Świerk Engelmanna (Picea engelmannii Parry ex Engelm.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych. Występuje naturalnie w górach zachodniej Ameryce Północnej, od 750 m do 3300 m n.p.m., gatunek lasotwórczy.
Morfologia
SzyszkaIgły
Pokrój
Drzewo dorastające do 20–30 m, jego korona jest stożkowata, wąska. Gałęzie są osadzone na pniu w gęstych okółkach, nieco zawieszone. Pędy żółtobrązowe do kremowych, wąsko bruzdowane, pokryte drobnymi gruczołkami, rzadko nagie.
Igły na pędach skierowane skośnie ku przodowi, długości 1,2–2,5 cm, są cienkie, mogą być proste lub lekko wygięte, koloru sinozielonego; rozdarte pachną nieprzyjemnie.
Jasnobrązowe, długości 3–8 cm. Łuski niezbyt liczne i słabo pofałdowane, bez grudek żywicy.
Gatunki podobne
Świerk kłującyPicea pungens różni się pędami nagimi, liśćmi nastroszonymi prostopadle do pędu, często srebrzystymi, większymi szyszkami zwykle z grudkami żywicy.
Systematyka i zmienność
Gatunek z podsekcji Pungentes i sekcjiCasicta w obrębie rodzaju świerkPicea. Tworzy mieszańce ze świerkiem kłującymP. pungens, sitkajskim (P. sitchensis) i białym (P. engelmannii). Mieszańce z tym ostatnim zwane są świerkiem zachodnim P. ×albertiana. Są to drzewa o bardzo wąskiej koronie, pędach owłosionych bez nalotu woskowego oraz pękatych szyszkach o łuskach ostro zakończonych. Od tego mieszańca pochodzi popularnie uprawiana odmiana 'Conica'.
Zastosowanie
Drewno tego świerka jest wykorzystywane do produkcji papieru, piłowania i okładzin. Drewno wolno rosnących świerków Engelmanna, które znajduje się na wyższych wysokościach, służy również do budowy gitar akustycznych, skrzypiec i fortepianów.
Rzadko uprawiany w parkach i ogrodach.
Przypisy
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2021-03-26](ang.).
↑M.J.M.M.J.M.ChristenhuszM.J.M.M.J.M. i inni, A new classification and linear sequence of extant gymnosperms, „Phytotaxa”, 19 (1), 2011, s. 55–70, DOI:10.11646/phytotaxa.19.1.3(ang.).