Piecky – wapienny, krasowy wąwóz w północno-zachodniej części Słowackiego Raju na Słowacji.
Leży w północno-zachodniej części masywu, pomiędzy Suchą Białą na północy i Wielkim Sokołem na południu. Dolny wylot wąwozu znajduje się na wysokości 579 m przy osadzie Hrabušická Píla. Górny wylot wąwozu znajduje się na wysokości ok. 940 m przy tzw. Małej Polanie, na północnym skraju płaskowyżu Glac. Płynący wąwozem potok Píľanka ma źródła na płaskowyżu Glac, a uchodzi do Veľkej Bielej vody przy Hrabušickiej Pile. Stany jego wód są bardzo zmienne: w czasie suszy znika zupełnie w krasowym podłożu, po długotrwałych zaś opadach prowadzi tyle wody, że niektóre odcinki wąwozu mogą być nie do przejścia.
Dolna część wąwozu do rozgałęzienia bywa nazywana Bielou dolinou. Boczne odnogi (Zadné i Predné Piecky) nie są udostępnione dla ruchu turystycznego. Dostępne są jedynie Stredné Piecky za pomocą licznych sztucznych ułatwień: drabin, półeczek (słow. stúpačky) i łańcuchów. Przejście wąwozem jest tylko jednokierunkowe, w górę potoku. W wąwozie znajdują się następujące wodospady w kolejności podchodzenia: Veľký, Kaskadý i Terasový. Spadająca i wzburzona woda utworzyła pod wodospadami zagłębienia w formie czeluści dawnych pieców, od których wywodzi się nazwa wąwozu.
Piecky były ostatnią znaczniejszą rokliną Słowackiego Raju, pokonaną przez turystów. Pierwsze znane przejście wąwozem przypisuje się Sándorovi Mervayowi z towarzyszami w 1911 r.
Wąwóz Piecky jest również rezerwatem przyrody utworzonym w 1964 r. o powierzchni 245 ha. Zadaniem rezerwatu jest ochrona zachowanych zespołów roślinności leśnej występujących na terenie o zróżnicowanej rzeźbie. Rezerwat ma zarówno wielkie znaczenie naukowe, jak i kulturalno-turystyczne. Żyje w nim salamandra plamista, a z rzadkich roślin pełnik alpejski i zanokcica zielona.
