Phaselis

Phaselis
Φασηλίς
Osada
Ilustracja
Pozostałości głównej arterii miasta
Państwo

 Turcja

Prowincja

Antalya

Data założenia

690 p.n.e.

Strefa czasowa

UTC+3

Położenie na mapie Turcji
Mapa konturowa Turcji, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Phaselis”
Ziemia36°31′25″N 30°33′08″E/36,523611 30,552222
Strona internetowa

Phaselis (stgr. Φασηλίς), Faselis (tur. Faselis) – starożytne miasto położone na wybrzeżu Licji.

Położenie

Ruiny Phaselis znajdują się 16 kilometrów na północ od miejscowości Tekirova(inne języki) w dystrykcie Kemer w prowincji Antalya na półwyspie Teke. Do Faselis usytuowanego pomiędzy górami Bey i lasami Parku Narodowego Olympos i przy 57 kilometrze autostrady Antalya–Kumluca, i do pozostałości innych starożytnych miast na wybrzeżu, można również dotrzeć od strony morza podczas codziennych rejsów jachtem.

Historia

Miasto zostało założone w 690 roku przed naszą erą. Miasto było kolonią dorycką nad Zatoką Pamfilijską. Położone na przesmyku oddzielającym dwa porty, stało się ważnym ośrodkiem handlu między Grecją, Azją, Egiptem i Fenicją, chociaż nie należało do konfederacji miast licyjskich. Piraci z Cylicji byli z nim sprzymierzeni, najpierw poprzez kontakty handlowe, a następnie dzięki zawartemu traktatowi.

Znane jako miejsce urodzenia hellenistycznego filozofa-perypatetyka Kritolaosa.

Najpóźniej w V wieku Phaselis było już chrześcijańskim biskupstwem, sufraganią metropolii Myra, stolicy rzymskiej prowincji Licji. Nie będąc już siedzibą biskupstwa rezydencyjnego, od 1915 stanowi biskupstwo tytularne (dioecesis Phaselitanus) Kościoła katolickiego (obecnie wakujące).

Przypisy

  1. ↑ C. Foss, S. Mitchell: Phaselis. Pleiades. [dostęp 2024-10-12]. (ang.).
  2. ↑ PHASELIS (Tekirova) Turkey. The Princeton Encyclopedia of Classical Sites. [dostęp 2024-10-12]. (ang.).
  3. 1 2 3 Phaselis. New Advent. [dostęp 2024-10-12]. (ang.).
  4. ↑ Michel Le Quien: Oriens christianus: in quatuor patriarchatus digestus : quo exhibentur ecclesiae, patriarchae caeterique praesules totius orientis. T. 1. Paryż: ex Typographia Regia, 1740, s. 985-986. [dostęp 2024-10-12]. (łac.).
  5. ↑ Pius Bonifacius Gams: Series episcoporum Ecclesiae Catholicae. Wyd. 2. Lipsk: Verlag Karl W. Hiersemann, 1931, s. 450. [dostęp 2024-10-12]. (łac.).
  6. ↑ Annuario pontificio (2013). Libreria Editrice Vaticana, maj 2013, s. 893. ISBN 978-88-209-9070-1. (wł.).

Bibliografia