Rodzaj obejmuje gatunki występujące w południowym Peru, zachodniej Boliwii, północnym Chile i północno-zachodniej Argentynie.
Morfologia
Długość ciała 90–110 cm; masa ciała 2000–2400 g.
Systematyka
Rodzaj zdefiniował w 1856 roku francuski zoologCharles-Lucien Bonaparte w artykule zatytułowanym Dodatki i poprawki do tabel równoległych rzędu czapli i nurów oraz do odpowiedniej części już opublikowanej w Conspectus Avium, opublikowanym w czasopiśmie „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l’Académie des Sciences”. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) flaming andyjski (P. andinus).
Etymologia
Phoenicoparrus (Phoenicoparra, Phaenicoparrus): gr.φοινιξphoinix, φοινικος phoinikos ‘karmazynowy, czerwony’; łac.parrus lub parra ‘nieznany złowróżbny ptak’ (różnie identyfikowany, np. jako lelek, sowa, dzięcioł, czajka czy białorzytka).
Lipocentrus: gr. λιπο- lipo- ‘bez’, od λειπω leipō ‘pozostawić, opuścić’; κεντρον kentron ‘ostroga’.
↑L.H. Stejneger:Flamingos. W:J.S. Kingsley:The Standard Natural History.Cz.4:Natural History of Birds.Boston:S.E. Cassino and company,1885,s.154.(ang.).