii ETH Zurych, jednakże po dwóch semestrach przeniósł się na Wydział Matematyki i Fizyki. W 1912 roku wyjechał na Uniwersytet Albrechta w Królewcu, gdzie spędził jeden semestr, następnie kontynuował pracę na Uniwersytecie w Getyndze. Tam, na podstawie rozprawy dotyczącej zjawiska Faradaya w cząstce wodoru, uzyskał stopień doktora. Podczas prac nad rozprawą doktorską współpracował z Peterem Debyem, wraz z którym opracował metodę wykorzystywania promieniowania rentgenowskiego do analizy strukturalnej kryształów.
W 1920 roku Paul Scherrer został profesorem fizyki eksperymentalnej na ETH w Zurychu, a w 1927 dyrektorem Instytutu Fizyki na tej uczelni. Pod jego kierownictwem uruchomiono tam cyklotron. W 1946 roku został prezesem Szwajcarskiej Komisji Energii Atomowej (Schweizerische Studienkommission für Atomenergie), brał udział w utworzeniu CERN w Genewie i uruchomieniu reaktora w Würenlingen.
W czasie II wojny światowej współpracował z amerykańskimi służbami wywiadowczymi, za pośrednictwem przebywających w Bernie, Allena Dullesa i Moe Berga, przekazywał informacje o niemieckim programie rozwoju broni nuklearnej. Historia ta została opisana w biografii Moe Berga „The Catcher Was a Spy” Nicholasa Dawidoffa, zekranizowanej w 2018 roku. W filmie Projekt Larson rolę Paula Scherrera zagrał Tom Wilkinson.
W 1960 roku przeszedł na emeryturę, ale podjął pracę wykładowcy na Uniwersytecie w Bazylei. Zmarł w 1969 roku po wypadku odniesionym podczas jazy konnej.
