Pierre Brice

Wczesne lata

Urodził się w Breście w starej bretońskiej rodzinie o szlacheckich korzeniach jako drugie dziecko oficera marynarki. W czasie II wojny światowej razem z matką i starszą siostrą Yvonne musiał uciekać przed bombardowaniami do małej miejscowości Lesneven i szukać schronienia u ciotki.

W wieku 15 lat wstąpił do francuskiego ruchu oporu, gdzie był kurierem. Po II wojnie wyjechał do Algierii; walczył też na wojnie w Indochinach. Po powrocie do Francji w 1951 został odznaczony trzema medalami za odwagę, a w uznaniu zasług dla kraju − orderem francuskiej Legii Honorowej.

Kariera

Po II wojnie światowej pracował jako model. Po zakończeniu kariery wojskowej zainteresowało go aktorstwo. Zawodu uczył go rosyjski aktor Grigorij Chmara. Zadebiutował przed kamerą w 1955 w filmie przygodowym Będzie ciężko (Ça va barder, 1955) u boku Jeana Carmeta. Potem pojawił się jako gracz w komedii Siódme niebo (Le septième ciel, 1958) z Danielle Darrieux i Alberto Sordi, jako Bernard w dramacie Oszuści (Les tricheurs, 1958) z udziałem Jeana-Paula Belmondo, dramacie Zwierciadło o dwóch twarzach (Le miroir à deux faces, 1958) z Michèle Morgan i Bourvilem oraz dramacie Słodkie ekstazy (Douce violence, 1962).

Zagrał też Jana Ketusky'ego (czyli Jana Skrzetuskiego) we włoskiej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem (Col ferro e col fuoco, 1962).

W 1962 roku został odkryty na Festiwalu Filmowym w Berlinie przez producenta Horsta Wendlandta. Sławę i uznanie przyniosły mu role w filmach o Winnetou w serii niemiecko-włosko-jugosłowiańskich westernów. Seria produkcji inspirowanych powieściami Karola Maya została rozpoczęta w latach 60. i odniosła olbrzymi sukces. Ostatni odcinek Winnetous Rückkehr nakręcono w 1998.

Życie prywatne

W 1981 poślubił Hellę Krekel, z którą mieszkał na przedmieściach Paryża od 1978 roku.

Był zdeklarowanym przeciwnikiem faszyzmu i nazizmu. Za najważniejsze wartości uznawał pokój, wolność, tolerancję i godność człowieka.

Za działalność charytatywną w UNICEF odznaczony w 2000 nagrodą Thomasa More’a. Doceniono zorganizowanie konwoju pomocy dla dzieci-ofiar min przeciwpiechotnych w Kambodży.

20 września 2004 wydał w Niemczech autobiografię Winnetou und Ich (Winnetou i ja) w wydawnictwie Gustav Lübbe Verlag.

Zmarł w wieku 86 lat w podparyskim szpitalu wskutek zapalenia płuc. Jest pochowany na cmentarzu w podmonachijskiej miejscowości Gräfelfing.

Albumy

• 1995: Gefühle (wyd. Herzklang)
• 1977: Winnetou Du Warst Mein Freund
• 2005: Die Leichtigkeit des Seins Palomy Würth (duet w piosence „Mon coeur, je t’aime tant”)

Single

• 1965: „Ich Steh' Allein” / „Ribanna” (wyd. Decca)
• 1966: „Die Nacht Beginnt” / „Lonely” (wyd. CBS)
• 1966: „Keiner weiß den Tag” / „Wunderschön” (wyd. Decca)
• 1966: „Du Bist Schön” / „Es Ist Vorbei” (w duecie z Anne Jurką)
• 1974: „Ich Steh Allein” (wyd. Decca)
• 1976: „Faire l’amour” / „Mehr als alles kann man nicht geben” (wyd. M (24))
• 1991: „Wir sind die Welt” (wyd. Dino Music)
• 1995: „Mein Herz Liegt Auf Der Bühne” (wyd. Herzklang)
• 1995: „Eine Rose Für Dich” (wyd. Herzklang)
• 2007: „Du bist für mich die große Liebe” (wyd. White Records / Sony BMG Music Entertainment)